ANTERIORMENTE EN THE PERIPHERAL
Aelita di que pode que non exista en dez anos.
De que falaba?
O trauma deixa marca.
Cando non podo durmir, tento resolver a adiviña que sodes a túa irmá mais ti.
Só pensabamos adoptar un.
-Nese caso... -Non vou sen Wolf.
Que se sente ó enlazar cos hápticos?
Pode parecer amor se non sabes o que é.
Un imbécil di que tes traballo para min.
Teño unha cenoria e un pau.
Teño curiosidade polo pau.
A seguinte, á orella.
LONDRES 2075
Ei, Lobeto, trae aquí. Veña.
Iso é todo.
Dis que fuches ó distrito e iso é todo?
-Os de Omar chegaron antes. -Roubaches!
-Angus, para! Sóltao! Para! -Troleiro! Ladrón!
Ladrón!
Deixa as parvadas, Angus. Sigue co teu.
Que fas?
O xusto. El non fai o seu traballo.
-Xa fago eu bastante. -Pois dálle do teu.
Non o quero.
Vale, pois doullo ó rato.
Que pasará entón?
Que quererá boliñas de anís.
Seguinte!
Que é iso?
Regalan comida.
Que raro. Nunca vin ese sitio antes.
Sabes, Lobeto?
Toca gañar o sustento. Vai mirar.
Diso nada. Andan a secuestrar nenos.
Ten que protexerte a túa moza?
Bo rapaz.
A cidade quere limpar as rúas, nós incluídos.
Non sexas parvo, Wolf.
Ves iso?
Non nos volveremos ver. A min non me levan.
Wolf!
SERVIZO DE SAÚDE
Aelita!
Wolf!
Aelita!
Wolf!
Aelita!
Wolf!
Aelita!
Wolf!
Aelita!
Un implante e dúas CPU de periféricos?
Aelita só deixou isto?
É moi preocupante.
Téntame tiralos ó río
e deixalo todo.
Ash e Ossian deberían poder rastrexar os pilotos dos periféricos.
Se desencriptan o implante...
Dubídoo, dada a codificación.
Só digo que hai outros camiños que explorar.
E bastantes que poden explorar outros, como un corpo
que descubrirán pronto, se non o fixeron xa.
Co teu ADN, supoño,
esparexido por todas partes.
Enviaría un equipo para limpar o escenario,
pero, se o descubrisen, pois...
Polo menos, tes que prepararte para a morte de Aelita.
Por que?
Sen a mellora inmune do implante, canto poderá aguantar?
Que demo...?
Flynne, temos compaña.
E ti por aquí, Tommy?
Pensei que debía vir saudar.
Vinte darlle a man a Corbell Picket na de Jimmy.
Preocupeime un pouco.
Vehículos abandonados, a bala,
todos eses drons no aire...
Polo que vos vin visitar.
Coa miña roupa e a miña camioneta,
para deixar claro que veño como amigo, non como policía.
Enténdoo, Tommy,
todo o que dis, pero...
Non te tes que preocupar por nós.
E ti, Flynne? Estás ben?
Si.
Estamos os dous ben.
Pois perfecto.
Falei o que quería.
Podedes pensalo.
E, Burton,
tenta recordar a parte na que son o teu amigo.
Parece que che viría ben un.
Fareino.
Odio isto, Burton. Mentímoslle á cara.
Non podo seguir así.
Hai unha ducia de cadáveres aí atrás.
Non lle custa dicir que é o noso amigo porque non sabe que están aí.
En canto o descubra, tamén recordará que é poli.
Non podemos evitalo.
E se lle dicimos o mesmo que ó resto?
Non podes negar que precisamos axuda.
Preocúpame que non penses con claridade.
Como?
Nisto non podes ser racional.
Falas en serio?
-É porque son unha muller? -Non dixen iso.
Non todos temos sangue frío coma ti e o teu grupiño.
Nin queremos.
Estás demasiado involucrada.
Involucrada en que?
Rexístrasme a basura?
-Estaba aí, Flynne. -Larga de aquí.
Fóra do meu cuarto, Burton. Xa.
Larga!
Oe!
Sei que pasaches por moita merda na guerra.
Seino e ódioo.
Pero ir foi decisión túa.
Viches moitas cousas antes de todo o malo,
pero eu quedei aquí.
Tiven que encargarme cando morreu papá,
cando mamá enfermou e cando viñeches.
Fun eu, Burton. Todo eu.
-E non tiña nada. -Seino.
Nada. Non tiña nada, só os simuladores
e un namoramento estúpido, seino.
-Flynne. -Pero importábame,
porque me axudaba.
Non tiñas dereito
a entrar no meu cuarto e dicirme esas merdas.
Flynne!
Flynne?
Merda!
Leon!
Antes non era máis lixeiro?
Non tiña ombreiros máis estreitos?
Usamos o escaneo máis recente, de hai sete semanas.
Pode que coa análise de paso e postura,
a impresión cambie.
-Pensaba que o fixeras. -Aínda non, señora...
Si, por favor. Adiante.
Mellor.
Fala.
Modelo X40927A
ó seu servizo, señora.
Programaches algo?
Pediu un sistema limpo.
Escáner de voz e identidade. Ocúpome eu do resto.
Fala.
Alégrome de vela de novo, doutora Nuland.
Ten un ton moi agudo.
Fala.
Encaixa isto cos seus recordos?
Xa me encargo eu.
Pobre Daniel.
Parece broma,
pero estamos no fío da navalla, non cres?
Iso temo, señora.
Se te conforta, este é o modelo máis moderno.
Só hai unhas unidades en servizo.
Supoño que o poderías ver como unha especie de honor.
Encántame oír iso, señora.
Non, soas demasiado disposto. Axústao, por favor.
Reducindo amabilidade. En que porcentaxe?
Proba cun 20.
Se é o que desexa.
Marabilloso.
Vexamos...
Que temos do teu nefasto encontro
coa mortalidade da outra noite?
Wilf Netherton. Irmán adoptivo de Aelita West.
Coñecido asociado de Lev Zubov.
Aí está a conexión klept. Por fin.
O que desgraciadamente complica a situación.
Aceptarei o seu xuízo, por suposto. Aquí e sempre.
Aínda que, neste caso particular, non estou de acordo.
Queres matalo, non si?
Abofé, doutora.
Dime, onde se atopa Lev Zubov nestes intres?
Analizando datos de localización.
Suxeito xeolocalizado en Virginia Water.
URXENCIAS
Isto é unha parvada.
Síntome ben.
Non o parecía hai 20 minutos. Nin agora.
Temos que ser discretos,
non contar cousas innecesarias.
Tiveches unha convulsión!
Tyra Anstead tivo unha en cuarto.
En química. Nunca lle volveu pasar.
Tyra Anstead non usaba un casco para viaxar ó puto futuro.
Non viaxo, transfírense datos.
Só me vai dicir que non poña o casco.
-Arranxarémolo. -Como?
Non o vas volver poñer se che fai dano, e punto.
Merda.
-Atópaste ben? -En serio?
Dáme algo de espazo.
-Oe. -Que?
Aí está Dee Dee.
-E que? -É a prometida de Tommy.
Iso paréceche ben?
Miña nai, parece que...
Lembras ós 12 anos
cando Conner e ti ocultastes herba no ático e atopeina?
Que pasou?
-Tireina polo váter. -E que dixeches?
"Non falemos disto nunca".
Nunca saquei o tema ata hoxe, non si?
Podes facer iso ti por min?
Por favor.
Vouche ser honesta:
temos un pequeno misterio.
Pola descrición de Burton, soa á clásica crise tónico-clónica,
ó que antes lle chamaban grand mal,
pero, se fose o caso, tería que ver os efectos no teu EEG,
e non hai nada.
Ten un aspecto perfectamente san.
Ademais, as tónico-clónicas adoitan ter unha fase postictal
de sono profundo, confusión e amnesia,
pero dis que espertaches e viñeches aquí?
Pasa algo máis na túa vida?
Novidades? Algo fóra do normal?
Xogou cun novo simulador.
Falas de RV?
Algo máis elaborado.
Unha experiencia de corpo enteiro.
É un casco novo.
Como se chama?
A tecnoloxía. Podo buscar estudos.
Creo que aínda non ten nome.
-De onde vén? -Dunha empresa colombiana.
É unha longa historia, a verdade.
Vale.
Pois deixa de usalo.
Sácao da cabeza,
por dicilo así.
Fareiche unha analítica e dareiche cita para un TAC no Hefty Mart.
Vale.
Mentres, descansa,
bebe, o de sempre.
Chámame se pasa algo estraño.
E con iso refírome a calquera cousa, vale?
Claro, Dee Dee. Grazas.
Burton, fasme o favor
de pasarme o contacto desa empresa colombiana?
Quero chamalos polo do casco.
-Creo que falaba de calquera casco. -Hostia.
Pode ser, pero non foi o que dixo.
E que vas facer agora?
Quere o nome da empresa.
Evitalo e atrasalo.
O que mellor se me dá, segundo algunhas persoas.
Non debemos dicirllo.
Ten moito no que pensar coa clínica.
Algo fantástico para destruír a capacidade de atención.
-A que xogas? -A nada.
Só miraba un vídeo caseiro.
Cal?
Un dos antigos.
Escoita.
Perdón.
Por que?
Vanche escanear o puto cerebro.
Empezamos por aí
e despois seguimos
ata non ter nada polo que desculparme?
Xa, Burton, pero mamá volve ver.
Vas desculparte por iso tamén?
Falo de ti, Flynne.
Fun a Londres, Burton.
Ata visitei o futuro.
Nada do malo que está a pasar
pode compararse co que sinto ó ir alí.
Non tes idea do máxico que é.
Todo vai ben, vale? Non sufras.
Non tes que pedir perdón.
Non digo que non o poidas facer,
pero, se o fas, máis che vale ter unha boa razón.
E "ver como é" non é unha boa razón.
Pero é que quero ver como é.
Seino. A min tampouco me importaría,
pero non podemos terte tirado,
batendo cos pés no chan e escumando pola boca
con efectos imprevisibles...
Se isto lle fixo dano a Flynne,
alguén ten que ir
a cantarlles as corenta a eses cabróns.
Existen os teléfonos.
En persoa, Leon.
Mala forma de dicilo, pero enténdote.
Fisicamente. Nun corpo.
Baténdome cos seus se fai falla.
Ten unha reunión agora. É o mellor momento.
Podemos sorprendelos.
Parece que non queres oír isto, pero se quedas ferido, estamos...
Ten un corpo ó entrar aí?
Un de verdade?
Síntoo.
O que?
Molestarte.
É inescusable, non si?
Interromperme mentres bebo o té.
Vas pola casa cuns modais sorprendentemente felinos, Wilf.
Sempre saes da habitación cando entro.
Teño que confesar que atopo pouco atractivo
que fuxas continuamente.
Parece sospeitoso. Coma se non puidésemos confiar en ti.
Pero entón, por casualidade, fun con Lev a un club abxecto.
E vímoste alí a bailar.
E deime conta de que, o que tomaba por fuxidas, en realidade
era outra forma de danza.
De liberarte das ataduras.
Porque é o que temes, non si?
Que alguén te agarre,
literal ou metaforicamente.
Baila comigo.
Perdón?
Consínteme isto.
Só un momento e deixo de atormentarte.
Prométoo.
Perdoa. Asusteite?
Tes moita fe no teu monitor de perímetro.
Podo?
Normalmente non veño sen anunciarme,
pero quería ter un momento a soas contigo, Lev.
Podo chamarche Lev?
Podo chamarche Cherise?
Prefiro que non.
Roubáchesme algo.
Non sei de que falas.
Aelita West. Canto lle pagabas?
Se teoricamente alguén roubase algo,
o primeiro sería falar coa policía.
A non ser que non queiras que saiba nada
deste obxecto teoricamente roubado.
Que é o que che falta?
Sabes? Acusaríache de facer o parvo,
pero ultimamente pareces esquecer bastante información vital.
Incluida a realpolitik que nos goberna.
Repasamos un pouco o tema?
Vivimos nunha casa con tres paredes.
A oligarquía klept, aplicando violencia extrema,
conseguiu poñer orde no caos do jackpot.
Agora, a cambio de ter a man aberta e mirar para outro lado
na busca libre de beneficios,
axuda a manter a orde.
A policía impide que os klepts saian
de certos límites implícitos.
O Centro de Investigación desfruta da paz e da prosperidade resultante
e a cambio ofrece a asistencia técnica que precisa
a sociedade para progresar.
Logramos construír un edificio marabilloso.
Pero tamén é bastante feble.
-E que é o teito? -Unha metáfora.
O que nos esmagaría a todos
se unha das paredes se sae do sitio.
Noutras palabras...
A fin do mundo, Lev.
Vaia.
Na túa descrición dos klepts faltaba algo.
Mencionaches o uso de violencia extrema,
pero diso había dabondo durante o jackpot.
Os klepts só tiveron éxito onde outros fracasaron
cunha especie de unidade tribal atávica.
Se atacas a un de nós, atácasnos a todos.
E sofres en consecuencia.
Seguro que podes expresalo de forma máis elocuente
coa axuda da miña tosta.
Que andabas a mirar cando cheguei?
Miña muller, como seguro que sabes, é da familia Zolotov.
Poderíase dicir que son os depredadores alfa dos klepts.
Se Dominika desexa xogar coa mascota da familia,
quen son eu para cuestionala?
E así como ves a Netherton?
Quero moito as miñas mascotas.
Son moito máis fiables que os amigos.
Yuri Samsonov era amigo teu, non?
Pobre. O seu destino foi tráxico.
Pero tamén un exemplo relevante para a nosa casa de tres paredes.
Yuri Samsonov pasou da raia.
A policía resolveu o problema coa asistencia técnica do CI,
pero...
Foron os klepts os que entregaron a Yuri.
Alguén en quen confiaba. Un bico na meixela.
Sabes como o conseguiu o CI?
Cun enxame de montadores, axustados para buscar o ADN de Samsonov.
Comeron toda a liñaxe ata non deixar nada.
Podo sentir os teus pensamentos, Lev.
Podes de verdade?
Iso espero.
Espero que penses: "Que arma máis poderosa.
"E pasou anos no CI, sen usarse,
esperando pola seguinte mostra de ADN".
Pensa niso, Lev.
Que teñas un bo día.
Que está a facer, Wilf?
Nada de fuxir bailando.
Nisto, podes ser o meu aliado ou o meu inimigo. Ti decides.
Asegúroche que ser o meu inimigo
non é un camiño fácil.
Flynne?
E ti quen cona es?
Ossian, sube. Xa!
Que ocorre?
Os putos polts.
Piratearon a conexión.
Flynne?
Un amigo do irmán. O amputado.
Vai ó portal.
-Estás ben, meu? -Ei, Conner.
Ei, estamos aquí contigo.
Que precisas? Dínolo.
Mandádeme de volta.
Mandádeme.
Truco ou trato!
Isto é privado, señor Netherton.
Non recordo invitalo aquí.
Non sabía que...
Arranxouno Ash. Síntoo.
Quería falar de certos problemas.
Podo?
Claro.
Que é isto?
Un vídeo caseiro.
Gravouno miña nai.
Hai unha empresa que os converte en simuladores.
Es esa?
Eu,
Burton
e ese é meu pai.
-Leva a túa chaqueta? -Non.
Eu levo a súa.
Burton parécese a el.
Si, e gústalle presumir diso.
O de rirse dos que queres é característico
da vosa rexión.
Por que pensas que o quero?
Non o fas?
Claro que si.
É o meu irmán.
Faría o que sexa por el.
Tes irmáns?
Unha irmá.
Entón supoño que o entendes.
E cales son estes problemas que xurdiron?
O teu amigo veunos visitar. Conner.
-Como? -Si. Co teu periférico.
Informounos da túa convulsión.
Merda.
Cre que a provocou o casco.
E viñeches dicirme que non.
Non teño nin idea.
Esta puido ser a primeira vez na que estou
cen por cen segura de que non me mentiches.
Vaia...
Wilfred.
Investigueino, por certo.
Significa "o que busca a paz".
Sabíalo?
E investiguei máis cousas.
Non atopei moito,
só que existe un Lev Zubov na miña época,
pero imaxino que é un nome común onde naceu o teu xefe.
Que atopaches?
Cousas da mafia.
Asasinárono a tiros xunto coa muller, os fillos e unha filla.
Incendiaron a casa.
Todo bastante noxento.
Está relacionado co teu Lev?
En absoluto.
Fai a resonancia.
Nós investigaremos o casco.
Só che pediremos que volvas se é seguro. Prométocho.
Sempre prometendo.
En serio.
A verdade dúas veces na mesma conversación.
Coidado, Wilf. Poderías acostumarte.
Hai algo que non che dixen.
Aelita.
É a miña irmá.
Vin ver a Lev Zubov.
Poña isto, señor.
Iso foi necesario?
A algúns dos membros antigos
non lles gusta que os intrusos os vexan.
Asumo que tes algunha razón para vir.
Eu...
Fun falar coa polt.
Compartiu información inesperada.
A túa familia do coto.
Todos.
Matáronos.
Hai unhas semanas.
Brutalmente.
Perdoa, perdoa.
É que esquezo o bo que es.
Quizais ti tamén.
Preocúpame un pouco
esa brandura interior túa.
Alguén foi por eles, Lev.
E penso que de aquí.
Por que cres que lle estaba a pagar a Aelita?
Non teño nin idea.
Deixaches claro que non era da miña incumbencia.
Queriamos descubrir como abrir un.
Por que queren os klepts un coto?
Polo mesmo que todo: polo diñeiro.
Nun coto? Como?
O único límite é a túa imaxinación.
E a túa ética, supoño.
Pon un exemplo.
Meu irmán Alexei comprou unha empresa farmacéutica.
Ata con IA, hai que probar as medicinas en poboación humana,
un proceso que a ética médica fai bastante aburrido. E custoso.
E probástelo nun coto?
Só era un exemplo.
Como dixen, as posibilidades son esencialmente infinitas.
Pero había algo que me preocupaba.
A idea da existencia doutras versións de min noutro mundo.
Ese nihilismo existencial.
Non podía permitilo.
Mataches a túa familia?
Non, non persoalmente, claro.
Transferín fondos e contratei persoal axeitado.
E vouche dicir algo, Wilf: sentinme mellor.
No intre.
De feito, cando teñamos a capacidade de abrilos nós,
sempre será a miña primeira tarefa.
Ofreceríache ocuparme da túa liñaxe,
pero sei que a túa orixe é un pouco máis túrbida.
Querías contarme algo máis?
Non.
Pois será mellor que volvas poñer iso e te vaias.
E Oswald?
Deus.
Perry? Travantine?
Perry a de Álxebra ou a de Química?
Hostia, esquecera a de Química. Nunca tiven con ela. Nin recordo a cara.
Merda, Burton. A parte de foder é fácil, non?
Travantine, verdade?
Pois claro. Miña naiciña.
Entón, supoño que casaría con Oswald.
Ten como 90 anos, tío.
Xa o sei, pero Perry foi a que me animou a alistarme.
Dixo que lamentaría rexeitalo.
A hostia.
Que podería facer o ben, ver mundo e toda esa merda.
Deume todo o discurso.
Pensaba que era teu.
Si, saqueino dela e contéivolo a ti e ó resto de inocentiños.
Vale. Entón ela morre.
A xente educada peta.
Esa xente asustaríase
con ese xogo tan raro.
Non nos estaría a espiar.
-Non creo... -Pero queredes calar?
Por favor.
Grazas.
Viñeches por algo
ou só para tocar os collóns?
Viña a pedir consello, a verdade.
Sabes Aelita?
A que nos contratou nun principio?
Atopamos onde vivía
e tiña un...
un diorama da nosa casa,
con este tráiler.
E todos vós.
Unha morea de soldadiños.
Leon, Reece, Carlos, todos, a unidade enteira.
Así que non sei
que facer con todo iso.
Cando mandaron o casco, dixeron que era un simulador.
E?
Nunca vin un que non puideses dominar.
Burton, a cousa é que non é un simulador.
Pero ti pensabas que si.
E se seguises a facelo?
Como Conner co seu xadrez.
Fai movementos que o poñen todo en acción.
Como lle chamas a iso?
-Gambitos. -Gambitos, iso.
Cal é o teu, Flynne?
Que é o primeiro que fas nun sim?
Romper o guión. Fago o contrario do que se espera.
E que pasa?
Morro moito.
Parezo estúpida.
E entón?
Descubro as normas.
E entón?
-Tomo o control. -Iso é, hostia.
Xeo fácil. Fagámolo.
Ti mais eu. Entramos
e morremos.
Non sen min, cabróns. Desta non.
Cantos máis sexamos, menos posibilidades de perder.
Tácticas básicas.
Es un troleiro, Burton. Só queres velo.
E que?
Non importa.
Ti non vas volver entrar mentres teñas convulsións.
Xa non teño.
Dá igual ata que vexamos o TAC.
Síntome ben.
Quero volver, Burton, vale? Teño que volver.
Ti chama a Macon e Edward se queres.
Non temos tempo que perder.
Canto cres que temos ata que volvan tentar matarnos?
Como tes a man?
Todo normal.
Vale? Xa cho dixen.
Buscareivos corpos.
Ós dous.
Que pasa?
E teu pai?
Flynne?
Nenos, entrade. Xa.
Úsanme como xoguete cando non estou aquí?
Precisaban alguén.
Non parecía perigoso. Pídoche perdón.
Que fas aquí?
Canto tempo leva facer un destes?
Por que?
Porque preciso un para Conner. E outro para Burton.
Onde vas?
Os jockeis temos especialidades.
Acadar logros, explorar, matar...
Eu son exploradora, Ash. Penso que é bo momento para comezar.
Desconéctaa.
Estou niso, querida, pero os polts están a loitar.
E con bastante habilidade.
-Vaise. -Pois síguea, non cres?
Onde está Zubov?
Onde sexa, cabrearase se un polt se vai de paseo.
Se a policía a volve atopar,
podería ser a nosa fin.
A de todos, querida.
Alértao.
Isto é unha parvada, Flynne.
Podo amosarche a cidade...
E ensinarme o que queiras? Non, grazas.
Iso non é explorar, non cres?
Podes explicar o teu obxectivo?
Ver o que non me amosastes.
Asegúroche que non hai nada...
Mírame ós ollos cando dis iso.
Quero ver a túa expresión ó mentirme.
Sinto a interrupción, señor Zubov,
pero temos un problema bastante urxente.
A polt fixo unha visita non programada.
Pode que faga falla Netherton.
Mándoo agora.
Aquí non. Está indo cara a Paddington neste momento.
Aínda que parece ir cambiando.
Non fodas, Ossian. Corta a conexión.
Unha idea brillante, señor.
Estamos traballando niso,
pero, mentres tanto, se pode enviar a Netherton...
Pero serás cabrón!
Vostede non.
-Non tes que facer iso. -Teño.
Estás a complicarte. Só manteno á raia.
Coñezo as loitas de piratas e nunca perdín.
-Aparta. -Ti non sabes que facer.
Se puideses contarme...
Aelita dixo que morrerei en dez anos, Ash.
Que cres que significa iso?
E onde está todo o mundo?
Listo?
Non oíches o meu berro de alegría polos tellados?
"Vitoria custe o que custe. Vitoria...".
Volve á residencia Zubov.
E iso?
Non.
Burton, dille que peche os ollos.
Xa!
Cabrón hábil.
-Larga. -Espera, podo.
Díxenche que a cagarías.
Benvida de volta.
Que lle pasou á xente, Ash?
Seguro que é aquí?
Iso di Ossian. Entra e vai á dereita.
Chamámoslle o jackpot.
Non foi unha cousa, senón moitas á vez.
Todo xunto,
co paso do tempo.
Aínda agora discutimos sobre cando comezou.
Pero xa comezou? Na miña época?
Si.
Bo sitio para pasear.
Ten dereito a sabelo, Netherton.
Un dereito moral.
Pásame o código.
Que é isto?
O noso pasado. O teu futuro.
Unha especie de museo.
Cada forma representa unha fase diferente do jackpot.
Por que "o jackpot"?
Humor negro, supoño.
Menos ominoso que "a apocalipse".
Este momento considérase o bordo do abismo.
Despois, xa non había volta atrás. O jackpot era imparable.
Piratearon a rede eléctrica norteamericana.
Apagada total.
Durou meses no continente.
Un fenómeno en aumento no planeta,
como descubrimos.
Só sete anos no meu futuro.
Unha pandemia.
Un filovirus.
Chamámoslle a peste do sangue. Atacaba as vísceras.
O fígado, o bazo e os intestinos enchíanse de sangue ata rebentar.
Unha catástrofe ambiental.
Secas. Fame. Os antibióticos deixaron de funcionar.
Despois, un colapso agrícola.
Colapso da poboación.
Morreron máis de sete mil millóns nunhas catro décadas.
Entón, chegou a fin.
Un ataque terrorista nos Estados Unidos.
Voaron un silo de mísiles nucleares.
Spring Creek, Carolina do Norte.
Non pode ser.
É onde vivo eu.
Fai que pare!
Estás ben?
Tes os corpos?
Estou niso.
PROXIMAMENTE EN THE PERIPHERAL
Existen os momentos nos que o destino pode cambiar.
Puideron saír mal mil cousas.
Non podes quedar no pasado.
Que misterios investigas
nesa tobeira secreta co portón de aceiro?
Cada vez é máis difícil ocultar isto.
Comezo a confiar en ti.
É un erro?
Subtítulos: Marcos Carou Balado
Supervisora creativa Estefanía Prol Lusquiños