Kurwa, kurwa, kurwa!
Musisz mi pomóc!
Jedź.
- Jedź. - Cicho.
- Weź broń. - Zamknij się, Joel!
Jedź. Jedź!
Na północ, do Tommy'ego.
Jedź.
Oddawaj!
To przyspiesz.
Nie chcę biegać przez ciebie od nowa.
Nie będę z tobą walczyć.
Walczyć?
Ty nie walczysz.
Walczy twoja kumpela.
Ale już jej tu nie ma, prawda?
KPT. KWONG
Co się dzieje?
Nigdy nie byłaś aniołkiem, ale te ostatnie tygodnie...
Bethany zaczęła.
Jest w izbie chorych.
- Ma 15 szwów. - I dobrze.
- Okej. - Wpakujcie mnie do jamy.
Siedziałaś trzy razy. To nie działa.
Czas na coś nowego.
Niby co?
Prawdę.
Jesteś mądra.
Tak mądra, że aż głupia.
Nie wiesz, co dalej?
Wyjaśnię. Masz do wyboru dwie drogi.
Pierwsza. Zachowujesz się jak trep i żyjesz jak trep.
Patrole od świtu, ulice albo mur,
gówniane żarcie, gówniana robota,
gówniane rozkazy od dowódcy patrolu,
którą pewnie będzie Bethany.
I tak będzie, aż jakiś Świetlik pośle ci kulkę,
po pijaku zlecisz z dachu albo wciągnie cię pod gąsienicę.
Jest też inna droga.
Przełykasz dumę,
przestrzegasz zasad, zostajesz oficerem.
Dostajesz własny pokój, wygodne łóżko,
dobrze jesz, nie patrolujesz,
latem ci chłodno, zimą ciepło,
a co najlepsze jako oficer
mówisz takim Bethany, co i gdzie mają sobie wsadzić.
Czemu to pana obchodzi?
Bo bez względu na to, co o nas mówią lub myślą,
to my trzymamy wszystko w kupie.
Bez nas ludzie zaczną głodować albo się mordować.
Tyle wiem.
Jesteś liderką.
Pewnego dnia przyjdzie twoja kolej.
Albo i nie.
To którą drogę wolisz?
Klucze.
Dobrze.
I tyle?
Tak.
Mogę odzyskać walkmana?
ŻARTY ŻARTAMI
WILL LIVINGSTON
Gasimy światła!
Gasić.
Gdzie byłaś, Riley?!
Na cholerę się tak zakradasz?!
Dla żartu.
Myślałam, że się uda.
Że będziesz zachwycona.
Co tam?
Jak leci?
Widzę, że źle.
Myślałam, że nie żyjesz! Minęły trzy tygodnie!
Powinnam cię dziabnąć.
Doceniam twoją łaskawość.
Wszystko gra?
Zwiałam na trochę i tyle.
Wpadasz w gówno
i nie mówisz o tym najlepszej kumpeli?
Wróciłam.
Kto ci podbił oko?
- Gdzie byłaś? - Mów, to jej dopieprzę.
Bethany, sama jej dopieprzyłam.
Gdzie byłaś?!
Jestem Świetlikiem.
Pierdol się!
Nie jestem w nastroju, Riley. Serio.
- Świetlikiem?! - Jezu!
Mówiłam, że to zrobię.
Gadanie o wyzwoleniu strefy to nie to samo!
- Kurwa! Jak?! - Zwolnij.
Wszystko ci powiem.
Ale najpierw coś obiecaj.
Wiem, że najpierw odmówisz, ale potem się zgódź.
Wyjdź ze mną na kilka godzin i przeżyj najlepszą noc życia.
Nie.
- A teraz „tak”. - Nigdzie nie idę.
Jest 2:00. Za kilka godzin mam ćwiczenia,
na których uczę się zabijać Świetliki.
Ubieraj się.
Głupota.
- Odwróć się. - Kolejne dziwactwo.
Jeśli chcesz iść do parku, to odpada.
Wysłali tam nowy patrol.
Nie idziemy do parku.
To dokąd?
Tajemnica.
Zaufaj mi.
Ufasz?
- A powinnam? - Bezgranicznie.
- Strażnicy? - Nie.
Fedra jest za głupia.
- Gotowa? - Oby było warto.
Jednak nie są aż tak głupi, co?
Trudny początek, zgoda,
ale mogło być gorzej.
Jak w 7-Eleven.
Dzięki. Drugą brew wolę zachować nienaruszoną.
Skoro nagle zaczęłaś dbać o skórę,
przestań napieprzać się z Bethany.
O co poszło?
O głupotę.
Założyli jej 15 szwów.
Nie zadzieraj z takimi jak ona.
Ty mi mówisz, żebym nie biła ludzi?
Sama wysłałaś Carol do szpitala!
Mówię tylko, że nie możesz walczyć ze wszystkimi.
Wybierz, co dla ciebie ważne.
Tego uczą na uniwerku Świetlików?
Mniej więcej.
I pieprzyć Carol.
Pieprzyć.
- Dokąd teraz? - Przez cholerne okno.
Spójrz, jak kapie z tych zardzewiałych skrzynek.
Faktycznie noc życia.
A nie mówiłam?
Tak.
Latarki Świetlików są lepsze.
Brawo. Punkt dla anarchistów.
- Bojowników o wolność. - Jak chcesz.
Ile pięter?
Chyba dwa.
Noż kurwa!
Dobrze, przepraszam.
Dwa?! Wal się!
Dobra, kilku nie policzyłam.
W mordę!
Jest martwy?
Tak.
To ta niespodzianka?
Nie. Wczoraj go tu nie było.
Ohyda.
Prawdziwa?
Butelka tak.
To nie samogon,
to sprzed.
Gość musiał na nią wydać wszystkie karty.
Nie mówili mu, żeby nie mieszał z pigułkami?
Wiedział, co robi.
Jesteś porąbana.
Też się śmiałaś. I śmiejesz!
Pijemy czy nie?
Tak.
- Pycha. - Dawaj.
Dobra.
Super.
To twoje pierwsze zwłoki?
Nie.
Widziałam rodziców.
Jasne, przepraszam.
- Wiedziałam. - Spoko.
Dawaj.
Mogę potrzymać broń?
Kazali mi przysiąc, że nikomu nie oddam
broni osobistej.
„Nie oddam broni, bo jestem pieprzonym Świetlikiem”.
- Dawaj. - Dobra.
Ciężka.
Okej.
Dzięki.
Co się stało? Poznałaś przystojnego Świetlika
i uznałaś, że zostaniesz terrorystką?
Zgadłaś. Bierzemy ślub.
A naprawdę?
Dobra.
Ty siedziałaś w jamie.
Z nudów się wymknęłam.
Potem wracałam, po cichu, jak to ja,
i znikąd pojawiła się laska.
W naszym wieku?
40 albo 50 lat.
W każdym razie stara.
Powiedziała, że zaimponowało jej, jak się skradam i unikam strażników.
I spytała, co sądzę o Fedrze.
Powiedziałam prawdę.
Że to faszystowskie chujki
i to ich powinno się wieszać, nie ludzi.
Ona na to: „Jeśli chcesz, dołącz”.
I tyle?
Żadnych inicjacji?
Nie. Zgodziłam się i jestem Świetlikiem.
Tak łatwo wszystko rzucić?
Masz na myśli szansę
zostania faszystowskim chujkiem?
Nie wiem, czy to aż tak proste.
Fedra trzyma wszystko w kupie.
Uwielbiam się z tobą spierać, uparta dupo,
ale mamy robotę.
Dobra, stój!
- Daj mi chwilę. - Dobra.
Nowe światła?
Kilka tygodni temu podłączyli prąd.
Więcej ludzi w strefie,
więcej mieszkań.
Czyli Fedra nie jest całkiem zła.
Faszystowskie chujki głodzą populację.
Wasze bomby w magazynie nie pomagają.
Propagandowe brednie.
Czyli nie wysadzacie?
Nie w pobliżu cywili.
Propagandowe brednie.
Co?
Po pierwsze, nie musisz wiedzieć wszystkiego.
Pełna niezgoda.
A po drugie, jesteśmy na miejscu.
Centrum handlowe?
Ocipiałaś?
Odcięli je, bo pełno w nim zarażonych!
Skoro je odcięli, to czemu nie jest odcięte?
Tutaj.
- Ohyda. - Wiem.
Przez kilka lat było tu źle,
ale Fedra podłączyła blok do sieci elektrycznej
i centrum też dostało prąd.
Oni o tym nie wiedzą.
Co tu robimy? Próbujemy dać się porazić?
Skup się.
Pójdziesz tam, a potem w prawo.
Do drzwi, na drugą stronę i czekasz.
Nie.
Skręć, kurwa, w prawo, otwórz drzwi
i powiedz, kiedy dotrzesz.
- Idź. - Dobra!
Zabijesz mnie?
To doskonałe miejsce.
Wiem.
Jesteś?
Tak. Co teraz?
Cholerny szmelc. Świeć!
I jak?
Co myślisz?
To jest
zaje...
A światła?
Spokojnie. Widziałaś z zewnątrz. To wielki bunkier.
Nikt oprócz nas ich nie widzi.
Tylko my.
A ty jeszcze nic nie widziałaś.
Dziś pokażę ci cztery cuda centrum handlowego.
Zaplanowałaś to?
Nie wierzę!
Schody elektryczne?
- Ruchome. - Ruchome?
Śmiało.
Nie wierzę!
Patrz! Ale super!
I do tyłu!
Do przodu, do tyłu.
I stoję w miejscu.
Nie ruszam się!
To pierwszy cud?
Jasne.
Skoro chcesz, może ich być pięć.
Ostrożnie.
- Idę. - Co robisz?
- W mordę! - Ellie!
Wszystko gra?
Tylko się potknęłam.
Dobra.
Widzisz?
Wyjątkowo zgrabna z ciebie baletnica,
- ale ruchy, bo czas goni. - OK.
ŚWIT WILKA: CZĘŚĆ II WKRÓTCE
WRACAM ZA 5 MIN
I gdzie te tłumy zarażonych?
Dobra, miałaś rację.
Możemy się zatrzymać i coś obejrzeć?
Nie. Czas nagli.
Czemu tylko część sklepów jest pusta?
Mama mówiła, że gdy wybuchła epidemia,
ludzie rabowali sklepy, aż wkroczyło wojsko.
Zniknęły głównie te rzeczy, których potrzebowali najbardziej.
Albo pragnęli.
Jasne, czyli
trampki,
a nie mydło?
Albo ten szajs.
Nie łapię, dlaczego ludzie pragnęli tych wszystkich rzeczy.
Mam ci wyjaśnić?
Bardzo śmieszne. To wiem,
- tylko ta bielizna wygląda na niewygodną. - Tak.
Co?
Wyobrażam sobie ciebie w czymś takim.
Spadaj!
Dobra, chodź.
Już prawie.
- Ellie. - Idę!
Stój.
Zamknij oczy.
- Po co? - Zamknij.
- Ufasz mi? - Bezgranicznie, jak widać.
To daj rękę.
Chodź.
Już prawie.
- Teraz? - Prawie.
Już prawie.
Dobra.
Otwórz.
W mordę!
Co? Nie wierzę!
Tak.
- Co?! - Nic.
- Jesteś pijana. - Nie.
- Tak. - Jeszcze nie. Dawaj.
Pomóc?
Nie.
Tak.
Nie wierzę.
Cholera! Spróbuję naprawić.
Czekaj.
Naprawdę uciekłaś, bo myślałaś, że możesz nas wyzwolić?
Nie mów tego, jakby to była mrzonka.
W innych strefach się udało.
Wszystko naprawili i jest jak kiedyś.
My też tak możemy.
Jeśli wrócisz. Jesteśmy
przyszłością.
Możemy wszystko naprawić.
Rządzić.
Ty... możesz rządzić.
Za miesiąc kończę 17 lat.
Wtedy dostaje się przydział.
Wiesz, co dał mi Kwong?
Służbę przy ściekach.
Kurwa.
Pilnowanie, jak ludzie przerzucają gówno.
Tak mnie cenią.
Dlaczego nie powiedziałaś?
Nie wiem.
Po prostu spanikowałam.
I uciekłam.
Im dłużej mnie nie było, tym trudniej było mi wrócić.
Kapujesz?
Tak.
Wtedy też bym zrozumiała.
Z tego całego badziewia brakuje mi tylko ciebie.
Jeśli to coś zmienia.
Nie?
Wiesz co?
Dwa cuda zaliczone,
przed nami trzy, o ile chcesz.
Jeżdżę na magicznym koniu wśród miliona świateł.
Nie wiem, jak chcesz to przebić.
Wehikuł czasu?
Chodź.
Potrafisz być jak ja? Przybierz najlepszą pozę.
Bycie cool kosztuje. Wrzuć pięć dolarów.
Wal się!
No proszę.
Przygotowałam się.
Robiłaś to już?
Nie, głupia. Czekałam na ciebie.
Przybierz najlepszą pozę.
Dawaj, króliczku!
Cholera! Co teraz?
Wyglądasz super.
Królicze uszy?
- Czekaj. - Uśmiech.
Kolejna poza.
- Plecami? - Tak.
Urocza poza.
- Straszne miny! - Dobra.
Czas minął.
- Dobra, zejdź ze mnie. - Dziękuję.
Daruj. Jasne.
Zdjęcia prawie gotowe. Ciekawe, jak poszło.
Właśnie.
- Dzięki za wizytę! - I są.
Kurwa!
To nie jest złe.
Bierz, jeśli chcesz.
Chodź.
Mamy miejsca do odwiedzenia, cuda do zobaczenia.
Idziemy do numeru któregoś tam?
Czwarty cud galerii.
Przygotuj się, bo jest tak zajebiście niesamowity,
że nie wytrzymasz.
Przereklamujesz.
Słuchaj.
SALON GIER
Riley?
Tak?
To najpiękniejsza rzecz, jaką widziałam.
- Tak. - Tak.
Transmisja awaryjna!
Ziemię atakują latające spodki z Marsa!
Tak!
Wskakuj.
Masz pieniądze?
Nie ten chłam. Monety.
Nawet nie zagramy.
Wredna baba!
Która wczoraj przez całą godzinę
próbowała to gówno otworzyć.
Dzięki.
Stara!
- Stara! - Tak.
Mój Boże!
- Gotowa? - Tak.
Boże!
Raiden.
Tak, kurwa!
- Mileena. - Mileena.
Dead Pool!
Runda pierwsza. Walka.
- Ale jak? - Wciskaj.
Za dużo guzików!
- Użyj joysticka. - Dobra.
Wygrywa Mileena.
Straszne gówno.
Gówno doskonałe.
Gotowa?
- Nie. - Runda druga. Walka.
Dobra!
Joystick!
- Jak to robię? - Ale walisz!
Wykończ go.
- Wykończ! - Nie wykańczaj.
Wtedy nie zobaczyłabyś tego.
Kurwa mać!
Fatality.
To było niezłe.
Wiem.
Ile razy w to grałaś?
Byłam tu
już kilka razy.
Czyli nie ze wszystkim na mnie czekałaś.
Jeszcze raz?
Się wie.
- Runda pierwsza. - Runda pierwsza. Walka!
- Już niedługo. - Cholera!
- Nie oszukuj! - Ja nie oszukuję. To ty przegrywasz.
Dobra. Wal.
- Dawaj! - Właśnie daję.
Dobry cios, nie powiem.
Tak! Mam cię!
Łoisz mi dupę!
Jezu!
- Wykończ ją. - Co robić?
Tył, przód, dół, przód, niski cios.
Wygrywa Baraka.
Chodź.
Następna rzecz.
Robi się późno.
Niedługo muszę wstać i pościelić łóżko.
Dlatego...
Mamy jeszcze kilka godzin.
Nie mogę znowu podpaść.
Ale spotkamy się jutro.
Mam dla ciebie prezent.
Bardzo lubię prezenty.
To pająk?
- Nie. - Nowa koszula?
- Nie. - Pistolet na wodę?
- Lepiej. - Lepiej?
- Dinozaur?! - Możliwe.
Będę twoją najlepszą kumpelą.
Serio? Znowu?
Jesteś moją najlepszą kumpelą.
Czekaj.
To tacos?
Dobra, nie tacos.
Tu mieszkasz?
Głównie.
ŻARTY ŻARTAMI: CZĘŚĆ 2
- „Część 2”. - Nie gadaj!
Zrobili drugą? Skąd masz?!
„Co robi sfrustrowany kanibal?”
- Dawaj. - „Trzyma ręce na pulsie”.
Dawaj dalej.
Dobra.
„Co mówi trójkąt do okręgu?”
„Nie masz własnego kąta”.
Kapuję.
„Czym się upija komputer?”
„Screenshotami”.
A co to?
- W sumie nie wiem. - Dobra. Daj.
Chwila.
Mam. „Jak się nazywa aligator w kamizelce?”
Ty je zrobiłaś?
Tak. Odłóż.
Żeby zabijać żołnierzy?
Nie odkryłaś tego centrum.
Wysłali cię tu.
Rekrutka pilnuje zapasów?
Nigdy nie użylibyśmy ich przeciwko tobie ani w pobliżu ciebie.
Nie pozwoliłabym im.
Ty?
Myślisz, że cię posłuchają?
Przekonamy się.
- Ellie. - Idę.
Ellie.
Ellie?
Ellie.
Nie chodzi ci o mnie!
Stój!
- Wal się! - Ellie.
Ja wyjeżdżam!
Wysyłają mnie do strefy w Atlancie.
Spytałam, czy możesz dołączyć, żebyśmy były razem.
- Marlene odmówiła. - Co za Marlene?
Kobieta, która pomogła mi... Nieważne.
Próbowałam.
To moja ostatnia noc w Bostonie.
Czemu tu przyszłyśmy?
Bo chciałam cię zobaczyć.
I?
I...
I się pożegnać.
To nie jest łatwe.
Jest bardzo łatwe.
Właśnie to zrobiłaś.
Żegnaj.
Głupia jestem.
Cholera! Riley?
Riley!
Nożeż kurwa!
Niespodzianka.
Piąty cud.
Uznałam, że najlepszy.
Dlatego został na koniec.
Byłam taka głupia.
Jestem głupia.
Daj książkę.
Zostawiasz mnie,
myślę, że nie żyjesz,
a ty się zjawiasz
i dajesz mi tę noc.
Niesamowitą, pieprzoną noc.
I znowu odchodzisz.
Na zawsze.
Walczyć za sprawę, której nawet nie rozumiesz.
Powiedz, że się mylę.
Myślę, że nie wiesz wszystkiego.
Nie wiesz, jak to jest mieć rodzinę.
Swoje miejsce.
Długo jej nie miałam, ale jednak.
Należałam do niej.
I znów tak chcę.
Może Świetliki nie są tym, czym myślę, ale wybrali mnie.
Zależy im na mnie.
Mnie zależało pierwszej.
Tak bardzo chcę ci przywalić!
Jeśli ci to pomoże...
Jesteś pewna?
Wyjazdu.
Tak.
Dobra.
I nie mówię tego w złości czy coś.
Jesteś moją kumpelą.
Będę za tobą tęsknić.
Cóż,
noc się nie skończyła.
Ostatnia rzecz?
Jasne.
Co mam z tym zrobić?
Włożyć, głupku.
Czemu?
Bo to zabawa.
A ta muzyka jest do bani.
Złodziejka!
Zdecydowanie... raczej zamierzałam oddać.
Jasne.
Serio?
Chodź.
- Nie... - Rusz ten swój zadek.
Śmiało.
Co?
Nie jedź.
Dobrze.
Przepraszam.
Za co?
To co teraz robimy?
Coś się wymyśli.
Bądź gotowa wiać.
Leć!
Odpierdol się!
Jasna cholera!
Nie.
Nie, nie, nie!
Nie!
Kurwa! Szybciej...
Proszę!
W mordę.
Skurwiel! Pierdol się!
Pierdol!
Kurwa jego jebana mać!
Tam masz więcej do tłuczenia.
Co teraz zrobimy?
Jak dla mnie mamy dwie opcje.
Pierwsza,
idziemy na łatwiznę.
Szybko i bezboleśnie.
Ale nie.
Pierwsza opcja odpada.
A druga
żyjemy dalej.
O czym ty mówisz? To koniec.
Tak,
ale jeszcze nie teraz.
Prędzej czy później każdy do niego dociera.
Niektórym po prostu wychodzi szybciej.
Ale nie odpuścimy.
Czy to będą
dwie minuty,
czy dwa dni.
Nie oddamy ich.
Nie chcę ich oddawać.
Możemy nawet poetycko razem stracić rozum.
A trzecia opcja?
Przykro mi.
Przykro.
Dobra. Dobra.
Napisy: Wojtek Stybliński