POPRZEDNIO
Mogą je podrzeć, ale tego nie zrobią.
KTOŚ POSTRZELIŁ ADRIANA.
Przejrzyjmy klientów.
JAY I MARISSA SZUKAJĄ PODEJRZANYCH.
Frank Gwinn. Sprzedawca butów.
Nie sądzisz, że to Sweeney? To żonobójca.
Na szczycie mojej listy są Dylan Stack i Felix Staples.
- Potrzebuję listy klientów. - Tajemnica adwokacka.
Napastnik chciał zabić, a skoro Adrian żyje, to nie koniec.
POLICJA PROWADZI WŁASNE ŚLEDZTWO.
SAMOCHÓD JEST W DRODZE.
CZAS DOJAZDU: 1 MIN.
CZAS DOJAZDU: 10 MIN.
CZAS DOJAZDU: 15 MIN.
Zainteresowana?
Słucham?
Czy interesuje cię aikido?
Nie, po prostu... jest piękne.
- Przyjdź we wtorek. - Przykro mi, to nie dla mnie.
Przeciwnie.
Nie.
Nie mam na to czasu.
Tak ci się tylko wydaje.
Przyjdź we wtorek wieczorem.
Cześć, Jay. Co tam?
- Mamy lepszego podejrzanego. - Podejrzanego?
- W sprawie Adriana? - Tak.
- Typowaliście Staplesa. - Ma żelazne alibi.
- Dawał wtedy wykład. - Skupiliśmy się na przegranych.
To ma sens.
Obstawiamy Denisa Honeycutta.
Neonazistę?
Racja, winił nas za spalony dom.
Właśnie. Pomagałaś wtedy Bosemanowi.
Dlatego dzwonimy.
Bądź ostrożna. Typ jest na wolności.
Jutro spytamy Adriana, czy napastnikiem mógł być Honeycutt.
Dobra robota.
Rany, jesteś sławą Instagrama.
- To nie byle co. - Nic wielkiego.
Gdyby nasz show miał pół miliona fanów, szef dałby mi awans.
- Na prowadzącą? - Skąd.
Asystenci producentów nie lądują na wizji.
Dlaczego? Urody ci nie brakuje.
Wierzę ci.
- Bo jestem fotografem? - I to znakomitym.
Pod każdym fantastycznym zdjęciem w Czasie Rozgrywki jest twoje nazwisko.
Trwała olimpiada.
Chciałem obejrzeć mecz USA z Kanadą, więc zaprosiłem ją do siebie.
Nie musiała, ale poszła.
Dobicie!
Co robisz?
Zabezpieczenie. Myślałem...
Możemy z tym trochę zaczekać?
Pomylił godziny, więc oglądaliśmy to, co leciało.
Otworzył wino, całowaliśmy się.
Chciałam przyhamować, ale sięgnął po prezerwatywę.
Doprawdy?
Ile czasu minęło od wejścia do mieszkania?
Jakieś 10 minut.
Serio? To szybko.
- Sprzeciw. - Naprawdę.
Wyborne.
- Pewnie jest starsze od ciebie. - Nie jestem taka młoda.
Ani ty stary. Sześć lat to pestka.
Chciała zwolnić, więc zwolniliśmy.
Potem piliśmy i rozmawialiśmy.
Śmiała się.
Nie była skrępowana,
więc zaczęliśmy ponownie.
- I nie napierałeś? - Wcale.
Nawet gdy położyłeś jej dłoń na swoim penisie?
- Trzymała ją na moim udzie. - Emily?
Tak, przesuwała ją wyżej.
Pokazałem jej, że może kontynuować, kładąc dłoń na jej dłoni.
Dobrze rozumiem?
Twierdzisz, że nie położyłeś ręki Emily na swoim penisie?
Nie. Mówię, że... to było obustronne.
Dawała sygnały i sądziłem, że na nie odpowiadam.
Nie wiem, o jakie sygnały mu chodzi. Ja tylko nie stawiałam oporu.
- Położyłaś dłoń na jego udzie? - Na kolanie.
Nie chodziło mi o penisa. On ją tam przesunął.
Sięgał do moich majtek.
Gdzie jest łazienka?
- Słucham? - Znów napierał,
- a ty chciałaś przyhamować. - Tak.
Myślałem, że poszła za potrzebą albo włożyć diafragmę.
- Wszystko gra? - Tak, muszę iść do łazienki.
Skąd miałem wiedzieć, że nie chciała kontynuować?
- Raz już to przerwała. - Nie, przyhamowała.
- Serio? - Cytuję pani klientkę.
Jasne.
- Po raz drugi próbowała cię powstrzymać. - Nie odebrałem tego tak.
Lepiej pójdę już do domu.
- Serio? - Tak, jutro pracuję.
Naprawdę chcesz iść?
Jednego nie rozumiem:
dlaczego wtedy nie wyszłaś?
Nie wiem. Chciałam,
ale on to utrudniał.
Spytała, kiedy będzie mecz. Uznałem, że chciała zostać.
Jak to utrudniał?
Dał mi do zrozumienia, że źle na tym wyjdę.
A konkretnie?
Nie wiem.
Zrobiłam to, żeby po prostu mieć to za sobą.
Był tak natarczywy, że zwyczajnie uległam.
- Wymusiłeś na niej seks oralny. - Bez przesady. Sprzeciw.
- Wciąż jestem na siebie zła. - Nie zrobiłaś nic złego.
Gdyby kazała mi przestać, przestałbym.
- I to był koniec randki? - Tak.
Wróciłam taksówką do domu.
Znasz blog Unikajmy Dupków?
Oczywiście.
Miesiąc po waszej randce opublikowano na nim streszczenie twojej relacji.
„Przymuszanie, seks oralny bez przyzwolenia,
oferty »coś za coś«”. Zgadza się?
Tak streścili moją relację?
- Nie zgadzasz się z nią? - Zgadzam się.
Jest tam link do pełnej relacji.
W porządku, ale jak trafiła na Unikajmy Dupków?
Po randce z Ronem... płakałam,
współlokatorka spytała dlaczego, więc jej wyznałam,
a ona przekazała Gretchen.
Autorce bloga? Gretchen Mackie?
Tak.
Spytała, czy może to zamieścić. Zgodziłam się.
Dlaczego?
Usłyszałam, że Ron umówił się ze znajomą i pomyślałam...
Po prostu pomyślałam o narciarzach.
Że wtykają czerwone flagi tam,
gdzie jest cienki lód lub może zejść lawina.
To wydało mi się tym samym.
Nie powinnam jechać dalej bez wetknięcia flagi.
Co było potem?
Zostałem zwolniony.
Szef dowiedział się o blogu i wyszukał moje nazwisko.
Zobaczył „seks oralny bez przyzwolenia” i uznał to za gwałt.
Kazał mi odejść.
A inne posady?
Fotografia sportowa to mały światek. Nikt mnie nie zatrudnił.
- Stąd pozew? - Tak.
Chcę, żeby to zdjęły i przeprosiły.
Odzyskam karierę, jeśli Emily przyzna, że to nieprawda.
- Ale to jest prawda. - Nie jest.
Do niczego jej nie zmusiłem.
Dwieście tysięcy rekompensaty, przeprosiny
i usunięcie relacji Emily.
- Ilu macie męskich prawników? - Nie wiem.
To ma wpływ na nasze negocjacje?
Dziwi mnie, że kancelaria,
gdzie 60% prawników to faceci, przysłała dwie kobiety.
No cóż...
Możemy zrobić z tego sprawę na tle płciowym.
To jest taka sprawa, a moja odpowiedź brzmi: śmiało.
Nie wygramy tego. Musimy odpuścić.
Po pierwszym przesłuchaniu?
Są zgodni co do przebiegu randki, tylko inaczej ją interpretują.
- Chodzi o politykę płci? - To nie tak.
Zaliczka nie pokryje więcej godzin, powinniśmy odpuścić.
Dobrze.
- Zadzwonię do klienta. - My się tym zajmiemy, odpoczywaj.
- Uspokoję Bishopa i Sweeneya. - Już to zrobiłyśmy.
- A co z fuzją? - Załatwione.
Nie będzie fuzji.
Waltzer chciał podstępem podebrać nam klientów.
Zerwałyśmy rozmowy i same podkradłyśmy mu dwóch.
Że co?
Odpłaciłyśmy mu pięknym za nadobne.
Jesteście z mafii?
- Nie zatwierdziłem tego. - Ale my tak.
- Muszę wrócić do pracy. - Nie, odpoczywaj.
Ogarniemy to.
Pokażcie mu.
Zawęziliśmy krąg podejrzanych do klienta i pokonanego.
Kto?
Felix Staples, ikona prawaków,
i Denis Honeycutt, neonazista.
- To on? - Nie mam pewności, ale chyba tak.
Dobrze. Pogadamy z nim.
A policja?
Doszło do pewnych zawirowań.
Nadużyli naszej listy klientów.
Co z nią robili?
Nie martw się.
- Załatwiłyście to? - Tak.
- Przekażemy wszystko policji. - Pójdziemy już, odpoczywaj.
Wieczorem omówimy klientów, dobrze?
- Chodźmy. - Dobrze.
Dzięki.
Tu Adrian Boseman.
Nie, wciąż tu jestem.
Zamierzają go spławić. Jeśli chcecie się włączyć, to teraz.
Sprawdzamy każdy trop i podejrzanego, ale dzięki za wizytę.
Sądzimy, że to nie klient, ale ktoś, kto z nami przegrał w sądzie.
Dennis Honeycutt, nazista.
Mamy dobry trop.
- Próbujemy pomóc. - Wiem.
Więc skąd ta niechęć?
Wiemy, że podejrzany jest czarny.
- Skąd? - Odezwiemy się.
- Boseman powiedział, że to był biały. - Myli się.
Fiuty nie chcą tropu, na który sami nie wpadli.
Przyszedł twój księgowy.
Mówił, w jakiej sprawie?
Tylko że chce porozmawiać.
To źle wróży.
Przepytamy Honeycutta. Zobaczymy, jakie ma alibi.
Dobrze. Dzwoń do mnie co godzinę i...
Chwila.
Ty tu nie pracujesz.
- To nic. - Przeciwnie.
Dostaniesz starą posadę i 10% podwyżki.
- Nie sądzę, żeby Adrian... - Liz i ja się zgadzamy.
Witaj z powrotem.
Dzięki.
A co z podwyżką dla mnie?
Osiem do dziesięciu lat?
Z choinki się urwałeś?
Za podwójne zabójstwo dostanie więcej niż pół roku.
Przecież mój klient nie strzelał.
Współwinny nie musi strzelać.
Czytasz z notatek na egzamin?
Tylko podwiózł Grimesa. Nie wiedział, że ten kogoś obrabuje.
Co?
Co się dzieje? Co jest?
Nic, to tylko...
Chyba stres związany z ugodą.
Właśnie poczułam ukłucie.
W sensie skurcz?
Nie. Nie wiem.
Może być rok?
- Co? - Zamiast połowy. Co powiesz na rok?
Skup się, oddychaj.
Weź głęboki wdech.
Rany, Lucca. Wszystko gra?
Co tam się dzieje?
Nic. Muszę tylko odsapnąć.
Przyłóż ciepły kompres.
- Jaki kompres? - To minie.
- Co jest grane? - Nie zgodzę się na więcej niż rok.
Co?
Ile tygodni do terminu?
Cztery.
Tęsknię za spaniem na plecach.
Boże.
Jak się tu dostałeś, teleportem?
Jechałem windą. Pogrywacie ze mną?
- Skąd. - Nie.
Ból...
- właśnie minął. - Czyżby?
Chcesz mieć fory przy ugodzie.
A ty naciskasz bardziej niż zwykle, bo wiesz, że jestem osłabiona.
Wychodzę.
Nie jesteś osłabiona.
Wykorzystujesz ciążę.
- Po co przyszedłeś? - O nie. Chcę się dalej kłócić.
- Dobra, dawaj. - Wystarczy mi.
- Pomówmy o przyszłości. - Dobrze.
Zacznij.
Kontynuujcie przesłuchania.
Chyba nie rozumiecie. Zaliczka Rona się skończyła.
- To sprawa cywilna. - Wiemy.
Zainwestujemy w waszego powoda.
- Ile? - Dwa miliony sto tysięcy.
- To... - Całe 60 godzin partnerów, 360 personelu.
Chcecie pozwać Unikajmy Dupków?
- Jerry nie lubi przekleństw. - Ja też, ale tak nazywa się blog.
Chcecie włożyć ponad dwa miliony dolarów w pozew Rona?
- Tak. - Nie zarobicie.
On żąda tylko przeprosin i rekompensaty.
- Przez blog zwolniono 20 mężczyzn. - I dwie kobiety.
Włączymy ich w pozew zbiorowy.
Uzbiera się spora suma.
Wybaczcie.
Zaraz wrócimy.
To sprawka Adriana. Znam go. Próbuje rządzić ze szpitala.
To kupa forsy, nawet jeśli sprawa jest przegrana.
Weźmiemy ją?
Decyzja należy do nas.
Musimy to przemyśleć.
Nie pobierzemy się.
Nie oświadczam się, tylko pytam, co zrobimy.
Ja będę wychowywać dziecko, a ty je odwiedzać. Typowy tatuś.
Dobrze, ale w styczniu będę już w stolicy, chyba że wygra nazista.
Spoko. Wracając do domu, będziesz odwiedzał syna.
- Możesz też przyjechać do stolicy. - Raz czy dwa.
Na stałe.
Jakie widzisz na to szanse?
Nie wiem, dlatego pytam.
Nie rzucę pracy z powodu dziecka.
Nie sugeruję, żebyś ją rzuciła.
Z tego, co wiem, w stolicy też są kancelarie.
Fajnie się gawędzi,
ale jeśli nie zgadzasz się na pół roku,
muszę wrócić do pracy.
Masz rok do namysłu.
W tej kancelarii jesteś niedoceniana.
Poza tym w stolicy byłabyś blisko związana z kongresmanem,
a to lukratywna pozycja.
- Dzięki. - Przemyśl to.
Pół roku.
Glenn.
Co za niespodzianka.
Liczę, że nie będzie niemiła.
Wybacz, uznałem, że zechcesz usłyszeć to od razu.
Spadek na giełdzie jest chyba chwilowy?
Tego nie wiem, ale tym bardziej nie powinnaś zwlekać.
Nie zwlekać? Z czym?
- Znów jestem spłukana? - Nie.
- Tak było półtora roku temu. - Wiem.
To nie był mój szczęśliwy dzień.
Chciałem ci oznajmić, że wyszłaś na zero.
Na zero? To znaczy?
Wszystko gra. Odzyskałaś forsę.
- Jaką forsę? - Tę, którą straciłaś.
Jak?
Nie straciłaś aż tak dużo.
Wszystko odzyskane dzięki inwestycjom, oszczędnościom,
twoim udziałom w zyskach kancelarii i...
Trumpowi.
Wiem. Jego podatki szkodzą biednym, ale służą tobie.
Możesz przejść na emeryturę i kupić dom we Francji, jeśli zechcesz.
W porządku.
Dzięki.
Jeszcze jedno.
Dzwonił do mnie księgowy twojego męża.
- Mojego męża? - Tak.
- On ma księgowego? - Owszem.
Jednym z następstw obniżki podatków jest to,
że najlepiej wziąć rozwód przed końcem roku.
Słucham?
Księgowy męża zasugerował, że lepiej rozwieść się jeszcze w tym roku.
Zaproponował rozwód?
Tak. Nie tego chcesz?
Nie wiem.
Jesteś zajebisty.
Niewiele lasek lubi Dzienniki Turnera.
Niewielu białych Anglosasów zamawia latte.
- Co cię sprowadza? - Przesłuchuję świadka za rogiem.
- Prawniczka? - Jebać prawników. Nienawidzę ich.
Słyszałeś, że postrzelili tu jednego czarnego?
Tak.
Chcesz poznać sekret?
A jak myślisz?
Poczta głosowa Kurta McVeigha. Odezwę się.
Kurt, zadzwonisz do mnie? Wypiłabym drinka wieczorem.
Prezydent Trump ma dziś podpisać
zezwolenie na umieszczanie petard w odbytach niedźwiedzi grizzly...
Zezwolenie unieważni...
- Przepytali Honeycutta. - I?
To nie on. Odwiedzał ojca w Miami.
- Co nam zostaje? - Rozmowa z policją.
Mają jakiś trop.
- Ja to zrobię. - A ja przejrzę akta.
Nie, potrzebujemy cię w sprawie Dupków.
- Mieliśmy ją odpuścić. - Dostaliśmy zastrzyk gotówki.
- Nie brzydzi nas to? - Raczej obliguje.
- Dobrze, co sprawdzić? - Inne randki Emily.
Może ma skłonności do przesady.
Obwiniamy ofiarę?
Skąd wniosek, że jest ofiarą? A on?
Poważnie? Zmusił ją do tego.
- Nic podobnego. - Nie chciała seksu, on chciał.
Nie powiedziała mu tego!
Boże, brońmy niewinnego faceta!
- Marisso. - Widzisz?
- Dlatego... - Marisso.
Zrobisz to czy poprosić Jaya?
Zrobię, ale swojej opinii nie odłożę na bok.
Co sądzisz?
Zdania będą bardzo podzielone.
Bronimy morderców i oszustów, ale kontrowersje budzą takie sprawy.
To była nieudana randka.
- Więc zgadzasz się z Ronem? - Nie.
To fiut, z którym nie poszłabym na randkę,
ale nie zasłużył na utratę pracy ani reputacji.
To nie wina Emily. Zwolnił go szef.
Właśnie, strona tylko przestrzega.
Jeśli miała z tym problem, powinna mu powiedzieć.
- Dlaczego, skoro nie chciała? - Bo to zwykła zemsta.
Daj spokój.
Chciała go ukarać, bo była rozczarowana sobą.
Raczej modelem randki, gdy facet myśli, że może wszystko.
Gość nie może znaleźć pracy.
Adrian twierdzi, że napastnik był biały, a twój śledczy upiera się, że czarny.
- Tak. - Dlaczego?
Dwóch świadków widziało,
jak ktoś wybiegł z budynku pięć minut po strzale.
Nie potrafią go opisać, ale był Afroamerykaninem.
To mógł być ktokolwiek. Dostawca.
Tyle że ten człowiek wrzucił coś do śmietnika.
Przeszukaliśmy go i znaleźliśmy to.
- Narzędzie zbrodni? - Wraz z tłumikiem.
Balistyka się zgadza, więc nadal podejrzewamy Bishopa
i jego szajkę.
Winda się otworzyła. Patrzyłem do środka.
Może się pomyliłem.
Dobrze.
- Przejrzę czarnych klientów. - I tych, z którymi wygraliśmy.
Jay?
Dziękuję.
Drobiazg. Trzeba sobie pomagać.
Nie zdążyłam zjeść kolacji przed przyjściem.
Nie gniewaj się, zjem coś niezdrowego.
- Daj. - Nie...
- Ty zła kobieto. - Wiem.
Powoli.
Jak idzie sprawa Dupków?
Wpakowałeś nas w to, prawda?
Nie celowo.
Tom i Jerry przyszli do mnie tydzień temu.
Chcą w to zainwestować.
- Sprawa budzi kontrowersje. - Spodziewałem się.
Może MeToo zaszło za daleko?
Tak sądzisz?
Sądzę, że z początku słuszne inicjatywy podchwytuje motłoch.
Jak Black Lives Matter?
Nie rozumiem.
Kobiety się jednoczą i nagle wszyscy mężczyźni boją się
motłochu albo samosądów.
Ale nie martwi cię, gdy czarni aktywiści psują reputację białych.
- Liz... - Co?
To była nieudana randka.
Każdemu może się przytrafić.
Tak, ale na randce się nie kończy.
- Zamierzamy zniszczyć stronę. - Niszczącą reputację...
Mężczyzn.
- Taki masz problem. - Nie rób ze mnie męskiego szowinisty.
- Umyka ci ważna kwestia. - Nie.
Kobieca perspektywa...
Chodziłeś z Emily Chapin?
Byliśmy raptem na dwóch randkach. Rok temu.
- Jak się poznaliście? - Przez jej pracę.
Odpisała mi na tweeta o filmie Ja, Tonya.
- Zerwałeś z nią? - Ona ze mną.
Przestała odpowiadać na moje SMS-y.
Dlaczego?
Wolała otoczkę randek od tego, do czego prowadzą.
To znaczy?
Lubiła, kiedy wybierałem wino, płaciłem za kolację.
Jak w komedii romantycznej. Flirt...
- Ale nie seks? - Właśnie.
Rozgrzewała do czerwoności, a potem studziła.
Nie wiem, może to kwestia wiary?
- Że nie chciała seksu? - Tak.
Potem napisała na Facebooku, że z nią zerwałem.
Zwykłe bujdy rzuconego faceta.
- To wszystko? - Tak.
Mogę dzwonić do innych, ale nic na nią nie znajdziemy.
- Wydaje się normalna. - Nie trzeba, dzięki.
Co myślisz?
Mamy niewielu wrogów wśród klientów.
Bo jesteśmy świetni. Ale?
Pamiętasz go?
Paul Johnson? Nie.
W zeszłym roku pastor Jeremiah gościł go w noclegowni.
Wyrzuca mnie, bo miałem dość jego 70-letniego fiuta.
Zamknij się.
- Palant. - Tak.
Pozwał pastora o molestowanie.
Damy trop policji czy sami go zbadamy?
Cóż... Oto jest pytanie.
- Dlaczego się zdecydowałaś? - Nie wiem.
Wygląda pięknie.
Czego cię nauczyć?
Wszystkiego.
Gdzie pracujesz?
- Jestem prawniczką. - W porządku.
Przerzucisz senseia.
- Nic z tego. - Zaatakuje cię nożem.
A ty go przerzucisz.
Nie powinniśmy zacząć od spokoju ducha?
Nie.
Dobrze.
Zróbmy to.
Cześć. Przepraszam.
- Leje? - Nie, wzięłam prysznic.
Whiskey, czysta.
- Co u ciebie? - Świetnie.
Przykro mi z powodu partnera.
Słucham?
Postrzelono go.
No tak.
Dochodzi do siebie. Za kilka dni wyjdzie ze szpitala.
- Złapali sprawcę? - Nie, ale złapią.
Wierzę w to.
A więc...
Więc... chcesz rozwodu?
- Co? - Twój księgowy zadzwonił do mojego.
Widać teraz tak się to załatwia.
Powiedział, że chcę się rozwieść?
Zdaje się, że ze względów podatkowych lepiej zrobić to w tym roku.
Chodzi o twoje pytanie z zeszłego roku. Roy chce znać nasz status.
- Księgowy Roy? - Tak.
Rozumiem.
To się porobiło.
Będziemy omawiać nasz status.
Czego chcesz?
- Kurt, widujemy się 30 dni w roku. - Pracujemy.
Wiem, ale to żadne małżeństwo,
więc jeśli chcesz rozwodu, zgadzam się.
To przez twojego przyjaciela?
- Przyjaciela? - Tak.
Mówisz o Tullym?
- To jego imię? - Tak.
Więc o niego chodzi.
Nie.
Chodzi o to, czego ty chcesz.
Diane...
Od roku staram się...
jakoś ci to wynagrodzić.
Jestem więźniem na warunkowym.
Mam dość.
Powiedziałeś o tym więcej niż przez ostatnie dwa lata.
Nie jestem rozmowny.
Wiem.
Ale musisz być.
Powiedz mi,
czego dokładnie chcesz.
Jeśli rozwodu, to zrozumiem,
- a jeśli nie... - Mówiłem ci.
Że powinniśmy spędzić razem weekend w twojej chacie.
- I zamieszkać razem. - Jako współlokatorzy.
Jestem na to za stara, więc jeśli mamy się rozwieść, zróbmy to.
Za długo dryfowałam, dawałam się ponieść wydarzeniom.
Dość tego.
Dobrze.
Zadzwonię jutro.
Dlaczego?
Bo chcesz prawdziwej odpowiedzi.
Pan Rose?
Tak, Sebastian.
Lucca. Byłeś umówiony?
Nie, ale pomyślałem, że cię nagabnę. Jesteś w ciąży.
Skąd, tylko gruba.
- To żart? - Tak.
Dlaczego mnie nagabujesz?
Jestem headhunterem, najlepszym w stolicy.
Takie jak ty są teraz rozrywane.
Boże. Colin cię nasłał?
Twój bliski sercu, przyszły kongresman?
Nie przeniosę się. Zostaję w Chicago.
Zaczekaj. Weź to.
Oferty z pięciu najlepszych kancelarii po zaledwie dwóch godzinach dzwonienia.
Jesteś na topie, panno Quinn.
Nie wiem, ile ci tu płacą,
ale stawiam lewe jądro, że nie aż tyle.
Lewe jądro, powiadasz?
Proszę, weź je.
Dzięki.
Colin, przestań,
nie przeniosę się do stolicy.
Spokojnie.
- Przed chwilą wyszedł. - Kto?
Dał mi oferty pięciu waszyngtońskich kancelarii.
Kto taki?
- Headhunter. - Nie ja go nasłałem.
- A kto? - Zgadnij.
- Twoja matka? - Pogadam z nią. Już.
- Nie mam teraz na to czasu. - Wiem, pomówię z nią.
SĄD FEDERALNY
Dlaczego?
Bo świat zmienia się w zawrotnym tempie i mężczyźni nie mogą już polegać
na starych nawykach.
- Jakich? - A jak myślisz?
Nie wiem, dlatego pytam.
Mężczyźni sądzą, że ich zachowania zostaną przemilczane.
Myślą, że kobiety boją się odezwać, a to się zmieniło.
Twój blog ma ich straszyć?
- Tego nie powiedziała. - I wcale tak nie myślę.
Nagłówek strony głosi:
„Oto zbiór pogłosek i oskarżeń o złe zachowanie.
Podchodźcie do nich z rezerwą”.
Jednak tytuł nawołuje do działania.
- „Unikajmy Dupków”. Unik to działanie. - Rany, przyłapałaś mnie.
Wyraźna ironia.
To nie jest antymęska strona, Diane.
- Nie odezwałam się. - Nie musiałaś. Reprezentujesz powództwo.
Powinnyśmy stanąć za tobą,
bo wiesz, co jest najlepsze dla wszystkich kobiet?
Wiem lepiej od was, feministek drugiej fali.
Chcecie się dogadywać. „Nie krzywdźmy facetów, bo nam oddadzą”.
Rany, przyłapałaś mnie.
Utorowałyście drogę nowemu pokoleniu.
Nam. Dziękujemy.
Możecie odpocząć.
- Tak cię bawię? - Owszem.
Dla ciebie wszystko jest plemienne.
- Mężczyźni kontra kobiety. - To jedyne skuteczne podejście.
Jaka jest wasza scheda? Harvey Weinstein i Charlie Rose.
Całe pokolenie kobiet nauczone milczeć.
Moja strona nie będzie milczeć.
- Wiesz, jaki macie problem? - Oświeć mnie.
Zajadłość przesłania wam fakt, że się zgadzamy.
A wam feministyczna renoma nie pozwala dostrzec,
że was nie potrzebujemy.
To walka młodych kobiet.
Cały Ron, namolny i niedoświadczony.
- Długo z nim chodziłaś? - Miesiąc.
Cztery randki.
Chciał uprawiać seks na pierwszej?
Tak, kondom przy kanapie.
Tyle że nie jest dobry w te klocki.
Chyba nie miał brania w liceum i pewnie myśli, że kobiety kręci siła.
Więc relacja Emily jest zgodna z twoją?
Tak. Język w uchu?
Chyba podpatrzył to w pornosie. Ohyda.
- Jakieś pytania? - Śmiało.
Ron chciał się z tobą przespać na pierwszej randce?
- Tak. - Doszło do tego?
Zrobiłam mu dobrze ustami, a on mnie.
Ale po randce nie napisałaś o tym na Unikajmy Dupków?
- Nie. - Dlaczego?
Gdybym pisała o każdej takiej randce, zabrakłoby facetów.
Winisz Emily, że przed nim ostrzegła?
Nie, to jej wybór.
- Ale nie mój. - Niedobrze.
To już schemat.
Mamy coś na Emily?
Doradźmy Tomowi i Jerry'emu ugodę.
Prędzej czy później wystosują kontrpozew.
- Ale czy mamy na nią schemat? - Tak. Ze śledztwa Marissy.
Nie pierwszy raz zarzuciłaś mężczyźnie złe traktowanie, prawda, Emily?
Nie rozumiem.
Czy w 2017 r. na Facebooku nazwałaś swojego eks psychopatą?
- To była przenośnia. - Czyli nie był psychopatą?
Nie. Po prostu nie najlepiej mnie traktował.
- Jak Ron? - Nie. Inaczej.
Zdaje się, że masz tendencję do pisania o chłopakach po zerwaniu.
- Skąd to wiecie? - Ukrywasz to?
Nie, ja tylko...
Byłam zła i wybuchłam.
Co to ma wspólnego z Ronem?
Porozmawiajmy o innych twoich związkach.
Uznałyśmy, że to bujdy.
Przesłuchania to zbieranie haków. Mogła zaprzeczyć.
Zaprzeczyła. Jest normalna, a ty robisz z niej zimną wariatkę.
- Nie, wykazuję inny aspekt sprawy. - Powiedziałaś to samo o Amy.
- Wcale nie. - Tak, przy mnie.
Mówiłaś, że jest zazdrosna, że jej odbiło.
Dobrze, mogą tego użyć przeciwko mnie.
Bzdura.
Świadek twierdzi, że sprawca jest czarny.
Tak, zgadzamy się.
Chcemy, żeby świadek przyjrzał się naszemu oponentowi.
Mów, Jay.
To Paul Johnson.
Boseman pokonał go w sądzie rok temu.
Pokaż go świadkowi.
Tak, kapitanie?
Masz kontakt do świadków w sprawie Bosemana?
Tak, wkrótce ich przesłucham.
Dobrze, pokaż im to zdjęcie.
Jeszcze tego nie zrobiliście?
- Czekaj. Nie przesłuchałeś świadków? - Mam robotę.
Skąd wiesz, że mówią prawdę?
Znaleźliśmy broń z tłumikiem. Odpuść.
To wystarczy?
Funkcjonariusz wypytał ich na miejscu.
- Mam jego notatki. - Który?
- Daj nam pracować. - Który glina?
Ten.
Whitehead.
Co jest?
Wiesz, czyja to sprawka?
Tak.
- Dobrze. Jak się czujesz? - W porządku.
- Czy on się odzywa? - Raz do roku.
- Zmierzę się z tobą? - Ze mną?
Kiedyś tak. Ale najpierw...
Znakomicie.
- Przepraszam. - Odbierz, jesteś prawniczką.
Liz, o co chodzi?
- Adriana postrzelił Whitehead. - Co?
Funkcjonariusz Whitehead. Właśnie go aresztują.
Boże drogi!
Twierdził, że rozmawiał ze świadkami, którzy widzieli czarnego podejrzanego,
ale policja nie mogła ich znaleźć.
- A broń? - Podrzucił ją.
Chyba zainspirowały go ataki na prawników.
Jadę do szpitala, odezwę się później.
Dobrze.
Mój Boże.
UNIKAJMY DUPKÓW
Franz Mendelssohn.
„Niestosowne uwagi, cyfrowe nękanie w miejscu pracy”.
Tak. Znam jego byłą pracownicę. Prawdziwy fiut.
- Wrzucają to bez kontekstu. - Może zaprzeczyć.
Robisz w kancelarii i masz gdzieś procedury?
Nikt go nie sądzi.
Nie dbałeś o procedury wobec Roya Moore'a.
Boże, serio porównujesz to z pedofilią?
Na tej liście są gwałciciele.
Nie widzicie jednego. Wielu z nich to czarni.
Chryste, nie rób z tego sprawy rasowej.
To jak samosąd.
Nie mamy prawa do...
Nie wszyscy na tym świecie są jak Roy Moore.
Dzień dobry.
- Lucca Quinn? - Tak.
Rod Habercore, pracuję z Barackiem i Michelle Obamami.
Wiem. Widziałam pana na pogrzebie Carla Reddicka.
Dobra pamięć. Wybacz najście, ale spieszę się na samolot,
a chciałem ci zadać pytanie.
Oczywiście. Mogę zaproponować...
wodę albo pasztecik?
Nie, dzięki. Który miesiąc?
Dziewiąty. Trzydziesty ósmy tydzień.
Chłopiec.
Wiem, że w styczniu przeniesiesz się do stolicy.
Mam nadzieję, że rozważysz pracę dla naszego biura w roli doradcy.
Jeśli dobry humor masz W dłonie klaszcz
Ciekawy dzwonek.
Nie. To zabawka.
- Przepraszam, jeśli cię zaskoczyłem. - Nie szkodzi.
Po prostu tyle się dzieje, że niewiele z tego rozumiem.
Witam w klubie.
Przemyśl to. Przyda nam się dobry prawnik.
Wiem, że jesteś rozchwytywana.
- Miło było poznać. - Panie Habercore.
Czy przysłał pana Colin Morello?
Czy mnie przysłał? Skądże.
Po prostu wiem, że masz wzięcie.
A o najlepszych trzeba zabiegać.
- Daj mi znać. - Dobrze.
- Przyjmą ofertę. - No nie wiem.
Emily jest skłonna, ale Gretchen boi się kolejnych pozwów.
A co sądzimy o nich?
Tom chce zrezygnować ze zbiorowego.
A Jerry nie.
Nie dziwi was, że w ogóle w to weszli?
Bo nie ma zysku?
Gretchen nie wygląda na krezuskę.
Sądzicie, że to powtórka z Gawkera? Chcą je zrujnować?
Tak, ale kto jest Peterem Thielem? Kto to finansuje?
Walczymy dalej.
Almo, nie chodzi o naszych klientów.
W grę wchodzą większe interesy.
- Waszych finansistów? - Tak.
Gdyby zarzucili pomysł pozwu zbiorowego w zamian za usunięcie bloga,
twoje klientki przystałyby na to?
- Porozmawiaj z nimi. - Może się zrobić nieciekawie.
Wasi finansiści na to pójdą?
Przekonamy ich.
Do dzieła.
Do Diane Lockhart.
Przyszedł Kurt McVeigh.
Przyślij go.
Pewnie nie uważasz się za zdrajczynię.
To pytanie?
Jak sądzisz?
Nigdy o sobie tak nie myślałam.
Zamykam Unikajmy Dupków. Stokrotne dzięki.
- Drobiazg. - Wiesz dlaczego?
Bo chciałyśmy wpisać waszego finansistę.
Jerry Warshofsky. Dupek, którego lepiej unikać.
Odwaliłaś czarną robotę. Zamknęłaś nas.
- Wiesz, jaki masz problem? - Żadnego.
Kobiety nie są takie same.
I nie tobie określać, jakie jesteśmy.
Następnym razem wynajmij prawnika i zrób lepszą listę.
Mam przyjść później?
Żartujesz?
- Lubię tę twoją stronę. - A ja lubię ją pokazywać.
Na czym stoimy?
Mam prawdziwą odpowiedź.
Spodoba mi się?
Być może.
Nie próbowaliśmy być małżeństwem.
Staraliśmy pogodzić je z pracą, ale na próżno.
Dlatego że...
Zatrudnię się w chicagowskim FBI. Odpadną podróże.
Będę na miejscu.
Proszę, żebyś sprzedała mieszkanie.
Poszukamy większego, w którym zamieszkamy na stałe.
Przestańmy udawać, że uda nam się na raty.
I mieszkajmy razem aż do śmierci.
To moja propozycja. Co ty na to?
Muszę ci zadać jedno pytanie.
Jakie?
Głosowałeś na Trumpa?
Nie.
- Na Teda Cruza. - Co?
- Powoli. - Dobrze.
- Dobrze ci idzie. - Tak.
W porządku?
Dlaczego ciągle mówisz mi, co robić?
Bo taka jestem. Kto inny będzie ci mówić, jak nie ja?
Nikomu nie wspominaj.
Dziękuję.
Nie lubię się wzruszać.
A jestem wzruszony.
W szpitalu dużo czasu myślałem o rodzinie.
Jesteśmy rodziną.
Dbamy o siebie.
Chronimy się.
A gdy coś nas boli...
wszyscy czujemy ból.
Dziękuję.
Cieszę się, że wróciłem.
A teraz do roboty.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk