Przecież się nie rozdwoję. Nie mogę.
Solomon Waltzer, do Diane Lockhart i Adriana Bosemana.
Już idą.
Mam tylko dwie ręce.
- Balony dla Lukki Quinn. - Zostaw tu.
Panie Waltzer.
Jestem Lemond Bishop.
- Pomagał pan w mojej sprawie. - Pamiętam.
Co u pana?
Nie jest źle.
Wracam do normalności.
Zacząłem grać w golfa.
Mnie nie pozwalają kolana.
Dlatego Bóg stworzył meleksy.
Słyszysz mnie?
Ian? Właśnie wyszłam z windy.
- Tylko... - Jak się miewa syn?
Dobrze, dziękuję.
Wybacz, chciałam powiedzieć, że Malcolmowi przydałoby się więcej...
Co, u licha?
Przepraszam, praca.
Oddzwonię później.
- Co się tam dzieje? - Intercyza.
Poważnie? Dla Colina Sweeneya?
Zabił dwie żony.
Jedną. I został uniewinniony.
Co się dzieje z tą kancelarią?
- Stul mordę. - Sam stul mordę, świrze.
Kto zagraża komu?
Czy kiedyś cię uderzyłem?
- Ciągle mnie bijesz. - Klapsy to co innego. Lubisz je.
Nie schlebiaj sobie.
- Uspokójmy się. - Uspokój swojego klienta.
Bo każę mu spieprzać z tą intercyzą.
Uzgodniliśmy już główne kwestie.
- Równy podział... - Nie zgodziłam się na to.
Widzisz, co ja z nią mam?
- Ta wariatka wpędzi mnie do grobu. - Chciałbyś.
Jest jak narkotyk.
- Wynajęłam prawnika. - Co?
Do tego i tamtej sprawy zagranicznych bzdetów.
Praktyk korupcyjnych. Naftali, to bardzo trudna sprawa.
- My się nią zajmiemy. - Nie, mój nowy prawnik.
Zaprasza nas do swojego biura.
Przyszedł Solomon.
Niosę kolejne.
Dajcie spokój!
To nie jest śmieszne. Kto to robi?
- Marissa? - Nie sądzę.
Partnerzy? Mówiłam, że nie chcę nic od bociana.
Ten jest z liścikiem.
Dawaj.
„Gratulacje z okazji nie-bociankowego”.
„Nie-bociankowe”? Kto tak pisze?
Podasz mi komórkę?
Lucco, wezwali mnie.
Co?
Ty wysłałeś mi balony?
A masz balony?
Mam 84 balony.
- Co? - Mam 84 balony!
Rany, ktoś przesadził.
- Teraz już 96. - Wysłałem jeden bukiet balonów.
Nie wiem, kto wysłał resztę.
Ty! Możesz zadzwonić
do Balonowego Ekspresu i powiedzieć im, żeby przestali?
Chyba coś pomylili.
Colinie, zapraszamy.
Muszę kończyć. Powiedzą mi, czy jestem kandydatem.
- Teraz? - Tak, oddzwonię.
Jesteśmy w komplecie.
Wymieniliśmy uprzejmości i nie mamy żadnych spraw przeciwko sobie,
więc co możemy dla ciebie zrobić?
Sprawa przeciwko policji. Spisaliście się.
Dziękujemy.
- Nie poddaliście się. - Jesteśmy młodzi i uparci.
Owszem.
Proponuję fuzję.
- Naszych firm? - Tak.
Jesteście najbielszą z protestanckich kancelarii w Chicago.
- Jaki cel miałaby fuzja? - Bezpieczeństwo i spuściznę.
Mamy biura w Waszyngtonie i Londynie.
Zachowalibyście klientelę i partnerskie prerogatywy.
- Dlaczego my? - Pokonaliście mnie.
Nie przywykłem do tego.
Nie.
W ostatnim Sun-Timesie obsmarowali was
za brak afroamerykańskich prawników i klientów.
Napisali, że jesteście... hipokrytami.
Chcesz kupić różnorodność, Sol.
Tak.
I dobrze za nią zapłacę.
Co nas uchroni przed staniem się mniejszością w firmie?
Zapisy kontraktu. Nie chcę, żeby tak się stało.
Uważacie mnie za hipokrytę.
Nie jestem nim. Chcę tego, co wy.
Kancelarii odzwierciedlającej charakter Ameryki.
Jeśli muszę za to zapłacić,
zrobię to.
To ma potencjał.
Nie, to, co Diane powiedziała na temat tożsamości...
Chwila!
Przepraszam. Po kolei. Ja zacznę.
„Po kolei. Ja zacznę”.
Poważnie? Co to za przywództwo?
Nie było cię na spotkaniu, Juliusie.
- Czyja to wina? Byłem wolny. - Pozwolisz?
Solomon ma największą kancelarię na Środkowym Zachodzie.
Oferuje nam partnerstwo kapitałowe.
- Gwarantuje, że nie zawalą nas robotą. - W jaki sposób?
Możemy odejść po pierwszym i drugim roku.
Nie mamy na własność prawników ani klientów.
Właśnie, pomówmy o klientach.
Nawet jeśli zdecydujemy się odłączyć,
klienci mogą za nami nie pójść.
Klienci pokroju Lemonda Bishopa,
- największego dilera Chicago. - Co?
Rozmawiałam w drodze do pracy z moim mężem policjantem
i kogo ujrzałam przy recepcji? Lemonda Bishopa.
Ten człowiek groził mojej rodzinie.
Groził mojemu synowi w przedszkolu.
Bishop jest naszym klientem od roku.
- Dlaczego nic nie wiem? - Nie trąbimy o tym.
Tylko pomagamy jego prawnikowi w większych sprawach.
Potem w konferencyjnej ujrzałam Colina Sweeneya,
zabójcę dwóch żon.
- Jednej i został uniewinniony. - Liz.
- Zbaczasz z tematu. - Nie.
Mówiliśmy o rezygnacji z naszej tożsamości dla Waltzera.
Co nią jest? Kim będziemy?
- Adwokatami. - Bzdura. Nawet oni mają granice.
I stawiamy je przed moimi klientami?
A co z podwójnym zabójcą i związkowym bossem?
Chwila, tylko nie podwójny zabójca...
Drogie panie, spokojnie.
Dosyć! Chwila!
- To diler! - Okej!
Jestem spóźniony na negocjacje intercyzy.
Zrobimy tak. Spotkamy się tu o szóstej i obgadamy to.
- Intercyzy Sweeneya? - To nasz klient.
Później omówimy to, czy go spławić.
Wrócę za dwie godziny.
Tak. Jestem w drodze.
- Mamy problem? - Myślałam, że nie.
Zostawiłeś mnie na pastwę demona.
- Nie jestem demonem. - A demon ma prawnika.
Ostrzegałem, że prędzej czy później najmie własnego.
Wróciliśmy do punktu wyjścia.
Skądże.
Mamy już dużo zapisów.
Mogą je podrzeć, ale tego nie zrobią.
Co? Śpieszy mi się.
Łyknąłem niebieską tabletkę, więc zegar tyka, rozumiesz?
Oberwałem, panie Sweeney. Proszę wezwać karetkę.
- Karetkę? Nie wierz w te bzdury. - Mówię serio.
- Miałem kiedyś 7-godzinną erekcję. - Serio.
Ja też. Intercyza działała na mnie jak afrodyzjak.
- Susan, karetka. - Co?
Jestem ranny, wezwij karetkę.
- Słucham? - Postrzelono mnie!
- Boże. - Zadzwoń...
Halo? Postrzelono prawnika.
Reddick, Boseman i Lockhart. Przyślijcie karetkę.
Mamy nagły wypadek.
Czy to dlatego, że jestem kobietą?
Szukacie faceta na miejsce Jaya. Myślałam, że sprawdzam się jako śledcza.
Dlaczego nie dacie mi szansy na niezależną pracę?
Ktoś mnie postrzelił.
- Pogotowie! - Pytają, co się stało.
Postrzał w klatkę piersiową, człowiek umiera!
Proszę przycisnąć to do rany.
- Gdzie jest napastnik? - W windzie.
Odbierz.
- Dobry Boże. - Leć po Diane i Liz.
- Powiedz, że go postrzelono! - To mój pierwszy dzień.
Koniec korytarza. Postrzelono Bosemana. Leć.
Ochrona, padły strzały. Napastnik był w windzie minutę temu.
Zatrzymajcie wszystkich na dole.
Nie, to nie są ćwiczenia! Postrzelono Adriana Bosemana!
- Strzały padły z windy. - Wysłali karetkę?
- Tak. - Nie wyłączajcie windy, jadą ratownicy.
- Daj. - Niech ochrona do nich wyjdzie.
- Strzał... - Nic nie mów. Będzie dobrze.
- Poprawię się. - Świetnie sobie radzisz.
Patrz na mnie. Spójrz mi w oczy.
Jestem przy tobie.
- Jadę z nim. - Nie.
Jestem żoną.
- Musi pani jechać za nami. - Zobaczymy się w szpitalu.
- Gdzie ofiara? - W szpitalu.
Albo w drodze. Nie jestem pewna.
- Widziała pani zajście? - Tak. Nie.
Byłam tu, ale nie widziałam. Telefon się urywał.
- Proszę z Liz Lawrence. - Pojechała do szpitala.
Marissa Gold, śledcza kancelarii.
Adrian Boseman został postrzelony w klatkę piersiową. Był świadomy.
Napastnik był w windzie.
- Opis? - Nie podał.
Kazałam ochronie zatrzymać pasażerów windy.
Zabezpieczyć piętro i windy.
Arlo, zejdź do ochrony i spytaj o monitoring.
Tak jest.
Bo lubię kanu i kajoki.
Kajaki, prostaczko.
Wielka różnica. Dopisz, żeby nie nazywał mnie prostaczką.
- Chcę to mieć w umowie. - Chcesz mnie wsadzić do kajaka i zabić.
Jestem w kancelarii i robi się nerwowo.
Mam przełożyć to na jutro?
- Gdzie on jest? - Proszę oddzwonić.
To jakiś koszmar...
Operacja potrwa dwie godziny.
- Wyjdzie z tego? - Ma zapadnięte płuco.
Wkrótce się dowiemy.
- Znów to samo. - O czym mówisz?
- O alarmie chemicznym. - Był fałszywy.
Potrzebuję listy klientów.
Śledztwo trwa, ale sprawca był w windzie.
Przez miejsce zbrodni przewinęły się setki ludzi.
- A kamery? - W windzie nie ma,
a w lobby nie nagrały nic podejrzanego. Nie wiemy nawet, kogo szukać.
- Gdybyśmy... - Tajemnica adwokacka.
Nie jest paktem samobójców.
Napastnik chciał zabić, a skoro Adrian żyje, to nie koniec.
Omówimy to.
Tylko o to proszę.
Nie możemy.
Nie wiemy, czy napastnikiem jest klient.
Adrian był w telewizji.
- To może być któryś z widzów. - Potrzebują tropu.
Bez listy szukają igły w stogu siana.
Mamy oficjalny zakaz ujawniania listy.
Racja, oficjalny.
Nie.
- Oto i on. - Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Colinie, stawiamy na ciebie.
- Schlebiasz mi, Frank. - Nie bierz tego za pewnik.
Choć demokraci zawsze tu wygrywali, mamy dziwne czasy.
- Złoję mu tyłek. - Świetnie, po to cię wybraliśmy.
Dzięki.
- Twoja dziewczyna... - Tak?
Pracuje w kancelarii Reddick, Boseman?
Tak, a co?
Nie chcę cię martwić, ale była tam strzelanina.
- Że co? - Strzelanina.
Według znajomego zabierają kogoś do szpitala.
Kogo?
Nie wiem. Zadzwoń do niej.
Racja. Przepraszam.
Na pewno nic jej nie jest.
- Tu automatyczna sekretarka. - Dzięki.
- Lucca Quinn... - ...jest nieosiągalna.
- Nagraj wiadomość po sygnale. - Cześć, Lucco...
- Następnie rozłącz się lub... - Dzięki.
- Słyszałem... - Aby wywołać pager,
- naciśnij trzy... - Pager? Dajcie spokój.
- Aby nadać faks, naciśnij... - Pieprzony automat.
- Aby zostawić numer, naciśnij pięć. - Dzięki wszystkim.
Nie rozłączaj się, aby nagrać wiadomość. Po zakończeniu...
Reddick, Boseman i Lockhart i spółka.
Nagraj wiadomość po sygnale.
- Aby wywołać pager... - Chryste.
Aby nadać faks...
WIELU RANNYCH W KANCELARII
CO NAJMNIEJ JEDNA OSOBA TRAFIŁA DO SZPITALA
DARMOWA WYCIECZKA!
Zmęczył cię wyścig szczurów?
Marzysz o chłodnej bryzie na plaży?
POMIŃ REKLAMĘ
- Dalej. - Mamy dla ciebie życiową okazję.
Szybciej.
Wystarczy tylko, że...
POMIŃ REKLAMĘ
Zmęczył cię wyścig szczurów?
- Marzysz o... - Cholera!
Lucco.
Nie śpię.
- Kolejne balony? - Jesteś cała?
- Chciałam się tylko zdrzemnąć. A co? - Nie wiesz, co się stało?
O czym mówisz?
Pani Reddick.
- Potrzebuję listy klientów. - Jasne.
- Wziąć ją od Juliusa? - Nie.
Masz do niej dostęp?
Powinnam mieć z komputera.
- Wyślesz mi ją? - Już się robi.
No co?
WŁASNOŚĆ PACJENTA A. BOSEMAN
PRZESYŁAM AKTUALNĄ LISTĘ KLIENTÓW.
- Nieoficjalnie? - Tak.
- Między mężem a żoną? - Tak.
Świat oszalał.
Nie pamiętam, kiedy był normalny.
Moja córka mówi to samo.
Jest dziennikarką USA Today.
Nie pamięta czasu,
kiedy nie besztano i nie opluwano reporterów.
A minęły raptem dwa lata. Jak będzie za kolejne dwa?
Powiało optymizmem.
Trzeba pamiętać o normalności,
inaczej każdy nowy skandal zostanie przyjęty i zaakceptowany.
Studiowałem medycynę. To prawo wartości początkowej Wildera.
Trzeba wiedzieć, jak organizm funkcjonuje bez bodźców,
żeby móc ocenić bodziec.
Co nam po ocenie, skoro nie możemy nic zmienić?
Co nam po wzroku, gdy nie ma na co patrzeć?
Potrzebujemy czasu, żeby omówić ofertę.
Nie ma sprawy. Nie po to przyszedłem.
Chciałem sprawdzić, jak czuje się Adrian.
Przepraszam.
- Halo? - Diane, mamy pięciu nieproszonych gości.
- Pan Lester? - Tak.
Dzwonię z domu Lemonda Bishopa,
gdzie wtargnęło pięciu przedstawicieli policji Chicago.
Nalegają, by go przesłuchać.
- W jakiej sprawie? - Strzelaniny w waszym biurze.
Upierają się, że pan Bishop jest, cytuję, „podejrzanym”.
- Proszę ich dać. - Prawnik pana Bishopa.
Odrzucają zaproszenie.
Byłem przekonany, że informacje o klientach są poufne.
Czyżbym się mylił?
Nie wiem, jak się dowiedzieli. Już jadę.
Niech pan mu powie, by nic nie mówił.
Akurat na to sam wpadłem.
Musisz mi pomóc z Bishopem.
- Policja go przesłuchuje. - Chwila, próbuję nadążyć.
- Gdzie Adrian? - Na sali operacyjnej,
ale gliny już wypytują Bishopa, czy go postrzelił.
- Mój Boże. Czy Bishop... - Nie wiem, ale to nie miałoby sensu.
Brakuje nam ludzi, a musimy dobrze zagrać przed Bishopem.
- Rozumiem. Już jadę. - Jedziesz?
- Dokąd? - Do klienta. Poradzę sobie.
- Do Lemonda Bishopa, słyszałem. - Bez obaw.
To słodkie, że tu pędziłeś, ale nic mi nie jest.
To pierwszy zabójca Chicago.
Nie. Wyszedł z więzienia i jest czysty.
Zwariowałaś?
Jak możesz być tak naiwna wobec klientów i cyniczna wobec całej reszty?
Muszę iść.
Nie. Lucco!
Napastnik jest na wolności.
- To może być Bishop. - Bishop nie robi takich rzeczy.
Wyręcza się płatnymi zabójcami.
Colinie, mam swoją pracę, a ty swoją.
W takim razie pojadę z tobą.
Wykluczone.
Nie jestem twoją własnością. Ani ty moim mężem.
To kim dla ciebie jestem?
Nie wiem.
Naprawdę.
Przełóż sprawy Adriana na piątek.
Lekarze są optymistyczni?
Nie, ale zajmiemy się nimi w piątek. Musimy wyglądać na optymistycznych.
- Mam drugi telefon. - Informuj mnie.
- Halo. - Boże.
- Nie mogłam nikogo złapać. To prawda? - Tak, oddzwonię.
Jestem ze Sweeneyem, chcą kontynuować.
Powiedz im, że odezwiemy się w piątek.
Hej! Czas na Sweeneya!
- Jest gotów załatwić to sam. - Zajmij się tym. Zadzwonię za godzinę.
Adrian Boseman jest w szpitalu. Został postrzelony.
Prawniczy wybieg.
Nie szkodzi, może pan podpisać intercyzę.
Chyba że chcesz być małą dziewczynką.
- Boże, gdy tak do mnie mówi... - Tego nie podpiszemy.
Nie jesteś od prawa, tylko od kawy.
Jako prawnik pana Sweeneya odrzucam kwestię kajaków.
Dlaczego? To drobiazg.
Fortuna dla pani Amado,
jeśli pan Sweeney zginie w wypadku kajakowym?
- Poważnie? - Nie zabiję go. Ile razy mam powtarzać?
- Nie wiem, czym sobie zasłużyłem. - Szybko to załatwimy.
Pani Lockhart.
Kapitanie.
Panie Bishop, zasiada pan w zarządzie firmy Downstate Movers, powiązanej...
Weszliście do domu pana Bishopa na mocy wszczętego śledztwa.
- Zgadza się, panie Lester? - Tak.
Pozwalam zadawać pytania
tylko bezpośrednio związane z tym śledztwem.
- Gdzie pan był dziś o 11? - W Reddick, Boseman i Lockhart.
Gdzie postrzelono Adriana Bosemana?
Tak, spotkałem się z nim i wyszedłem.
Był pan tam 40 minut przed strzelaniną.
Nie rozumiem tej teorii.
- Sądzicie, że poszedł wybadać teren? - O czym rozmawialiście?
Proszę nie odpowiadać. Tajemnica adwokacka.
- Czy w domu jest broń? - Proszę nie odpowiadać.
Pytanie nie ma związku.
Sądzi pani, że broń nie ma związku?
Sądzę, że chcecie zapytać,
czy pan Bishop użył broni przeciwko Bosemanowi.
- A narkotyki? - Proszę nie odpowiadać.
Szukamy napastnika pani partnera.
Wykorzystujecie śledztwo do straszenia pana Bishopa,
ponieważ wam się wymknął.
Jeśli nie macie zasadnych pytań, nie marnujcie naszego czasu.
Napraw to, Diane.
Wróciłem do ciebie ze względu na udaną współpracę,
ale to nie w porządku.
Skąd o mnie wiedzą?
Nie wiem, ale naprawimy to.
Nie mam nic wspólnego ze strzelaniną,
a jednak jestem podejrzany.
Zaradzimy temu.
Który miesiąc?
Ósmy.
Tak szybko dorastają.
Ciesz się każdą chwilą.
Pan kapitan jest mężem waszej partnerki, prawda?
Liz Reddick nie zajmuje się waszą sprawą.
Bariery informacyjne. Znam je.
Doświadczenie mówi mi, że są dziurawe.
Przepraszam.
Maiu, wybacz, ale to zły moment.
Policja dzwoniła do Sweeneya. Chcą go przesłuchać.
Szlag.
- Gdzie ma się stawić? - Na pierwszym komisariacie za godzinę.
Powiedz Lawrence’owi, że to ma być w naszym biurze.
- Skąd wiesz, że dzwonił Lawrence? - Strzelałam.
Policja realizuje własny cel.
Zadzwonię do Dipersii.
Jeśli usłyszy, co się stało, wróci.
Racja.
- Dlaczego odszedłeś z ostatniej firmy? - Potrzebowałem zmiany.
Zwiększamy różnorodność i potrzebujemy kogoś od zaraz.
Coś ważnego?
Pozwolicie? Koleżanka wkrótce rodzi.
Jasne, odbierz.
- Wszystko gra? - Chodzi o Bosemana. Postrzelono go.
- Co? - Operują go w Harbour.
- Są dobrej myśli, ale... - Jak to się stało?
Ktoś wszedł do firmy, nie wiemy kto,
- a policja nie pomaga. - Już jadę.
- Nie chcesz wiedzieć więcej? - Jadę.
Dziękuję za ofertę, ale muszę iść.
Liz? Słyszysz mnie?
Właśnie wysiadłam z towarowej.
Co u niego?
Jest po operacji, ale czeka go długa rekonwalescencja.
- Słabo cię słyszę, gdzie jesteś? - Na 22. piętrze. Policja odcięła 23.
Wracam od Bishopa, którego przesłuchiwał twój mąż,
a za 20 minut będę nadzorować przesłuchanie Sweeneya.
Nie dziwię się policji. To najbardziej porywczy z klientów.
Żaden nie miał motywu, żeby strzelać do Adriana.
- Tego nie wiemy. - Wiemy.
Dałaś mężowi listę naszych klientów?
Diane, postrzelono naszego partnera. Poruszę niebo i ziemię, żeby go chronić.
Rozumiem, ale twój mąż nie pomaga.
Nie wtrącam się w jego metody.
Szkoda, że bez wzajemności.
- Wróciłeś. - Byłaś u niego?
Tak, leży tam.
To nasz śledczy.
- Ile minęło od operacji? - Dwie godziny.
- Przesłuchali go? - Tak, ale bez skutku.
Trzeba zrobić listę klientów z ostatnich dwóch lat
i wygranych sprawach cywilnych.
Już zebrałam akta.
Adrianie, słyszysz mnie?
To ja, Jay. Słyszysz mnie?
Kiwnij głową, jeśli mnie słyszysz.
Dobrze.
Widziałeś napastnika?
Rozpoznałeś go? Nie?
Był czarny?
Dobrze. Biały?
Co powiedział?
Nie widział twarzy, ale napastnik był biały.
Zakrył twarz czerwonym szalem.
- To wszystko. - Sprawdźmy nagrania z lobby.
Koniecznie.
Masz coś?
Problem w tym, że kamery w lobby mają zmiennoogniskowe obiektywy.
Przy zbliżeniach gubią ostrość.
Monitoring policji często ma włączony autofocus.
W połączeniu ze zmiennoogniskowym obiektywem
- pogarsza to jakość obrazu. - Przysnęłam.
Dlatego widzimy wyraźniej niż gliny.
To czerwony szal?
Chyba tak. Typ wysiadł wyżej i zszedł schodami.
Co ma pod czapką?
- Wygląda na chustę. - Ilu białych takie nosi?
Przejrzyjmy klientów.
Której kancelarii?
Ostatnio bywałem w wielu.
Tej, piętro wyżej.
- Miałem spotkanie o 11.30. - Tuż przed strzelaniną.
- Porozmawiajmy bez Naftali. - Chcę wiedzieć, za kogo wychodzę.
- Kłócił się pan z Bosemanem? - Nie.
- Nie kłam. Policja i tak się dowie. - Ty się kłóciłaś, nie ja.
Bo to twój prawnik.
- Przerywam to. - Nie skończyłem.
Idź z państwem do Lukki omówić intercyzę.
Co tu się dzieje?
- Gwar jak na targowisku. - Policja odcięła nam piętro.
Patrz, balony.
Bardzo tu profesjonalnie, Sweeney. To mnie uspokaja.
Lubiłem to miejsce, bo potrafiliście okiełznać policję,
ale chyba straciliście tę umiejętność.
- Co to? - Adres, na który wyślecie moje akta.
Nie rozumiem.
Wypowiadam umowę. Przenoszę się gdzie indziej.
- Zawołam Diane. - Nie, onieśmiela mnie.
Onieśmiela cię kaczka.
Dziękuję za pomoc, Millie.
- Maiu. - Żegnam.
Dokąd pan przejdzie? Do której firmy?
Proszono mnie, żebym nie mówił.
Dobrze.
Spotkajmy się po południu. Która firma?
Nie, proszę nie przesyłać akt panu Lesterowi.
Czy możemy...
SWEENEY Z NAS ZREZYGNOWAŁ
Porozmawiamy później, dziękuję.
- Dokąd? - Nie powiedział.
Mamy wysłać akta pod ten adres.
To jego adres domowy.
Bishop też chce odejść i nie mówi dokąd.
- Bishop? - Tak.
- Co tu robicie? - Tylko tutaj jest cicho.
- Ktoś podkrada nam klientów. - Wiem.
Brandon Hayakawa również odchodzi.
- Powiedział dokąd? - Nie.
W ciągu tygodnia wyśle nam adres do przekazania akt.
Ktoś wykorzystuje niedyspozycję Bosemana.
Musimy obdzwonić klientów. Zbierz partnerów.
- Musimy być szybsi. - Kogo podejrzewasz?
Diane, jak tam Adrian?
Dzięki Bogu.
Jest twardy.
Słucham.
Kto tak powiedział?
Zapytałam Charlesa Lestera, dokąd wyśle akta. Wspomniał o tobie.
Nie powiedział prawdy.
Adrian leży w szpitalu, nie wykorzystałbym tego.
- Dlaczego miałby skłamać? - Nie wiem.
Jesteśmy po tej samej stronie.
Pan Lester na drugiej linii.
Zaczekaj chwilę.
- Charles, co tam? - Mówi jego asystentka.
Przyszła Diane Lockhart i mówi,
że zatwierdził pan wysłanie akt do pańskiego biura. To prawda?
Nie, blefuje.
- Zaczekajcie z aktami tydzień. - Dziękuję, przekażę.
Przepraszam, Diane. Nie wiem, dlaczego tak mówi,
ale spróbuję ustalić, do której firmy się przenosi.
- Dziękuję. - Drobiazg.
Możemy spotkać się jeszcze dziś, żeby omówić fuzję?
Na pewno? Nie wolisz zaczekać, aż Adrian wydobrzeje?
Sądzę, że lepiej ustalić główne kwestie.
- Pasuje ci 17? - Jak najbardziej.
Dziękuję.
Co powiedział?
Że się spotkamy.
Popraw krawat. Nie siedźcie na podłodze.
Zejdźcie do kancelarii na ósmym i poproście o krzesła.
Czas pozbyć się balonów.
Jestem za.
- To wszyscy biali klienci? - Tak.
Frank Gwinn. Sprzedawca butów?
Tak.
- Przegraliśmy sprawę? - Tak.
Ale broniły go Maia i Lucca.
Dlaczego miałby strzelać do Bosemana?
Sprawca nie wyszedł z windy, strzelił do pierwszej osoby.
- Sądzisz, że Boseman miał pecha? - Tak sądzę.
A Keith Fisk, scenarzysta?
Wywalczyliśmy dla niego tylko przeprosiny.
- Ta sprawa nie pachnie mi scenarzystą. - A mnie owszem.
Ruth Eastman raczej odpada.
Maia też.
Nie sądzisz, że to Sweeney? W końcu to żonobójca.
Być może, ale na szczycie mojej listy są Dylan Stack i Felix Staples.
Weźmy ich pod lupę.
Stack ma przez nas problemy prawne.
- Walczy w sądzie federalnym. - I wyszedł za kaucją.
Staples stracił wydawcę. Obaj mieli motyw.
Moim zdaniem czerwony szal wskazuje na Staplesa.
Niech pozwą tego, kto to ujawnił. Ja tylko chcę... ogłosić to światu!
Sprawdźmy, co porabia.
- Rozmawiałeś z Adrianem? - Tak.
- Powiedział, że napastnik był biały? - Wolę nie mówić.
To wyeliminowałoby z kręgu podejrzanych połowę naszych klientów.
- Być może. - Na pewno.
Bosemanowi mogło się przywidzieć. Był w szoku.
Ianie, lista jest ci potrzebna, żeby złapać napastnika, prawda?
- A do czego innego? - Do własnych interesów.
Ktoś postrzelił twojego partnera.
Sądzę więc, że nasze interesy są zbieżne.
Diane.
Możliwe, że popełniłam błąd z tą listą.
- Co z naszymi klientami? - Podkrada ich Solomon.
Musimy obdzwonić najważniejszych.
Dobrze. Podzwonię.
Julius i Lucca sporządzają listę niezadowolonych.
Zrobię, co w mojej mocy.
Diane, przepraszam.
Ostatnio nie byłam sobą, więc...
również cię przepraszam.
- Dziś brzmisz znajomo. - Prawda?
- Zacznijmy od nowa. - Świetnie.
To robota dla dwóch kobiet.
- Do usłyszenia. - Wkrótce.
- Lucco? - Tak?
Zapytasz Colina o klientów Solomona w komitecie?
Powinniśmy ich skaptować.
Jasne, ale on nie ma na nich wpływu.
Ma, odkąd go nominowali.
- Słucham? - No tak.
Do pierwszego okręgu. Nie powiedział ci?
Wiem od Juliusa. Porozmawiasz z Colinem?
Sądzę, że utrata demokratów dałaby Solomonowi w kość.
W porządku.
- Solomonie, co u ciebie? - Dobrze.
Trochę brakuje wam miejsca.
- To chwilowe. - Mogę zaoferować moje biura?
Dwie przecznice stąd. Miejsca pod dostatkiem.
Dobrze. Przymierzymy się do fuzji.
Właśnie.
Masz jakieś uwagi?
- Owszem. - Jakie?
Są bardziej obrazowe niż werbalne.
Doprawdy? Intrygujące.
Za mało się znamy, żebym wiedział, czy żartujesz.
Podbierasz nam klientów.
- Bynajmniej. - Kilku już capnąłeś.
Byłem całkowicie uczciwy.
Uznałeś, że wyłuskasz najbardziej lukratywnych,
resztę olejesz i później ogryziesz kości.
- Skąd ten wniosek? - Nie jesteśmy padliną.
Zachwialiśmy się, bo postrzelono nam partnera.
Ale odzyskamy równowagę i będziemy walczyć o własnych klientów
oraz, żebyś nie był zaskoczony, także twoich.
- Wygłupiasz się. - Nie.
Zrozumiałam, że szalony świat mi nie szkodzi,
póki mogę utrzymać swój kawałek świata w normalności.
- Diane. - Wynocha z mojego biura.
Lucco?
Przyszedłeś.
Jasne, dzwoniłaś. Czego ci trzeba?
- Więc... - Co?
Nie powiedziałeś mi, że jesteś kongresmanem.
Fakt, dziś rano.
Właściwie to kandydatem, nie kongresmanem.
Startujesz jako jedyny demokrata w pierwszym okręgu przeciwko naziście.
Jesteś kongresmanem.
Gratuluję.
- Dzięki. - Nie powiedziałeś mi.
Dużo się działo.
Zapytałeś, kim dla mnie jesteś, ale nie odpowiedziałam.
- Odpowiedziałaś. - Nic podobnego.
- To odpowiedź? - Tak.
Dobrze. Nadal nie rozumiem, ale przyjmuję ją.
Musisz z kimś porozmawiać.
Z kim?
Z Frankiem Landauem, szefem Komitetu Demokratów.
Sądzisz, że to Felix Staples?
A ty?
Wątpię, jest mocny tylko w gębie.
Nie strzeliłby.
„Więcej martwych prawników, proszę”.
- To Felix? - Jego tweet sprzed dwóch tygodni.
Wini nas za utratę wydawcy?
Ale nie do tego stopnia, żeby zabić.
Jest w Chicago?
Tak. Przemawia w prawackim klubie walki.
- Frank, co cię sprowadza? - Wpadłem pogadać.
Podobno się rozrastacie, chciałem pogratulować.
Zamierzałem pochwalić się rano.
- Czy to może zaszkodzić komitetowi? - Nie.
Bardziej zróżnicowana klientela i personel.
To służy demokratom. Wszystkim służy.
A Lemond Bishop?
Co z nim?
Podobno pozyskałeś czołowego dilera.
To nieprawda.
Nie pozyskałeś go?
Nie jest czołowym dilerem Zmienił profil działalności.
Bzdura.
A Colin Sweeney, żonobójca, to też twój nowy klient?
- Kto tak mówi? - Nieważne.
To prawda?
A konflikt interesów?
- Porozmawiajmy o tym jutro. - Nie.
Zabiega o mnie Diane Lockhart z Reddick, Boseman.
Czarna kancelaria zapewni nam dobry PR.
Pytanie brzmi: czy chcesz się ożenić?
Jesteś moim nałogiem. Jaki mam wybór?
Jeden.
Brak intercyzy albo klauzula z kajakiem.
Zapytam prawnika.
Klauzula z kajakiem odpada, ale zgodzimy się na zasiłek porozwodowy
w wysokości dwukrotności pani obecnych wydatków,
o ile pan Sweeney nie zginie w podejrzanych okolicznościach.
Umowa stoi?
Dobra.
Ta bzdurna sprawa przeciwko mnie o...
- Praktyki korupcyjne? - Tak.
Chcę, żebyś ją przejęła. Zwalniam cię.
Chodź.
- Szanowne panie. - Pan Lester, miło pana widzieć.
- Panią Reddick pan zna. - Mieliśmy utarczki.
Bez urazy, mam nadzieję.
- Było, minęło. - To dobrze.
Robiłem rzeczy, z których nie jestem dumny,
ale zapewniam, że jestem nowym człowiekiem.
Dobrze wiedzieć.
Co możemy dla pana zrobić?
Krótko mówiąc, nie chcemy przenosić akt.
Zachowaliśmy się pochopnie, zostajemy.
Niech pani się nie droczy. Przynosimy wam duże zyski.
Racja. Proszę podziękować panu Bishopowi za lojalność.
Czeka nas świetlana przyszłość. Miło się rozmawiało.
Dziękuję.
Tak powinien działać adwokat.
- Jedziesz do szpitala? - Tak.
- Ty też? - Jasne.
Ja prowadzę.
Dobrze.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk