POPRZEDNIO
Moja dziewczyna była w ciąży, gdy mnie skazano.
Mam syna, Roya.
CRAIG, KUMPEL DIPERSII, JEST W WIĘZIENIU...
Skubaliśmy broń z nalotów.
- Ty i Whitehead? - Tak.
Przejęte spluwy były popularne na ulicy, w sam raz na podrzutkę.
...BO DWÓCH POLICJANTÓW PODRZUCIŁO BROŃ.
- Musimy wyjść. - Boże, racja.
Tajemnica adwokacka. Nie możemy tego słuchać.
JEDEN Z NICH, RASHID, JEST KLIENTEM KANCELARII.
Wielu dziwi się, dlaczego prezydent chce zabrać pięć kóz
na szczyt w Europie.
Europejscy przywódcy wyrazili obawę,
że reportaże o kozach przyćmią relacje z rozmów w Zurychu.
Liderzy republikanów bronią prezydenta.
Paul Ryan podkreśla, że media rozdmuchały sprawę kóz.
„Amerykanów nie obchodzi, czy prezydent zabierze kozy” -
oznajmił rzecznik.
Okazało się, że zamieszanie
wywołał błąd w komunikacie prasowym Białego Domu.
Prezydent miał polecieć na szczyt z pięcioma tezami.
Masz nieumówioną wizytę.
Diane?
- Kto to? - Ktoś z kłopotem imigracyjnym.
- Wszystko gra? - Czy gra?
No nie wiem.
Nie oglądaj tego, szkodzi ci.
Śmiałam się z absurdów w wiadomościach, lecz już nie jest mi do śmiechu.
- Nadal mikrodawkujesz? - Nie.
To znaczy, że dawkujesz?
Kto przyszedł?
Imigrantka.
Nie umówiła się, ale za cztery dni ją deportują.
- Pro bono? - Tak sądzę.
Dobrze. Spisz je personalia. Przyjrzymy się sprawie.
Dominique?
- Dominika. - Chodź ze mną,
- jeśli nie masz nic przeciwko. - Nie.
- Nie pójdziesz? - Nie mam nic przeciwko.
- Gdzie mieszkałaś w Rosji? - Przy Tagańskiej.
- Serio? - Wiesz, gdzie to?
Nie. Wybacz, mówię, jakbym wiedziała coś o Rosji.
Ale imię masz fajne, jak rosyjska łotrzyca.
Spiszę kilka faktów.
- Ty? - Tak.
Gdzie pani Lockhart?
Kazała mi spisać fakty.
Chcę rozmawiać z nią.
Jest bardzo zajęta.
Zawsze tak robimy:
ja spisuję, a ona zgarnia całą chwałę.
Nie mam czasu. W piątek mnie deportują.
Więc się pośpieszmy. Usiądź, proszę.
Studiuję na Uniwersytecie Chicago.
- Wiza studencka? - Tak.
- Ale mnie aresztowano. - Za co?
Nie zrobiłam tego.
Nagabywanie.
I dlatego deportują cię przed upływem wizy?
- Tylko tak mówią. - Ale?
Chcę mówić z panią Lockhart.
A ona z tobą, ale najpierw powiedz: to nie jest prawdziwy powód?
A co nim jest?
Chcą mnie deportować, bo nagrano mnie z Donaldem Trumpem w hotelu Ritz.
Wiesz, o czym mówię?
O taśmie złotego deszczu?
Nie lubię tego określenia.
Zaraz wrócę.
W kwestii transportu kóz senator Warren stwierdziła,
że 140 tysięcy dolarów to za dużo dla podatników.
Powinnaś ją przyjąć.
Dlaczego?
Mówi, że jest jedną z prostytutek, które obsikały Trumpa w Moskwie.
„Z pięcioma tezami”, nie „z pięcioma kozami”.
- Da. - Dominiko.
Pozwolisz za mną?
Chcesz napić się wody albo skorzystać z toalety?
- To żart? - Tak.
Wybacz.
Udał ci się.
Pani Sokołow. Adrian Boseman.
To Diane Lockhart, Julius Cain, Bradley Crawley i Nina Wexel.
Wystarczy mi pani Lockhart.
Ale jesteśmy wszyscy.
Proszę usiąść.
Postoję.
Marisso, mogłabyś?
Chce pani, byśmy pomogli w kwestii imigracyjnej?
Chcę, żeby pomogła mi Diane Lockhart.
Sądzisz, że deportują cię z powodów politycznych?
Pan Trump mnie tu nie chce. Jeśli odeśle mnie do Rosji, zabiją mnie.
Kto to zrobi?
Putin.
- Z powodu tej... - Siuśtaśmy.
Czyli zawiniła pani tym, że nagrano,
jak oddaje pani mocz w pokoju hotelowym pana Trumpa?
- Penthousie. - Słucham?
W apartamencie.
Oddałaś mocz na łóżko,
na którym spał Obama?
Tak, ale wtedy o tym nie wiedziałam.
- Potem Trump nas obsiusiał. - Boże.
- Julius. - Jestem apolityczna,
nie mam nic do amerykańskiej polityki, chcę tu tylko zostać i studiować.
Co studiujesz?
Hotelarstwo.
Oczywiście.
Chcemy pomóc, ale potrzebujemy kilku godzin,
żeby się... naradzić.
Możesz wrócić po lunchu?
- Skoro pani tak woli. - Owszem.
Jeszcze jedno.
- Dlaczego przyszłaś do mnie? - Do pani?
Pytałam na wydziale prawa, do kogo się zgłosić.
Mówili, że z imigracją, to do pani.
- Wykładała tam pani. - Dobrze.
Dziękuję. Marisso?
To niedorzeczne.
Od kiedy jesteśmy izbą rozliczeniową każdej prezydenckiej teorii spiskowej?
To nie teoria spiskowa, tylko teczka Steele’a.
Opłacona przez sztab Clinton.
Diane, co sądzisz?
Wrabiają nas.
To znaczy?
Nigdy nie wykładałam na Uniwersytecie Chicago.
Miałam omówić prawo imigracyjne,
ale wyręczył mnie Will Gardner.
Kto nas wrabia?
Veritas.
Projekt Veritas?
Tak, ludzie O’Keefe’a.
Chcą nas nagrać, jak się na to rzucamy.
- Jak Washington Post? - Tak.
Sądzę, że dowiedzieli się o wizycie Komitetu Demokratów
w sprawie impeachmentu.
- Wiedzą, że chcemy usunięcia Trumpa. - Nie wszyscy.
Chcą nagrać afroamerykańskich prawników,
którzy rzucają się na tę taśmę.
Widzieliście, jak ściskała torebkę?
Pani Eastman, telefon.
Wchodzę za dwie minuty. Zapisz wiadomość.
„Pragnę oznajmić, że jesteśmy nową Partią Demokratyczną.
Zorganizowaną i gotową”.
„Gotową”. „Przygotowaną”.
Złoty deszcz.
Halo, tu Ruth.
Dajcie mi 10 minut.
Kto?
Jak się przedstawiła?
Dominika Sokołow, studentka.
Twierdzi, że ją deportują.
Dobrze.
Masz rację, to może być Veritas.
Dowiedzieli się, że maczacie palce w impeachmencie.
Miała towarzystwo?
Nie, przyszła sama.
Możliwe, że w torebce ma ukrytą kamerę.
Spotkacie się ponownie?
- Za dwie godziny. - Dobrze.
Wysyłam asystentkę z ukrytą kamerą.
Nagracie, jak skarży się na deportację i chce was wynająć.
Pierwsi wrzucimy nagranie do sieci.
- Zrozumiano? - Tak.
Ponoć nie możecie...
Nie możemy cię reprezentować.
Naszym klientem jest Rashid, gliniarz, który dostarczył broń.
Dał ją Whiteheadowi, policjantowi, który cię aresztował.
Nie możemy wykorzystać tej wiedzy, ponieważ powiedział nam to w zaufaniu
- jako swoim prawnikom. - Tajemnica adwokacka.
Zdążyłem już poznać dziwactwa prawników.
A ty?
- Możesz to wykorzystać? - Odszedłem.
Już tam nie pracuję, ale mogą mnie pozwać.
- Odszedłeś? - Tak.
Dlaczego?
- Nie mogę już tam pracować. - Nie niszcz sobie przyszłości.
Nie robię tego.
- Przedstaw mu plan. - Jay...
Może uda się obejść problem.
Musimy ci znaleźć adwokata, na którego będziemy mogli...
Wpłynąć.
Ale to nie może się wydać, bo wykluczą nas z palestry.
- Potrzebujecie przykrywki? - Tak.
Craig.
- Co z twoim starym prawnikiem? - Z Gabe’em?
Chcecie go?
Chcemy kogoś, komu nie przeszkadza, że będzie mówił naszymi słowami.
I nie będzie się przejmował etyką.
Gabe się nada.
Dobra, co?
Craig Savador ma przyjaciół, którzy chcą mu pomóc z apelacją.
Został wrobiony.
Policjant, który go aresztował,
podrzucił mu broń, co wydłużyło mu wyrok do 15 lat.
Niestety nie możemy go reprezentować...
Zjecie coś?
Nie, dziękuję.
A ty? W lodówce mam smażony ryż. Wystarczy minuta w mikrofali.
Nie trzeba, dzięki.
Na drugi dzień smakuje jeszcze lepiej.
Panie Kovac, potrzebujemy przykrywki dla...
Czy starliśmy się na rozprawie rok albo dwa lata temu?
- Nie sądzę. - A ja tak.
Wyglądacie bardzo znajomo.
Wasza kancelaria była dla mnie niemiła.
Właściwie to była wredna, ale nie chowam urazy.
Przyjaciele Craiga mają kasę na apelację?
Pańska stawka razy 18 godzin.
- I zaklepuję pozwy przeciwko policji. - To zależy od Craiga.
Dobra, zrobię to.
Ale nie dla pieniędzy.
Ani dla Craiga.
Ani dla chwały.
I nie dlatego, że to słuszna sprawa.
- Oraz nie... - Czas na nas.
I nie dlatego, że wierzę w niegodne zachowanie policji.
- I nie... - Dużo jeszcze tych „nie”?
Ostatnie. Nie zrobię tego w imię prawa.
Zrobię to z jednego jedynego powodu.
Z miłości.
W porządku.
Z miłości do ciebie.
Nie znam pana.
Ani ja ciebie,
ale gdy weszłaś, poczułem się, jakby wleciał tu mały ptaszek.
Dobrze, jutro w sądzie o 13.30.
Otrzymasz uzasadnienie apelacji.
Włóż garnitur.
Pa.
- Cześć. - Cześć.
- Co jest? - Nic.
Miałem sprawę na górze i pomyślałem, że wpadnę. Maiu.
Colinie.
Przygotuję to coś dla tego gościa.
Dzięki.
- Jaką sprawę? - Nic ważnego.
Coś wypadło na froncie politycznym
i musisz mi wyświadczyć ogromną przysługę.
Zdaje się, że robię to co trzy dni.
Ostatni raz, słowo.
- Nie miałeś sprawy na górze. - Nie.
- Szczerość w polityce nie jest w modzie? - A kiedyś była?
Nie chciałem mówić przez telefon, że mam spotkanie z wpływowymi demokratami,
od których zależy, czy zastąpię Barnsdale’a.
Chcieliby poznać także ciebie, albo was, że tak powiem.
Zapraszamy.
- Dziękujemy, że wróciłaś. - Naturalnie.
- Mamy kilka pytań. - Pomożecie mi?
Chcemy, ale musimy coś doprecyzować.
- Kiedy się tu przeprowadziłaś? - W zeszłym roku.
Według pani strony na Facebooku w 2016 r.
- Zaglądaliście tam? - Tak.
Czy to stwarza jakiś problem?
Nie wiem. A stwarza?
Chcemy tylko mieć jasność. Przeniosła się pani rok czy dwa lata temu?
Jedno i drugie.
Do Los Angeles w 2016 r., a do Chicago rok później.
Jak poznałaś Donalda Trumpa?
Przez znajomą, na gali Miss Universe.
- Jak się nazywa? - Rochelle, miss Haiti.
To ona była w pokoju z panem Trumpem?
Nie, to była Olga.
- Jaka Olga? - Nie mogę zdradzić.
Nie chce się w to mieszać.
Zbadaliśmy twoją przeszłość, Dominiko, i jest parę problemów.
W 2013 r., w trakcie konkursu Miss Universe,
mieszkałaś i pracowałaś w Nowosybirsku,
trzy tysiące kilometrów od Moskwy.
- Skąd to wiecie? - Z własnych źródeł.
Jak mogłaś być w moskiewskim Ritzu
i jednocześnie pracować jako pokojówka
w mieście oddalonym o trzy tysiące kilometrów?
Coś nie tak?
Wystarczyło powiedzieć, że nie chcecie mi pomóc.
Byłoby szybciej.
Śledź ją.
Uniknęliśmy kuli.
Miałaś nadzieję, że to prawda.
Nie. Myślałam o Watergate i o tym, że historia się powtarza.
Najpierw jest dramat, potem farsa,
a na końcu porno.
- Marissa? - Tak.
Jaki adres?
Widzisz bordową acurę? Jedź za nią.
- Muszę mieć adres. - Ten wóz to adres.
To nie taksówka.
Dam ci pięć gwiazdek i 20 procent ekstra. Proszę.
Nie pojechała do Veritasu.
Nie wiem, chyba tutaj mieszka. W Gary.
Mam tu zostać?
Dobrze, pa.
Gdzie włożyłaś herbatę?
- Do szafki. - Tam jej nie ma.
Kim jesteś?
Przepraszam, pomyliłam drzwi.
Chryste. Ty?
- Cześć, Dominika. - Co tu robisz?
Fotografuje nasze śmieci.
Jeśli mi nie wierzycie, dajcie mi spokój. Znajdę inną kancelarię.
Chcemy, ale to wariacka historia.
Mogę zaświadczyć. Przedstawiłam Dominikę Trumpowi.
- Kim jesteś? - Rochelle Debrozelle.
Była miss Haiti.
Co nosisz w torebce?
Jak to co?
Kamerę?
Dlaczego ją ściskałaś?
Bo noszę w niej pieniądze.
Co tu robię?
Musisz to usłyszeć.
Po spotkaniu śledziłam panią Sokołow.
Nie pojechała do Veritasu, tylko do domu.
Zdziwiło cię to?
Zdziwiło mnie, że jej współlokatorką jest
Rochelle Debrozelle, zeszłoroczna miss Haiti.
Twierdzi, że przedstawiła Dominikę Trumpowi.
A w torebce nie było kamery.
Ile z tego to prawda?
Jej wersja się potwierdza.
Miss Haiti? Kraju, który Trump nazwał zadupiem?
- To może być zemsta. - Niekoniecznie.
Myślałam, że kłamała o moim wykładzie, ale myliłam się.
Wygłosiłam jeden w tamtym roku.
I, tak, pracowała w Nowosybirsku,
lecz wzięła wolne, by kibicować koleżance na Miss Universe.
Była w Moskwie.
Sądzimy, że mówi prawdę.
Muszę was o coś poprosić.
Zapomnijcie o tym.
- Słucham? - Nawet o tym nie mówcie.
Za tym nie stoi Projekt Veritas.
Nieważne, to może tylko zaszkodzić demokratom.
W jaki sposób?
- Możemy zostać sami? - Marissa jest członkiem zespołu.
Powiedzmy, że wasza klientka powie dziennikarzom o taśmie.
Przy dobrych wiatrach może wygracie jeden cykl wiadomości.
Potem zaczną wałkować desperację demokratów.
Powiedzą, że sięgnęliśmy dna i szukamy brudów.
Tony Perkins da Trumpowi taryfę ulgową,
Jerry Falwell Jr. obwini media i wszystko wróci do normy.
Nie chodzi o moralność.
Chodzi o to, że republikanie...
Rosjanie wykorzystują tę taśmę do szantażu.
Brzmi to dobrze,
ale wszyscy wiemy, że to bzdura.
Chodzi o upokorzenie prezydenta, a wyjdzie z tego pryszcz.
Wiem, że to trudne, ale odpuśćcie.
Gdy pracowałaś nad sprawą Mai,
rozmawiałaś z kimś z FBI.
- Tak. - Możesz umówić spotkanie?
- W jakiej sprawie? - Imigracyjnej.
Chcesz zdobyć taśmę?
Nie. Pomagam klientce,
kobiecie, którą w piątek czeka deportacja.
Prosiła o pomoc, więc jej udzielimy.
Żarełko.
Teraz mi głupio, że wzięłam dużą, sama jej nie zjem.
- Śmiało, częstuj się. - Nie, dziękuję.
Lucco, jesz za dwoje, a ja mam mnóstwo pizzy.
Dziękuję.
Pani wybaczy.
Życzę smacznego.
Co oni mają z tym „pani wybaczy”? To jakaś kelnerska szkoła?
Mogę zadać pani pytanie?
Pewnie, proszę.
Głosowała pani na Trumpa?
Mamy sprawę, ale musimy znać pani poglądy.
Nie powinny was obchodzić. Służyłam pod czterema prezydentami
i nigdy w tym nie wadziły.
Nic tu po nas. Dziękujemy.
Nie głosowałam na Trumpa ani na Hillary.
Dla mnie są równie odrażający.
Potrzebujemy szybkiego śledztwa w sprawie zasadnych obaw przed deportacją.
A ta osoba obawia się Trumpa czy też jego lub jej ojczyzny?
Jej. I obawia się obu.
Twierdzi, że widnieje na taśmie złotego deszczu.
- Pani wybaczy. - Nigdy więcej tak nie mów!
Wierzycie tej klientce?
Tak.
Żydowskie media chcą, byśmy toczyli wojny w obcych krajach.
Żydowski system partyjny to zwykłe oszustwo.
Biała większość musi przejąć kontrolę,
przestać ulegać syjonistycznym szumowinom,
trąbiącym o Holokauście sześciu milionów Żydów,
którzy wcale nie zginęli.
- Klamka zapadła? - Nikt inny się nie zgłosił.
- Kto to? - Mój republikański oponent.
Jeśli komitet wybierze ciebie.
Twoim oponentem jest nazista?
Republikanie nie chcieli wykładać kasy na przegrany okręg,
więc zjawił się Davy Lion.
Tylko on się zgłosił.
Nie ma szans.
Skupił niespodziewanie dużą uwagę w okręgu.
Telewizja krajowa już o nim mówi.
To źle?
Barnsdale wpadł na obmacywaniu aktywistki.
Komitet szuka kogoś, kto nie popełni tego błędu.
I tu moja rola.
Oprócz zjednania afroamerykańskich wyborców
przekonasz ludzi, że Colin nie obmaca innych kobiet.
Świetnie.
Kobiety zaszły daleko.
Dzięki za spotkanie.
To zajmie chwilę. Usiądźcie.
Przepraszam za bajzel, sprzątają tu raz na tydzień.
Proszę.
W porządku.
Zanotuję kilka rzeczy, które pomogą ustalić,
czy obawa przed wydaleniem jest zasadna.
- Za pozwoleniem. - Oczywiście.
Dobrze.
Twierdzisz, że ty i Olga
poznałyście pana Trumpa na gali Miss Universe.
- Olga nie. - Nie poznała Trumpa na gali?
- Dopiero w apartamencie. - Rozumiem.
Jakie dania podano na gali?
- Jedzenie? - Tak.
- Oczekuje pani, że będzie to pamiętać? - Owszem.
Hamburgery. Takie małe, na jeden kęs.
Jak ubrani byli kelnerzy?
Na czarno z czerwono-biało-niebieskimi szelkami.
Uprzedzam, zegarowy dzwon płoszy ptaki, które wlatują w moje okno.
Nie przestraszcie się.
Lada chwila.
Widać dziś nie ma ptaków.
Czy w pokoju pana Trumpa...
Jednak są.
Okropność.
Na koniec dnia dozorca zgarnia je do taczki.
Wracając do tematu.
Czy w pokoju pana Trumpa stał wózek hotelowy?
- Nie. - Na pewno?
- Tak. - Grała muzyka?
W apartamencie nie.
Miałyście na sobie peruki?
Peruki?
Tak, ty albo twoja koleżanka.
- Nie. - Zmieniłaś kolor włosów?
Nie.
A koleżanka jaki ma kolor?
Olga jest brunetką.
Dobrze.
Dziękuję.
Odezwę się za godzinę. Dzięki.
- To było dziwne. - Racja.
Zaczekaj.
Przepraszam, pani Starkey.
Widziała pani taśmę?
Słucham?
Pani pytania były szczegółowe.
Widziała pani tę taśmę?
Nie, ale z podsłuchanych rozmów wiemy, co na niej jest.
Dwie blond prostytutki, nie brunetki,
a pan Trump zamówił jedzenie do pokoju, więc pani klientka kłamie.
Co może powiedzieć, by panią przekonać, że nie kłamie?
Jej wtyka z FSB. Kto to ustawił?
Nie mogę powiedzieć.
Ona ci nie wierzy.
Nie mam wtyki w FSB.
- Olga ma, nie ja. - Porozmawiaj z nią.
Poproś, by się ujawniła.
Poważnie, zostały ci zaledwie trzy dni.
Brakuje nam ciebie. Powinieneś wrócić.
- Nie. - Dlaczego?
Chcę pracować tam, gdzie to się liczy.
- Maiu. - Co, do licha?
Nie bądź zła. Naprawdę chciałem zdążyć.
- Mamy minutę. - Wystarczy mi.
Przeczytałeś plan?
Nie muszę, wszystko mam tutaj.
Jezu.
Maiu, nie bądź rozczarowana, potrzebuję wsparcia.
Niech pan zdobędzie protokoły aresztowań, dobrze?
Ładnie wyglądasz.
Wniosek odrzucony i więcej mi z takimi nie przychodzić.
- Co dalej? - Apelacja Savadora.
- Prokuraturę reprezentuje Stark Schiff. - A Savadora?
Ja, Wysoki Sądzie. Gabriel Kovac z Kovac i Spółka.
- Czyj to wniosek? - Mój.
Chwileczkę.
Mam tu mnóstwo papierzysk.
Jestem gotów przejść do kolejnej sprawy, panie Kovac z Kovac i Spółka.
Proszę Wysokiego Sądu, staram się, jak mogę.
Mam.
Oskarżenie nie udostępniło nam protokołów aresztowań.
- Jakich protokołów? - Nie zgrywaj mi tu niewiniątka.
Aresztowań. Protokołów...
Do pana Kovaca.
Momencik.
- Protokoły. - Protokołów aresztowań...
dokonanych przez funkcjonariuszy Daniela Whiteheada
oraz... Raysheda Clarksona.
Widzi Wysoki Sąd? Prokuratora zupełnie zatkało.
Rashid Clarkson nie ma ze sprawą nic wspólnego.
Chcą, byśmy tak myśleli.
Sprawa śmierdzi na kilometr. Na kilometr!
Wielce imponujące, panie Kovac. Wniosek odrzucony.
- Dlaczego? - Słucham?
Spytałem: „dlaczego?”.
Ponieważ nie wykazał pan związku
między aresztującym a tym drugim gliną.
Ten drugi glina, jak sądzimy,
dostarczył broń, którą podrzucił Whitehaven, czy jak mu tam.
Co was skłania, by tak sądzić?
- Szczere chęci. - Jakie dowody na to wskazują?
Wysoki Sądzie,
obaj jesteśmy...
wolnymi ludźmi.
Ale w więzieniu przebywa pewien człowiek,
dobry człowiek, który całymi dniami rzeźbi w małych przedmiotach
znalezionych na spacerniaku.
W otoczakach, kamieniach.
Rzeźbi z nich żaglówki...
i kaczątka.
A potem wysyła je matce,
dobrej kobiecie, która całymi dniami pierze.
Matce, która każdej nocy płacze przed snem.
I tuli te małe przedmioty do piersi.
Tuli je i... głaszcze,
ponieważ wie, że już nigdy nie pogłaszcze swojego syna.
Proszę.
Nikt z nas nie przeżyje bez nadziei.
Niech Wysoki Sąd da jej nadzieję.
Tylko Sąd może.
Nie jest pan dobrym prawnikiem, prawda?
Nie jestem.
Wielka szkoda.
Wniosek odrzucony.
Chwileczkę! Mam jeszcze jeden wniosek.
Oczywiście.
Proszę o pozwolenie...
na złożenie wniosku...
o rządowy nakaz habeas corpus
na mocy artykułu 43. Kodeksu Stanów Zjednoczonych.
- Ma na celu... - Wiem, co ma na celu.
Oskarża pan stan o nielegalne więzienie pana Savadora.
Tak, Wysoki Sądzie. J’accuse!
Funkcjonariusz, który dokonał aresztowania,
pan Whiteforehead,
był niedawno oskarżony. Cywilnie.
Panie Schiff?
Sprawę zakończono polubownie.
By zatuszować wielką aferę.
Dobrze.
Zezwalam na złożenie wniosku.
Nakazuję doprowadzić pana Savadora do sądu
w celu stwierdzenia legalności aresztu,
w świetle niedawnego pozwu przeciwko aresztującemu.
Zadowolony?
Wygrałem, prawda?
Mam to powiedzieć?
Jeśli to nie kłopot.
Tak. Pan wygrał, a oni przegrali.
No i?
- Brawo. - Dziękuję.
- Co do naszej randki... - Powinien pan wiedzieć...
Trzeba ją odłożyć,
bo muszę przygotować linię obrony.
- Zawsze się tak spóźnia? - Nie.
Muszę zaraz wyjść.
Co takiego? Powtórz.
Zabrali ją.
- Kto? - Imigracyjni!
Dzwoniła do mnie zapłakana. Zabrali ją stąd. Zostanie deportowana.
- Boże. - Jak się dowiedzieli?
Ja...
Rozłącz się.
Więcej nie dzwonimy.
Co się stało?
Olgę zabrał urząd imigracyjny.
Straszne.
To pani sprawka?
- Odbiło ci? - Nikt nie znał jej numeru.
Ani adresu.
Moment.
Przesyłka do ciebie.
- Połóż ją w gabinecie. - Od Olgi Jermołow.
SIUSIU
Przyniosę popcorn.
Włączyć?
Nie, ja to zrobię.
Czy to...
Tak.
Wzywaliście mnie?
Co to?
Czy dobrze mi się zdaje?
- Musimy zadzwonić. - Do tej z FBI?
Nie. Ona nie jest po naszej stronie.
Do Eastman.
Mieliście odpuścić.
Wyraźnie o to prosiłam.
- I odpuściliśmy. - To nie dla was,
tylko dla naszej klientki.
Nagranie jest dla niej?
Jej znajoma wysłała je przed deportacją.
Jest prawdziwe?
Niech pani sama oceni.
Co sądzisz?
Nie wytrzymam kolejnych trzech lat.
A siedem?
Znów na niego zagłosujesz?
Zależy, kto wystartuje.
Zamierza to zbadać.
Użyją tego przeciwko prezydentowi?
Nie jest pewna, ale się dowie.
KRAJOWY KOMITET PARTII DEMOKRATYCZNEJ
OKRĘG HRABSTWA COOK
Dziękuję, że to robisz.
Jeśli dzięki temu nie wybiorą nazisty, mogę udawać, że cię kocham.
Nie jesteśmy z tych, co trzymają się za ręce.
Nie.
Ale nie przeszkadza mi to.
Colinie, Lucco.
Witajcie.
Frank Landau, przewodniczący demokratów hrabstwa Cook.
Dziękuję za przybycie. Wejdźcie.
Zaczęliśmy po przeciwnych stronach,
a przeciwieństwa się przyciągają.
Podobnie jak z moją żoną.
Ona śpiewa bluesa, a ja go nienawidzę.
Tak pokrótce wygląda nasze życie.
Jeśli mogę coś powiedzieć, by rozwiać państwa obawy...
Cieszymy się, że przyszłaś,
ale nasze obawy nie dotyczą waszego związku.
Jesteście wspaniali.
- Dziękujemy. - Chodzi o twoje oskarżenia.
Słucham?
Z departamentu odeszło wielu przeciwników Trumpa, ale ty nie.
Nie chciałem, by wydział został bez prokuratorów.
Zależało mi na sprawach.
Twoja skuteczność jest wysoka, 95 procent.
Zawsze staram się wygrać.
Zwłaszcza że 90 procent oskarżonych stanowili Afroamerykanie.
To dlatego, że przydzielane mi sprawy
zwykle dotyczą afroamerykańskich podsądnych.
Nie. Nie dlatego.
Przejrzeliśmy twoje sprawy.
Wobec białych podsądnych często idziesz na ugodę,
a sądzisz się z Afroamerykanami.
Jako afroamerykańska adwokatka
z afroamerykańską klientelą powiedziałabym,
że Colin jest jednym z uczciwszych prokuratorów.
Dane tego nie potwierdzają.
Wolicie, by wygrał neonazista?
Skąd.
Twoją konkurencją nie jest Davy Lion,
tylko demokratka i biznesmenka, Sue Rhymes.
- Ona nie ma rasowych uwikłań. - Ani osiągnięć.
Nie wszystkie osiągnięcia są dobre.
Co?
Jestem udupiony.
- Byłaś sarkastyczna. - Lucca była świetna.
Chodziło o moje oskarżenia, nie macanki.
Co z nimi nie tak?
Robią ze mnie rasistę.
Julius. Jak leci?
Cześć, Rodney.
Co słychać w DS-ie?
Dobrze, a u ciebie?
Na wylocie z kancelarii?
Czasami.
Czytałeś dzisiejszego Timesa?
Czego byśmy nie robili, we wszystkim widzą zmowę.
Brakuje republikańskich dziennikarzy.
I tak by ich nie zatrudnili.
Latte macchiato grande, proszę.
Słuchaj.
- Ponoć nieźle rozrabiacie. - To znaczy?
Macie taśmę na Donalda?
- Kto ci powiedział? - Federalni.
Niech kancelaria w to brnie, tylko się ośmieszy.
Ale ty się w to nie mieszaj.
Gdy opadnie kurz, zwerbujemy cię.
Nagranie może być prawdziwe.
Dlaczego?
Przestrzegł mnie przed nim republikanin powiązany z FBI.
Mamy je zignorować.
- Wszystko gra? - Tak.
Odciążam kręgosłup.
Jak w sądzie?
- Wniosek odrzucony. - Kurde.
Ale Kovac wniósł o habeas corpus
i sędzia się zgodził.
- Poważnie? - Też się zdziwiłam.
To nic nie da bez zeznań Rashida.
Wiem, ale musi być coś, co możemy zrobić.
Pomożesz mi wstać? To niełatwe.
Pomału.
Skupmy się na faktach.
Nie chodzi o fakty. Nie chcą faceta.
Musisz naprawić relacje z Afroamerykanami.
Nie mam na to czasu.
Lucco, powiedz mu.
- Chcą czegoś na teraz. - Jest coś, co możesz teraz zrobić.
Co?
Niesłusznie skazany chłopak, któremu biały gliniarz podrzucił broń.
- Afroamerykanin? - Tak.
Jeden to za mało, by zmienić odsetek.
Ten biały glina jest uwikłany w 30 spraw.
Co to jest?
Dowód na sfałszowanie nagrania.
- Szlafrok? - Tak.
Dlaczego jest fałszywe?
Nie widać twarzy Trumpa, tylko jego plecy i posturę.
W branży porno powstała nisza wokół złotego deszczu Trumpa.
Poważnie?
Tak zwane pornoparodie.
Szlafroki w moskiewskim Ritzu miały w tamtym roku
kolor ecru i granatowe patki.
Spójrzcie na szlafrok z siuśtaśmy.
Biel i złoto.
To sfingowane nagranie, więc odpuśćcie.
DONALD TRUMP SZLAFROK
Wysoki Sądzie, to znów ja,
a to mój klient, Craig Sailorhat.
Savador.
Craig Savador.
Słyszałem, że rzeźbisz kaczątka
z kamyków dla swojej matki.
Skromność nie pozwala mu o tym mówić.
- Przejdźmy do habeas corpus. - Jak idzie?
- Nijak. - A jak powinno?
Proces mojego klienta był stekiem kłamstw.
- Stekiem. - Już niedługo.
Proszę konkretniej, mecenasie.
Colin Morello, dołączę do zespołu oskarżenia.
Zastępca prokuratora federalnego.
- Miło, że pan się zjawił. - Dziękuję.
Departament rewiduje wątpliwe aresztowania funkcjonariusza Whiteheada
w związku z nowymi informacjami co do skonfiskowanej broni.
- Kolejne kłamstwa. - On się z panem zgadza.
Radzę się zamknąć.
W ramach naszej rewizji
prosimy o uchylenie wyroku Craiga Savadora.
Dobrze rozumiem?
Departament nie wyraża sprzeciwu wobec przyjęcia wniosku podsądnego
i nakazu niezwłocznego zwolnienia pana Savadora?
Żadnego, Wysoki Sądzie.
I z całego serca przepraszamy, panie Savador.
Departament obiecuje rozprawić się z korupcją policji.
Uznaję pańską apelację.
Panie Savador, sąd nie zwróci panu dwóch lat spędzonych w więzieniu,
ale może zmienić pana przyszłość.
Po dopełnieniu formalności będzie pan wolny.
Tak!
Dziękuję.
Wysoki Sądzie.
Tym razem też wygrałem, prawda?
Tak, panie Kovac.
- Gratuluję. - Dziękuję.
Czekaj. Wisisz mi kolację.
- Nie jestem zainteresowana. - Nie.
Nie szkodzi.
Pan nie rozumie. Nie gustuję w facetach.
Ja też nie. Może być ósma?
Panie Kovac, umawiam się z kobietami.
Świetnie.
Do zobaczenia.
Myli się.
- Słucham? - Eastman się myli.
Ma rację co do szlafroków w Ritzu,
ale nie co do tego na zdjęciu.
- Odpuść, Marisso. - Nie potrafię.
To nam nie pomoże.
Wiem, ale nie chcesz znać prawdy?
Jest osiągalna.
To nie „Przestępstwa i niecne myśli” ani nawet sprośny limeryk.
Niczego to nie zmieni.
Co z tego? Nie chcesz wiedzieć?
Eastman miała rację,
że w Ritzu były szlafroki ecru z granatowymi patkami,
sprawdziłam to,
ale nie wiedziała jednego.
Artykuł o Trumpie z 2013 r.
Mówią, że podróżuje z własnym szlafrokiem.
Spójrz, jaki ma na sobie.
To jego szlafrok. Biały ze złotymi patkami.
Teraz spójrz na ten z siuśtaśmy.
- Identyczny. - Też tak sądzę.
Mój ojciec...
był wielkim człowiekiem.
Całe życie zwalczał korupcję.
Mawiał, że to go wzmacnia.
Raz stwierdził, że wartość człowieka ocenia się po jego wrogach.
Patrząc na naszego wroga,
zastanawiam się, jak nas ocenią.
Liczymy, że taśma ze złotym deszczem obali idiotę.
Żadni z nas Woodward i Bernstein.
Tak.
Ale to nadal jego szlafrok.
Dobrze.
Ile zostało Dominice, 36 godzin?
Do roboty.
Rodney?
- Julius, jak się masz? - Dobrze.
Czytałeś memorandum?
Nunesa? Dobrze pierze swoich.
À propos naszej ostatniej rozmowy.
O taśmie.
Tak...
Nasza klientka chce się ujawnić.
Wyda oświadczenie w sprawie taśmy.
Przecież to fałszywka.
Nie ma nic do stracenia.
Deportują ją, FBI już jej groziło, więc oświadczenie nie zaszkodzi.
- Kiedy? - Dziś wieczorem na konferencji prasowej.
Chyba że coś zaradzimy.
Możliwe.
Dzięki.
Do Dominiki Sokołow.
Zamierza pani złożyć oświadczenie w sprawie taśmy?
- Skąd pani wie? - Mamy swoje sposoby.
Brawo.
Zacznę od tego, że FBI zamierza uznać zasadność pani obaw.
Najpierw jednak chcemy ustalić kilka faktów.
W 2016 r. przybyła pani do Los Angeles,
gdzie zagrała pani w filmie porno
na planie imitującym moskiewski Ritz,
zaś mężczyzna ucharakteryzowany na Trumpa był w istocie aktorem porno.
Pani oraz pozostałym aktorkom z taśmy
zapłacono po 200 dolarów za udział.
Jeśli wszystko, co powiedziałam, jest prawdą, proszę podpisać tu i tu,
a my niezwłocznie zatwierdzimy pani wniosek.
A jeśli nie podpiszę?
Wtedy niczego nie będziemy mogli obiecać.
To twoja decyzja.
Świetnie.
A to rekwiruję dla bezpieczeństwa.
Czy zrobiono jakieś kopie?
- O ile wiemy, nie. - Dobrze.
To tyle.
Witam w Ameryce, pani Sokołow.
Dziękuję.
SIUSIU, KOPIA
OTWORZYĆ W PAŹDZIERNIKU 2020 R.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk