Przyjemny dzień.
Rześkie powietrze Chicago.
Niepowtarzalna mieszanka smrodu spalin i ryb.
Wychował się pan tutaj?
W Humboldt Park, dwie przecznice od Saul Bellow.
To były dobre czasy.
Panie Waltzer.
- Miły dzień na spotkanie. - Owszem.
Później zwołajmy konferencję.
Dlaczego?
Po tym świadku zechce pan ugody.
„Przedał raz strzelec lwią skórę, gdy jeszcze lew siedział w borze,
i lew ten zjadł strzelca”.
Oddano 28 strzałów.
Osiem z pistoletu HK P30,
który znaleziono w dłoni denata, Antonia Phelpsa.
Sprzedawał nielegalną broń?
Tak. To była tajna operacja mająca powstrzymać jej dystrybucję.
A pozostałe 20 strzałów?
Oddano je z glocków 17 należących do funkcjonariuszy
stojących tam i tam.
Czy jednym z nich był oskarżony, detektyw Daniel Whitehead?
Wysoki Sądzie?
Zgłasza pan sprzeciw?
Bardziej wyjaśnienie.
Detektyw Whitehead jest jednym z oskarżonych.
Drugim jest wydział policji Chicago.
Zgadza się.
Dziękuję. Proszę kontynuować.
Przejdźmy do czynów naszego klienta,
Rashida Clarksona.
Pracował pod przykrywką.
Stał w miejscu tego znacznika.
To prawda, że nie był uzbrojony?
- Według raportu policji. - Dlaczego nie zgłasza sprzeciwu?
Nie wiem.
Zawsze gdy spotykam legendy, jestem zawiedziony.
- Naszego klienta postrzelono tutaj? - Nie.
A gdzie?
Funkcjonariusza Clarksona postrzelono tutaj, podczas pościgu.
Próbował złapać podejrzanego?
Tak.
Czy ustalono, z jakiej broni strzelano?
Był to glock 17 detektywa Whiteheada.
Znamy tor lotu wystrzelonych przez niego pocisków?
Uwzględniając wzrost detektywa oraz miejsce postrzału,
pociski wystrzelono pod kątem 15,6 stopnia.
Co to znaczy?
Że Clarkson w chwili postrzału leżał na brzuchu.
Dlatego nasz klient już nigdy nie będzie chodził.
- Sprzeciw. - Podtrzymuję.
Jeszcze jedno pytanie, zanim obrona o to spyta.
Czy jest pan spokrewniony z kimś z naszego zespołu?
Jestem mężem Diane Lockhart, waszej prawniczki.
- Czy to czyni pana stronniczym? - Nie.
Czy zeznawał pan kiedyś przeciwko pani Lockhart?
Tak, w trzech sprawach.
W domu musiało być ciekawie.
Jesteśmy świadomi przewagi faktów nad uczuciami.
Dziękuję, panie McVeigh.
- Panie Waltzer? - Tak.
Czy oskarżono pana kiedyś o krzywoprzysięstwo?
Nie.
Rozumiem. Dziękuję.
Byłeś świetny.
Dziękuję.
Nie powinnam cię tu całować.
Może później?
O 23.30. Zostawię otwarte drzwi.
Na pewno nie oskarżono cię
- o krzywoprzysięstwo? - Na pewno.
Dziwne posunięcie. Chyba się starzeje.
Panie Waltzer, proszę pojechać z nami.
Chętnie.
- Proponuję 8,3 miliona. - Może się zgodzimy.
Liczyłem na lepszą propozycję, ale mu współczuję.
Nasz klient jeździ na wózku,
bo postrzelił go policjant rasista.
Jeśli dojdzie do werdyktu, policja Chicago zapłaci ponad 12 milionów.
To 8,3 miliona i problem z głowy.
Dziękuję, ale lubię rozprawy.
Kiedyś pracowałem w tej myjni za 1,25 dolara za godzinę.
Jest pan świadomy, że przegrywacie?
Sędzia Scalia w 1991 r. powiedział, że nieświadomość przegranej
to jeden z moich atutów.
Zawsze chciałem być policjantem.
Wychowałem się w tym mieście. Uwielbiam je i chciałem je wesprzeć.
Uniemożliwiono mi to.
Mam 34 lata. Nie tak wyobrażałem sobie przyszłość.
Przepraszam.
Nie mogę nawet wyprowadzić psa. Żona pomaga mi przewrócić się na bok.
Nie zgłasza sprzeciwu. Wykorzystaj to.
Funkcjonariuszu Clarkson, czy znał pan detektywa Whiteheada
- przed strzelaniną? - Nie.
- Dlaczego pana postrzelił? - Bo zobaczył czarną twarz.
Krzyczałem, że jestem nieuzbrojony.
Że jestem funkcjonariuszem i ścigam podejrzanego.
Słyszał pan plotki o rasizmie detektywa?
Chwileczkę.
SĘDZIA PETER DUNAWAY
Panie Waltzer, chce pan zgłosić sprzeciw?
Dziękuję, Wysoki Sądzie.
Wierzę, że ławnicy odróżnią fakt od opinii.
W porządku.
Słyszałem, że pogrąża ciemnoskórych zatrzymanych,
podrzucając im broń.
Ostrzegano mnie przed nim.
Dziękuję.
- Panie Waltzer, jakieś pytania? - Tak.
Dzień dobry.
Wspomniał pan, że nie może wyprowadzać psa.
Jakiej jest rasy?
To bulterier, wabi się August.
August?
Nazwał go pan po pierwszym rzymskim cesarzu?
- Po koledze. - Rozumiem.
- Wciąż pan go ma? - Sprzeciw. Brak związku.
Świadek wspomniał o psie i pragnę zgłębić temat.
Nie wiem, do czego pan dąży, lecz oddalam.
Wciąż ma pan Augusta?
Nie.
- Zdechł kilka miesięcy temu. - Rozumiem. Na co?
Z przyczyn naturalnych. Duże psy często chorują.
Zdechł czy został uśpiony?
- Został uśpiony. - Rozumiem.
- Przez weterynarza? - Tak.
Czy przyczyną nie były obrażenia odniesione w walce psów?
Sprzeciw. Brak związku.
Związek za moment stanie się jasny.
Do rzeczy, panie Waltzer.
Czy w czerwcu 2014 r.
Biuro Spraw Wewnętrznych badało donos na temat
organizowanych przez pana walk psów...
Sprzeciw.
Złożyła go sąsiadka, Jean Bibb.
Sprzeciw.
Przesłuchanie ma oczernić naszego klienta.
Brak dowodów.
To nie ma związku ze strzelaniną.
Mogę coś powiedzieć? Nie przywykłem do nowego stylu rozmowy,
- w którym wygrywa najgłośniejszy. - Słucham.
Uważam, że każde śledztwo Biura Spraw Wewnętrznych ma wpływ...
- Bzdura. - Boseman.
Gdzie dowody?
Mój asystent znalazł artykuł o śledztwie Biura Spraw Wewnętrznych.
Wysłałem im wezwania.
Do rana chcę otrzymać dowody i zdecyduję, czy przesłuchanie jest ważne.
- Kości zostały rzucone. - Jeśli nie będzie dowodów, pozbieramy je.
To wszystko.
Daj spokój. To kłamstwo.
- Jak zdechł pies? - Już powiedziałem, ze starości.
Nie kłamię.
Czy sąsiadka mogła kłamać?
Nie mam sąsiadów. Mieszkam na wsi.
Sprawdź, czy są jakieś wewnętrzne donosy, o których nie wiemy.
A ty, Marisso, czy ktoś napisał o tym w sieci.
- Do kogo? - Craiga Salvadora.
- Czołem. - Cześć.
Czad.
Prawie jak Basquiat.
Byłeś moją inspiracją.
Kopiujesz mnie?
Chciałbyś. To klasyczne Boondocks, tylko wzniesione na wyższy poziom.
Jasne.
Twój ruch.
Jak tam? Nawijaj.
Jest dobrze.
- Już to słyszałem. - Tym razem jest inaczej.
To również.
W sądzie wypłynęło coś, co pomoże ci w apelacji.
- Twoja kancelaria nic o mnie nie wie. - To bez znaczenia.
Wyszła gruba akcja z Whiteheadem i podrzucaniem spluw.
- Poważnie? - Tak. Zadzwoń do adwokata.
Powiedz, żeby przyszedł do sądu i wykorzystał zeznania.
Co sądzisz?
Solomon wie, że przegrywa,
i chce odwrócić uwagę ławników oraz naszą.
- Fakty mu nie sprzyjają. - Dlatego chce, byśmy marnowali czas.
- A my to robimy. - Fakt.
- Dokąd idziesz? - Do sądu.
- Po co? - Obiecałam komuś.
Komu?
Mogę nie odpowiadać? To nic wielkiego.
Dziękuję za przybycie.
Jestem Trig Mullaney, nowy sędzia.
Oczywiście, dziękuję.
Sprzątanie w alejce siódmej.
Jestem Trig Mullaney, świeżo upieczony sędzia.
Poprowadzę dziś rozprawę.
A państwo będą moimi...
Jak was nazwać? Aresztantami?
- Przyszłaś. - Obiecałam.
Mam przerąbane. Gościa powołał Trump.
Rób, co każę, i nie mów o niczym radykalnym.
- Na przykład o zamachu na prezydenta? - Nawet tak nie żartuj.
Nie wszystko naraz.
Pani przy... tym czymś.
- Mównicy, Wysoki Sądzie. - Właśnie.
Pani jest z...
Skąd?
Z Departamentu Sprawiedliwości. Prokurator Monica Timmons.
Świetnie.
Zapraszam zawodnika numer jeden.
Diane Lockhart, reprezentuję Tully’ego Nelsona.
- Jakie są zarzuty? - Oskarżenia, Wysoki Sądzie.
Podżeganie do zamieszek i stawianie oporu.
- Wnosimy o zwolnienie za kaucją. - Rząd się sprzeciwia.
Rozumiem.
Powiedz...
Wiem, dzięki. Jest dobrze.
Taki miałem zamiar. Dziękuję.
Muszę to przemyśleć.
Rozważyć.
Skontestować.
Wysoki Sądzie, przy drobnych przestępstwach
zwyczajowo wyznacza się kaucję.
W moim sądzie nie kierujemy się zwyczajami.
Sąd powinien wiedzieć, że odwołamy się od jego decyzji.
A to nic dobrego.
Chyba że zostanie przyznana kaucja.
Rząd wnosi o areszt, gdyż oskarżony może uciec.
Dokonał zniszczenia mienia...
- w urzędzie pocztowym. - Doprawdy?
Bez kaucji poprosimy o uwzględnienie standardu Dauberta.
To nie ma nic do rzeczy...
Niezależnie, czy to res iudicata czy stare decisis,
nie ma podstaw do forsowania
drakońskiej zasady à propos kaucji nunc pro tunc.
Obrona wymyśla nowe pojęcia.
To obraźliwe.
Sąd zna różnicę między normami a prawniczymi sztuczkami.
To było mocne!
Musisz znaleźć sobie adwokata.
Po tym, co wywinęłaś? Ty nim będziesz.
Wykluczone.
Nie możesz mówić takich rzeczy w sądzie, nawet żartobliwie.
Chodzi o zamach na prezydenta?
- Przestań. - To tylko żart.
Wiesz, co nim nie jest? Fakt, że trzeba działać.
- Mianowicie? - Na ulicach.
Boże.
Nie lubię niszczyć,
ale niektórzy nie rozumieją innego języka.
Fałszywe newsy zwalczy tylko krew.
Przestań, bo pożałuję, że cię wyciągnęłam.
- Nie. - Diane.
WALKI PSÓW, RASHID CLARKSON
- Co robisz? - Zaliczam wtopę.
Mogę jakoś pomóc?
To mój problem.
Boseman dał mi podwyżkę. Jeśli się nie spiszę, pewnie ją cofnie.
- Czego szukasz? - Czegoś o kliencie i walkach psów.
Sprawdź komentarze na PETA.
- Mają zakładkę o walkach psów. - Dobra myśl.
- Masz coś? - Nie.
Dopiszę „policja Chicago”.
ZWIERZĘTA NIE SĄ NASZĄ WŁASNOŚCIĄ
Bingo.
„Widzieliście artykuł o walkach psów na posesji gliniarza z Chicago?”
- Dziwne. Nikt nie odpowiedział. - Ty to zrób.
Spytaj, gdzie go widział.
Co?
Chyba zaraz zabłysnę.
Co tam?
Ma pan profile ławników z procesu Rashida?
Tak. A co? Słucham?
Przyszłam popatrzeć, jak błyszczy.
Chyba wiem, co jest grane. Mogę je zobaczyć?
Cześć.
- Co robicie? - Jeszcze nie wiem.
Mam pięciu nowych klientów. Pomożesz?
- Jasne. Ciąża ci służy. - Bardziej ojcu dziecka.
Oczekują, że wesprę go w polityce.
- Przyjdziesz za godzinę? - Pewnie.
Jedenastka to fan NASCAR.
Piątka to kolekcjoner plakatów filmowych.
- Członek Mensy, absolwent Stanfordu. - Kucharz z Nowego Orleanu.
Kelnerka,
day trader,
student architektury.
To ten z Cornell.
Co to?
- Tworzymy profil na Facebooku. - Ławników?
- Tak. - Po co?
By zindywidualizować newsy.
Day trader. Hobby: plakaty filmowe.
NOWY PROFIL
- Dorzuć gotowanie. - Dobra.
- Podaj imię. - Kogo?
Profilu.
- Tejrezjasz Barnes. - Kto to?
- Postać z mitologii greckiej. - Nie przynudzaj.
Wpisuję.
I... to nasze newsy.
POLICJA BADA SPRAWĘ WALK PSÓW ORGANIZOWANYCH PRZEZ POLICJANTA
No i zabłysnęłaś.
To tzw. mikrotargetowanie.
Strony jak Facebook oferują go reklamodawcom.
Rosja wykorzystała go podczas ostatnich wyborów,
rozsyłając fałszywe newsy do coraz mniejszych grup.
- Twierdzisz, że użyto go wobec ławników? - Tak, na Facebooku.
Są w stanie dotrzeć tylko do 12 osób?
Nie, ale mogą dotrzeć do ludzi o tych samych cechach co ławnicy.
Numer 10 to Afroamerykanin z Chicago.
Jest 500 tysięcy mężczyzn o takich samych cechach,
ale on jest fanem brazylijskiej piłki nożnej.
Grupa zmniejsza się do 58 tysięcy.
Subskrybuje New York Timesa,
co zawęża grono do 1489 mężczyzn.
Robili tak, aż zostało tysiąc osób,
wśród których znajdowali się przysięgli.
Skąd wiecie, że tak zrobiono?
Stworzyłyśmy taki sam profil.
Wprowadziłyśmy cechy ławników
i taki artykuł ukazał się na news feedzie.
„Policja bada sprawę walk psów organizowanych przez policjanta”.
Boże.
Piszą o Rashidzie i kwestiach poruszonych w sądzie.
Nie tylko. „Ława niezdolna do podjęcia decyzji”.
- O czym to? - O sprawie o morderstwo, ale...
Przepraszam.
Piszą też, że biegły z dziedziny balistyki
został oskarżony o krzywoprzysięstwo.
- Kurt? - Tak.
- To nieprawda? - Właśnie.
Fałszywe newsy.
- Da się je powiązać z obroną? - Nie, są anonimowe.
Powstał fikcyjny portal z fikcyjnymi newsami,
ale nie wiemy, kto to stworzył.
Próbują nas podkopać.
Pokażmy je sędziemu.
Bez znaczenia, czy są anonimowe. Tylko Solomon na nich korzysta.
To fałszywe newsy?
- Coś więcej. - Skąd wziął pan te informacje?
- O walkach psów? - Nie chodzi tylko o nie.
Także o zarzut krzywoprzysięstwa biegłego.
Wolałbym się nie przekrzykiwać.
Panie Boseman, chwila.
- Skąd pan to ma? - Nie wiem.
Może od asystenta, który został zwolniony.
Bzdura.
Cisza.
Chcecie unieważnić proces?
Nie, tak samo można zmanipulować nowych ławników.
- A tych akurat polubiliście? - To nie ma nic do rzeczy.
Nakażę im zignorować te wiadomości.
To przyniesie odwrotny efekt.
Pierwsze, co zrobią, to sprawdzą Facebooka.
Mam to zignorować?
Domagamy się kary dla obrony za stosowanie tych metod.
Nie stosowałem ich.
Jestem nieco zacofany. Zupełnie nie znam się na Facebooku.
Jeden z takich artykułów głosi, że naszą kancelarię oskarżono o kradzież.
A mnie o molestowanie.
Rozumiem oburzenie, ale nie ma dowodów, że to sprawka obrony.
Zatem przesłuchajmy eksperta od IT w sprawie mikrotargetowania.
Nakażę ławnikom zignorować walki psów i krzywoprzysięstwo,
lecz nie uprzedzę ich do pana Waltzera.
Możemy ich wprowadzić?
- Unieważnienie? - Nie, ławnicy lubią balistykę.
Mam pomysł.
Solomon rżnie głupa, ale to on stoi za mikrotargetowaniem.
Na bank. Czego ci trzeba?
Robi to anonimowo, więc nie sposób go namierzyć.
Podobnie jest z innymi.
Nie mogę cię o to prosić.
Mogę tylko powiedzieć...
na co liczę.
Załatwione.
SĘDZIA FEDERALNY W CHICAGO...
Co robisz?
Piszę.
ROZEŚLIJ WŁASNEGO NEWSA
Fikcyjna redakcja. Robimy fałszywe newsy?
Smarujemy coś o dziecięcej pornografii Solomona Waltzera?
My nie robimy niczego.
Gdzie są profile ławy?
Tam.
Telefon pana DiPersii.
Rozmowa z zakładu karnego na koszt rozmówcy.
- Czy akceptujesz opłatę? - Pewnie.
Jay? To ja.
Z tej strony Marissa. Pracuję z Jayem.
Cześć.
Przekażesz mu, że dzwoniłem do prawnika,
ale jest poważnie chory?
Muszę szybko znaleźć nowego.
- Na gwałt. - Już idzie.
Do ciebie, z więzienia.
Jasne.
Postaram się.
Kto to?
Kumpel.
Potrzebuje adwokata?
Tak.
Że też żadnego nie znamy.
- Lepiej nikomu nie mów. - Dlaczego?
To moja sprawa.
Ten kumpel?
Zajmuję się tym od dawna. Firma nie zrozumie.
A Maia i Lucca?
Jeśli kumpel potrzebuje prawnika, mogą pomóc.
- Siedzisz od dwóch lat? - Tak, za narkotyki.
Pięć kilogramów marihuany z zamiarem handlu.
Ciężkie przestępstwo.
Minimalnie dostałby trzy lata.
Znaleźli też broń, dlatego dostał 15.
Sęk w tym, że jej nie miałem.
- Winisz detektywa Whiteheada? - Tak.
Dlatego ten cywilny proces jest tak istotny.
Whiteheadowi zarzuca się podrzucanie broni.
Na razie to tylko zarzut w cywilnej sprawie.
Nie wiem, czy to pomoże przy apelacji.
Wezwiemy go na świadka.
- Tak. - Przyduśmy go.
Nie możemy wspierać sprawy karnej sprawą cywilną.
To przepis na kłopoty.
Nie. Będą wspierać się wzajemnie.
Jay, zawiadom partnerów, dlaczego poleciłeś im sprawę Rashida.
- Miałeś w tym cel. - To bez znaczenia.
Który to miesiąc?
Siódmy.
Dobrze wyglądasz.
Moja dziewczyna była w ciąży, gdy mnie skazano.
Mam syna, Roya.
Dobrze.
Zrobimy, co się da.
Wniesiemy apelację z prośbą o wznowienie sprawy
z uwagi na nowe informacje.
Dziękuję.
Zaczniemy kiedyś tę rozprawę?
Obrona jest gotowa od dłuższego czasu.
Monitorujemy newsy kierowane do naszych ławników.
Niekoniecznie czytane.
Niestety najnowszy artykuł bardzo nas zmartwił.
- Dlaczego? - Dotyczy Wysokiego Sądu.
Poważnie?
Co napisali?
Nazwali Wysoki Sąd islamskim sędzią.
- Nawróciłem się, więc słusznie. - Nagłówek głosi:
„Islamski sędzia przekazał wątpliwą darowiznę”.
Serio? Co niby przekazałem?
Kwotę 120 tysięcy dla ISIS.
Wysoki Sądzie, obrona nie ma nic wspólnego
z tymi artykułami.
Mikrotargetowanie to sposób informowania i dezinformowania
użytkowników mediów społecznościowych.
Można posłużyć się profilami przysięgłych?
Tak. To proste.
Można skierować do konkretnej grupy,
jak państwo przysięgli, fałszywe newsy i reklamy.
Fałszywe newsy? Na przykład o tym, że powód organizował psie walki?
Właśnie. Dzięki temu zamiast całego świata
artykuł przeczyta tylko wybrana grupa.
Sfingowaliście artykuł o sędzim?
Myśleliśmy, że pan.
- Wiesz, że nie. - Jasne, bo taki pan zacofany.
A zatem wojna?
Niestety.
Wolałam uważać pana za ramola.
„Nie chcę słyszeć o mądrości starców, lecz raczej o ich szaleństwie”.
„O ich lęku przed lękiem i szałem,
lęku przed opętaniem”.
NIEWIERNOŚĆ DUŻEGO KALIBRU: BALISTYK ZDRADZA ŻONĘ
- Gdzie Jay? - Nie wiem.
- Chyba znam kolejny ruch Waltzera. - Jak to „kolejny”?
Śledziłam mikrotargetowanie, by ustalić, w kogo teraz wyceluje obrona.
W kogo?
Trzy artykuły podważają reputację Kurta McVeigha.
Atakują nasz atut.
Balistykę.
Jakie czułe punkty ma Kurt?
Nie wiem. Co jest w artykule?
Sama przeczytaj.
Nie. Ty to zrób.
Piszą, że cię zdradził.
- Chryste. - Robią z tego telenowelę.
- Przećwiczmy go, jest dobry jako świadek. - Wyjdziesz z sali.
- Nie. - Diane.
Przysięgli zobaczą twoje reakcje.
W takim razie...
nie zareaguję.
Powstrzymasz się?
Owszem.
- Jesteś pewna? - I niewzruszona.
Wysoki Sądzie, przepraszam,
ale w ostatniej chwili musieliśmy zmienić naszego balistyka.
Sprzeciw! Świadka nie ujawniono przed posiedzeniem.
Nasz biegły zachorował.
- To zwykłe zastępstwo. - Zezwalam.
Bez obaw, będzie czas na przygotowania.
- Proszę. - Wzywamy Holly Westfall.
Na pewno będzie telenowela.
Zdaniem biegłego, pana McVeigha,
kulę, która zraniła powoda,
wystrzelono pod kątem 15,6 stopnia.
- Zgadza się pani z tym? - Niestety nie.
A czy...
Dlaczego „niestety”?
Bo choć szanuję pana McVeigha,
- sądzę, że nie ma racji. - Rozumiem.
Czyli nie uważa pani, że w chwili postrzelenia
Rashid leżał przed magazynem?
Nie. Według mnie został trafiony podczas wymiany ognia w magazynie.
Rozumiem. Panno Westfall,
z panem McVeighem zna się pani osobiście, czy tak?
Był moim profesorem balistyki.
Zdradził pani swój sposób na przekonanie przysięgłych?
Tak.
Uważa, że wizja lokalna robi na przysięgłych wrażenie.
Ponadto zwiększa wiarygodność biegłego,
co sprawia, że łatwiej jest mu ich przekonać.
Powiedział to pani na zajęciach?
Nie.
Rozumiem.
- A gdzie? - Sprzeciw, brak związku.
To pozwoli przysięgłym ocenić wagę owego oświadczenia.
Oddalam.
To nie było na zajęciach,
tylko w ustronnym miejscu.
Jakiego rodzaju?
Ponawiam sprzeciw, Wysoki Sądzie.
Proszę odpowiedzieć na pytanie.
Byłam w związku z panem McVeighem. Wtedy mi to powiedział.
W łóżku?
Wysoki Sądzie, wolałabym...
Ustalam, czy świadek dobrze zna pana McVeigha.
Zeznaje pani pod przysięgą, panno Westfall.
Tak, powiedział mi to w łóżku.
Czy uważa pani, że pan McVeigh wciąż nie zmienił przekonań?
- Tak. - Dlaczego?
Od tamtej pory omówiliśmy kilka spraw.
- Na konferencjach balistyków? - Nie.
A gdzie?
Nadal czasem spotkamy się na drinka.
Ma pani powód sądzić, że pan McVeigh mógłby być nieszczery?
Nigdy mnie nie okłamał.
Co powiesz?
Nic.
Holly Westfall podważyła twoją wiarygodność,
musimy się odegrać.
Rozumiem.
Zeznam w kwestii balistyki. To moja praca.
Nic osobistego.
Twój związek z panną Westfall może zawalić tę sprawę,
a to jest osobiste.
Dasz nam chwilę?
Musisz mi pomóc.
Przekonała przysięgłych.
Wiem.
Potrzebujemy na nią czegoś z twojej perspektywy.
- Nie mogę. - Ona mogła.
To bez znaczenia.
Jesteś lojalny?
Wobec niej?
- Nie powiedziałbym tak. - To wobec kogo?
Nie wobec mojej firmy i mojego klienta.
- Nie wobec mnie. - Chwila.
Nie chwalisz się podbojem? Byłbyś nielojalny?
- Nawet, kurwa, nie podchodź. - Wypiliśmy drinka.
- Milcz. - Wysłuchaj mnie.
- Nie będę jedną z tych żon. - Jakich?
Nie chcę słyszeć, że spotkałeś ją przypadkiem.
- Tak było. - I nie powiedziałeś, bo to nieistotne.
- Bo tak było. - Kłamałeś!
Nieprawda.
Ze mną to nie przejdzie.
Nie ma mowy!
Znam cię.
- Z pogrzebu. - Racja.
Trup ścielił się gęsto.
I dalej tak jest.
Ludzie zawodzą.
- Co pijesz? - Wino.
- Kalifornijski cabernet? - Może być.
Spytałam wspólniczkę,
która wynajęła cię na stypę, gdzie cię znalazła.
- Dlatego tu jestem. - Bo jestem taki czarujący?
Zapłacę.
Nie. Robię to dla przyjaciół.
Zaliczam się do nich?
Mam radę...
- Nie wpadnij w nałóg? - Nie.
Znajdź rezerwowe źródło.
NIEODEBRANE POŁĄCZENIE
- Wstałaś? - Owszem.
Po co ci beretta?
- Znasz się na spluwach? - To pistolet,
a wojskowe magazynki do 92S są nielegalne.
Jesteś pełna sprzeczności.
- Po co ci to? - Do obrony.
Nie lubię broni, ale czasy są niebezpieczne.
Powiedz, że w sądzie tylko żartowałeś.
A co?
Nie chcesz obalenia reżimu?
- Omawiasz przestępstwo z adwokatem. - Skąd, politykę.
Przemoc to nie polityka.
Doprawdy?
To nas nie spowolni.
Pan McVeigh?
Maia Rindell.
Chrześnica Diane.
- Jak leci? - Dobrze, dziękuję.
Mógłby mi pan pomóc w sprawie, nad którą pracuję?
Sądzimy, że policjant podrzucił broń.
Wybacz, mam urwanie głowy, a Diane przyda się oddech.
- To nie jej sprawa. - Mogę kogoś polecić.
Chodzi o detektywa Whiteheada.
Sądzimy, że podrzucił broń naszemu klientowi,
zmieniając jego wyrok z trzech na 15 lat.
Proszę tylko przejrzeć akta.
Panie McVeigh.
Pańska kolej.
- Dziękuję za przybycie. - Proszę.
Prawnik powoda uprzedził nas, że jest pan mężem pani Lockhart.
Owszem.
Ale ściśle mówiąc, żyjecie w separacji?
Tak.
Prosił ją pan o pojednanie?
Sprzeciw, brak związku.
To kontrargumentacja.
Nie zamierzałem dotykać życia osobistego.
To prawnicy powoda otworzyli te drzwi.
Prawda, oddalam.
Czy prosił pan Diane Lockhart o pojednanie?
Tak.
Więcej niż raz?
Tak.
Dlaczego?
Nie rozumiem pytania.
Chciał pan odkupić wyrządzoną żonie krzywdę, zgadza się?
Tak, ja...
Skrzywdziłem ją.
- Kupił jej pan biżuterię? - Wolne żarty. Sprzeciw!
To biegły w sprawie, Wysoki Sądzie.
Prezenty między prawnikami a świadkami są tematem przesłuchania.
Warunkowo oddalam.
Nie kupiłem jej biżuterii.
- Zabrał ją pan na wakacje? - Nie.
- Ale przeprosił pan? - Tak.
A jednak nie pojednała się?
Sugerowanie odpowiedzi.
Zranił pan żonę i chciał jej to wynagrodzić,
aby do pana wróciła,
ale nie kupił jej pan perfum, biżuterii ani nie zabrał jej na wakacje.
Za to złożył pan zeznania w tej sprawie.
Sprzeciw!
Mecenas nie tylko zeznaje,
ale wyciąga też absurdalne wnioski.
Nie potrzebuję odpowiedzi.
Jest oczywista.
Proszę zaczekać.
Dziękuję.
Czy my się znamy?
Nie sądzę.
Jesteś gliną?
Nie.
Wyglądasz na glinę.
Do Diane Lockhart.
Do Mai Rindell.
Cześć.
Ładny nowy wystrój.
Dzięki.
Powiało chłodem.
Ostatnio jestem trochę rozchwiana.
Próbuję odzyskać równowagę.
Mądry plan.
Myślę, że równowagę zapewni mi zakończenie naszej znajomości.
Szybko. Znalazł pan coś?
Tak sądzę.
To Lucca, pracujemy nad tym razem.
- Znamy się. - Cześć, Kurt.
To numer glocka, którego, według was, podrzucono Craigowi Savadorowi:
376-88345.
Dobrze.
Nie figuruje w policyjnej bazie, ale znalazłem to.
Cztery glocki 17 z napadu na sklep sportowy sprzed roku.
Wyszczególniono numery:
88343,
88344
- oraz... - I 88346.
- Brakuje piątki. - Właśnie.
Zabrał go śledczy badający sprawę rabunku.
- Tak sądzę. - Whitehead.
Nie on prowadził tę sprawę.
A kto?
Rashid Clarkson.
O co chodzi?
Spytałem cię w sądzie, czy znasz Whiteheada.
Zaprzeczyłeś.
Nie cierpię, gdy klienci mnie okłamują.
Co ty pleciesz?
Biorę to do siebie, choć nie powinienem.
Drobny diler dostał 15 lat za glocka 17.
Odebrałeś go rabusiom, ale pominąłeś to w raporcie.
Diler zeznał, że broń podrzucił mu policjant,
który go aresztował, czyli Whitehead.
Skąd wziął tę broń?
Wytłumacz to, bo na razie widzę,
że twoja wielomilionowa ugoda zaczyna znikać.
Co ma znaczyć to kiwnięcie?
Skubaliśmy spluwy z nalotów.
- Ty i Whitehead? - Tak.
Przejęte spluwy były popularne na ulicy, w sam raz na podrzutkę.
Dawaliśmy je innym funkcjonariuszom.
- Dlaczego Whitehead cię postrzelił? - Bał się, że go wydam.
Chwila.
Musimy natychmiast wyjść.
- Dlaczego? - Boże, racja.
Tajemnica adwokacka.
Nie możemy tego słuchać.
No dobrze.
Mów wszystko.
Co z moim pozwem?
Jeśli się nam poszczęści i powiesz całą prawdę,
może pójdą na ugodę.
Piękna społeczność.
Obserwuję niespełniony świat. Różnorodność, współpraca.
Ma pan w tym swoją zasługę.
Czuję się jak we śnie sprzed wielu lat.
- A może to koszmar? - W rzeczy samej.
Dokonaliśmy pewnego odkrycia i wciąż sądzimy,
że policja powinna wyłożyć 8,3 miliona.
Nie.
- Nie wziąłem okularów do czytania. - Bo ich pan nie ma.
Aresztowania Whiteheada, w trakcie których rzekomo znalazł przy zatrzymanych broń.
- Jest ich sporo. - I?
Natrafiliśmy na informację, że Whitehead podrzucał tę broń.
Doprawdy?
Natrafiliście? Jakim cudem?
Nasz klient, Rashid Clarkson, dostarczał mu ową broń.
Sądzimy, że przez ten proceder w więzieniu przebywa nawet 30 skazanych.
I mówi to wasz klient?
- Tak. - Tajemnica adwokacka
nie pozwala tego użyć.
Chyba że klient wyrazi zgodę.
Czyli nie chodzi już o prawo, to partyjka pokera?
Wedle życzenia, ale obstawiam, że policja Chicago woli zapłacić
niż wznowić 30 śledztw.
Czworo idealistów rzuca losy o suknię Jezusa.
Wedle życzenia.
Pomówię z klientem.
Tymczasem pierdolcie się.
- Czujemy się strasznie. - Bo wierzymy w twoją sprawę.
Ale mamy konflikt interesów.
Nie powiecie mi jaki?
Samo to pogwałciłoby prawniczą etykę.
Boże, co za banał.
Craig, przepraszam. Bardzo nam przykro.
Pomożemy ci znaleźć adwokata.
Jasne.
Dzięki.
Możemy wnieść apelację w oparciu o faktyczną niewinność.
My nie, ale mógłby ktoś inny.
- Na przykład? - Ktoś spoza naszej kancelarii.
- Obrońca z urzędu bez czasu i środków? - Nie mamy wyjścia.
To głupie.
Idziemy.
Nie doszłoby do ugody, gdyby nie Marissa,
która dała czadu.
- Zgoda, ale miałam wielką pomoc. - I gdyby nie Jay.
NIEODEBRANE POŁĄCZENIE
ODDZWOŃ
Dobra robota, Jay!
Adrianie, możemy pogadać?
Mam kłopoty.
Wezwijcie mojego adwokata.
I nie opróżnijcie mi barku.
Za późno.
Ugoda na 8,3 miliona.
Od roku nie wywalczyliśmy takiej sumy.
Przystałeś na zmowę milczenia.
Na co?
Milczenie policji Chicago.
- Zgodziłeś się na nie. - Nie.
Tajemnica adwokacka.
Rashid, nasz klient, to nasza zmowa milczenia.
O co chodzi?
Mój kumpel, Craig, gnije w więzieniu przez gówniany zarzut,
który przylepił mu Whitehead.
Ta ugoda go wydymała.
O czym mówisz?
O zeznaniu Rashida, o podrzuconej spluwie.
Bez zgody klienta nie możemy go użyć.
- Uzyskajmy ją. - Naszym klientem nie jest twój kumpel,
tylko Rashid.
Mamy obowiązek chronić go przed ryzykiem.
- Mimo że to brudny glina? - Meritum sprawy nie była jego moralność.
Chodziło o nieuzbrojonego, czarnego tajniaka
postrzelonego przez białego glinę.
Raczej o scysję dwóch umoczonych gliniarzy.
Jeden się wzbogacił, drugi wywinął. A tacy jak Craig gniją w więzieniu.
Jay, jeśli twój kumpel jest niewinny,
możemy go wyciągnąć bez zeznania Rashida.
To potrwa dłużej, ale...
Ale warto, bo sam się wzbogacisz.
Wiesz, jak jest.
Jako twój szef powiem:
zachowujesz się dziecinnie i nieprofesjonalnie.
Wcale nie. Mówię prawdę.
Przykro mi z powodu twojego kumpla,
ale dlaczego uważasz, że możesz tak się zachowywać w mojej firmie?
Bo to również nasza firma.
Ludzi, którzy poświęcają czas i wkładają w pracę serce,
żebyś mógł okantować kogoś na hajs!
Okantować? Jestem kanciarzem?
Łączę fakty.
- Skoro tak, to ty jesteś prostackim... - Kim?
Śmiało.
Wypieprzaj stąd, zanim skopię ci dupsko.
Nie będę się z tobą szarpał.
Odchodzę.