Proszę patrzeć w kamerę i nie wychodzić, dopóki nie odjedzie.
Kamera na jedynkę.
- Słyszy mnie pan? - Tak.
- Proszę mówić. - Co?
Cokolwiek. Sprawdzamy tylko dźwięk.
Sprawdzam. Jeden, dwa, trzy, cztery.
Dobrze, za chwilę wchodzimy.
Proszę mówić do obiektywu.
Zgadza się. Dziękuję.
Przepraszam. Ci sami prawnicy oferują swoje usługi nieodpłatnie.
Pani pozwoli, że dokończę.
Przepraszam, nie widzę pana.
Nie zajmuję się sprawą PeeperNews,
ale według mnie obrońca popełnił błąd, kapitulując.
Dziękujemy.
- To wszystko? - Tak. Zaraz pana odepnę.
Przepraszam.
- Co? - Wczorajsze wystąpienie.
- Udane. - Dziękuję. Gdzie Diane i Julius?
W gabinecie, a w sali konferencyjnej czeka gość.
- Kto? - Jakiś Dale.
- Dobry. - Pan ekspert. Jak poszło?
Szybko. Kto czeka w sali?
Dale Kuzma, redaktor PeeperNews.
Szlag.
Mówiłem o nich wczoraj, pewnie jest wściekły.
Następnym razem, gdy zechcą mnie na eksperta, zabrońcie mi.
Czekaj. Musimy omówić kwestię Lukki.
- Nie spytamy jej o ciążę. To nielegalne. - Nic nie powiedziała?
Nie, a za dwa miesiące prowadzi sprawę Marconiego.
Jeśli mamy ją zmienić, to teraz.
Dlatego właśnie milczy. Nie chce być odsunięta od sprawy roku.
Porozmawiam z Maią. Może zna datę rozwiązania.
Ja...
- Pański komentarz o mojej obronie... - Był zbędny.
- To sprawa między panem a prawnikiem. - Zwolniłem go. Chcę pana.
- Słucham? - Chcę, żeby to pan mnie bronił.
- Czego panu trzeba? - Jest pan w środku procesu.
- Dopiero wybrano ławę. - Proces wymaga miesięcy przygotowań,
a moja krytyka pańskiego prawnika
- była nie na miejscu. - Ale czy była słuszna?
Cóż. Prawdopodobnie czegoś nie wiem.
Chodzi o zaliczkę?
Sędzia nie pozwoli na zmianę obrońcy w trakcie procesu.
Pozwoli. Nie cierpi mojego adwokata.
Toczymy walkę dobra ze złem.
- Niech pan wesprze dobro. - Jasne.
- Co jest? - Kolejny gość do pana.
Nikt już się nie umawia? Kto?
- Franz Mendelssohn. - Mendelssohn tu jest?
- Przy recepcji. Kto to? - Boże, chce nas kupić.
Nie, kupił już Stanleya i Gledhilla.
To jego metoda. Połyka mniejsze kancelarie.
- Mówił, czego chce? - Nie. Mam zapytać?
Nie!
Bo odmawiam. Mam przekonać klienta? Dodajcie jedno zero.
Muszę kończyć. Panie Boseman. Franz Mendelssohn.
- Miło poznać. - Nie poznaliśmy się?
- W Chicago? - Obracamy się w innych kręgach.
Teraz jesteśmy w jednym. Diane Lockhart, ciebie znam.
Witaj. Dobrze wyglądasz.
Bywało lepiej. Dziwne czasy. Julius Cain?
Tak, witam.
Przepraszam, że tak bez zapowiedzi.
Żaden problem.
Obejrzałem w sieci twój klip, Adrianie,
i stwierdziłem, że kogoś takiego potrzebujemy.
- Mam klip? Nie wiedziałem. - I 300 tysięcy polubień.
- Macie chwilę? - Zapraszam.
Dziękuję.
Powiem, co mnie sprowadza.
- Usiądź, proszę. - Nie, dziękuję.
- Lubię pochodzić. - Ja też.
Więc będziemy krążyć jak lwy w klatce.
Z pewnością słyszeliście o samobójstwie Wilka Hobsona w zeszłym tygodniu.
Tak, okropne.
A wiecie, że jego partnerzy nie zgadzają się z oceną policji?
Mają powód sądzić, że zabił go naśladowca,
kolejny rozgoryczony klient.
Od kilku tygodni sześć dużych kancelarii spotyka się
i debatuje, jak zaradzić temu problemowi.
Roger Hill – rozjechany,
Dan Oxenbold – zastrzelony, a teraz Wilk Hobson.
- Chcemy cię na kolejnym zebraniu. - Nie jesteśmy dużą firmą.
Fakt, jednak Adrian swoim wystąpieniem zrobił na nas wrażenie.
Postanowiliśmy zaprosić kolejną kancelarią – twoją.
Czego dotyczą zebrania?
Zagrożeń dla naszego zawodu i życia.
Chicagowscy prawnicy giną,
a władze są zbyt zajęte dowcipami o adwokatach, by nam pomóc.
Nikt nam nie współczuje, więc musimy radzić sobie sami.
- Poważanie. - I to wielkie.
Czołowa siódemka? Co takiego powiedziałeś na wizji?
Nie wiem. Sądziłem, że wyszło głupio.
Było dobrze. Obejrzyjcie.
Sami się o to prosili.
Może to i dobrze, że oglądają się za siebie.
Przepraszam. Ci sami prawnicy oferują swoje usługi nieodpłatnie.
Dobrze wyglądasz.
Telewizja lubi duże głowy.
- Pani pozwoli... - Nie jestem panią.
Przepraszam, nie widzę pana.
Mamy pół minuty. Zaczął się proces przeciwko PeeperNews. Adrianie,
skomentujesz ich sytuację?
Nie zajmuję się sprawą PeeperNews,
ale według mnie obrońca popełnił błąd, kapitulując.
- Chcieli, żebyś wrócił? - W tym tygodniu. Odmówiłem.
Nie chodzi tylko o pierwszą poprawkę...
Dziękujemy, panie Boseman.
Rozważ to. Jak mawiał Gore Vidal:
nigdy nie odmawiaj seksu i wystąpień w telewizji.
Dobrze.
Prawnicy sami się o to prosili...
- Brakuje biurek? - Za późno przyszłam.
Mam pytanko. Czy Lucca coś ci mówiła?
- O? - O jej... stanie.
- Nie. - Sądzisz, że powie?
Sądzę, że chce być postrzegana jako prawniczka, nie przyszła matka.
W porządku.
Kiedy będą wnioski w sprawie Marconiego?
- Pojutrze. - Dobrze, zajmij się tym.
- Panie Cain, sprawę prowadzi Lucca. - Tak, ale tym wnioskiem
- zajmiesz się ty. - Dlaczego?
Bo jestem partnerem, a ty pracownikiem.
- Chodzi o jej stan? - Nie.
Chodzi o twoją szansę na przejęcie sprawy.
Czy Lucca o tym wie?
Nie.
Sama jej powiedz.
Wciąż nie masz biurka?
Nie szkodzi. Lubię siedzieć w kącie.
- Patrol cię zmienił. - Nie. Jestem taka, jak byłam.
Chcę wykorzystać odroczenia departamentu w sprawie Marconiego.
Sprawdziłam ich obciążenie. Odraczają 70 procent aktualnych spraw.
Julius kazał mi przejąć wnioski.
Co?
Mam składać wnioski na kolejnym posiedzeniu w sprawie Marconiego.
- Dlaczego? - Nie powiedział,
ale wspomniał o... twoim stanie.
Kurwa.
- Chcą tylko wiedzieć... - To moja sprawa.
Owszem. Masz rację,
ale nie powiedziałaś nawet mnie, swojej przyjaciółce.
Jestem w ciąży, będę miała dziecko.
- Gratulacje. - Dziękuję.
Chciałam wiedzieć, jak się poczuję, mówiąc te słowa.
Dziwnie.
Wypowiedziałaś je dobrze.
Mam inne zmartwienie. Mogę zostać partnerką.
Po raz pierwszy moja kariera dokądś zmierza.
Ale obawiam się, że teraz mnie ukarzą.
Nie mogą, to zabronione.
Łatwiej będzie im cię odsuwać, jeśli im nie powiesz.
Zasłonią się wydajnością pracy.
Powinnaś ujawnić ciążę.
- Słuszna uwaga. - Powiedz im.
SĄD CYWILNY
Znów się spotykamy.
Pani Lutz, jak się pani miewa?
Gdy słyszę o zabitym prawniku, myślę o panu.
A ja o pani, gdy słyszę o złapanym zabójcy.
Mamy tyle wspólnego. Gotów na sparing?
Proszę wstać.
Sąd rejonowy hrabstwa Cook
rozpoczyna obrady pod przewodnictwem szacownego...
Witam panie i panów przysięgłych. Proszę.
Przygotuję państwa na to, co zobaczycie.
Proces nie wygląda tak, jak w telewizji.
Sprawiedliwość jest powolna. Nie uwijamy się tu w godzinę.
Miło jest oglądać teleprawników, ale prawdziwi rzadko chodzą na rozprawy.
Aż 90 procent spraw kończy się na papierkowej robocie.
- Dzień dobry. - Kim pan jest?
- Adrian Boseman. - I Diane Lockhart.
Obrona wnosi o zmianę adwokata.
Proszę podejść.
To mogli państwo widzieć w telewizji,
gdy prawnicy prosili o coś sędziego,
ale daję słowo, nie będzie tak ciekawie.
Wysoki Sądzie, podsądny zakłócił posiedzenie,
zanim się zaczęło.
Pan Kuzma poprosił, żebyśmy zastąpili jego poprzedniego adwokata.
Pozwany ma prawo...
Miał prawo do wyboru obrońcy,
- ale się rozmyślił. - Może zmienić adwokata,
ale nie pozwolę na grę w gorące krzesła.
- Zrozumiano? - Tak, Wysoki Sądzie.
- Wnosimy o odroczenie. - Wiadomo.
Reprezentujemy pana Kuzmę od teraz.
By należycie przygotować się do procesu, potrzebujemy...
Sprzeciw. Przysięgli zasiedli, proces trwa.
Podtrzymuję.
Jak to jest, że ginie tylu prawników,
a moja sala wciąż jest ich pełna?
Pożar strawił wszystko:
pianino po mojej matce, albumy ze zdjęciami...
- To był wasz dom, pani Honeycutt? - Tak.
A tak wygląda teraz?
Proszę odnotować, że pani Honeycutt reaguje emocjonalnie i potwierdza.
Przepraszam, ostatnie pytanie.
Czy to wasz pies?
- Boże. - Tak.
Zginął w pożarze?
- Tak. - Kogo pani za to wini?
Sprzeciw! Podżeganie do osądów.
Osąd jest istotą procesu, czyż nie?
Pouczę jednak przysięgłych.
Panie i panowie przysięgli,
proces nigdy nie jest tak dramatyczny jak w telewizji.
Nie uwiniemy się w godzinę.
Sam fakt, że świadek wskaże podsądnego, jeszcze niczego nie potwierdza.
Proszę o tym pamiętać.
- Może pani odpowiedzieć. - Winię jego i jego stronę.
- Dokonał podpalenia? - Nie,
ale opublikował nasz adres i powiedział, że na to zasługujemy.
- To była zapałka. - Dziękuję. Bardzo mi przykro.
Jak się wabił pies?
Puszek.
- Czy odnalazła pani Puszka? - Nie.
Nie daj się sprowokować.
Pani Honeycutt, przykro mi z powodu pani straty.
Kto siedzi obok pani Amber Wood Lutz?
Mój syn, Denis.
Syn mieszka z panią, prawda?
- Obecnie tak. - Mieszkał też w domu, który spłonął?
Pomaga mi od operacji biodra.
Denis jest neonazistą?
- Sprzeciw, podżeganie! - Świadek może zaprzeczyć.
Pytanie ma uzasadnić podpalenie.
Uzasadni, dlaczego mój klient opublikował ich adres...
- Wysoki Sądzie... - ...i został za to pozwany.
Przepraszam za fajerwerki. Czasem sprawy wymykają się spod kontroli.
Oddalam. Proszę odpowiedzieć.
Mój syn to dobry chłopak. Ciężko pracuje i dużo czyta.
W żadnym wypadku nie jest nazistą.
Był na proteście przy pomniku żołnierza Konfederacji?
- Tak, ale jako miłośnik historii. - Czy na tym zdjęciu widnieje Denis?
Tak. Krzyczy, żeby przestali.
Pani Honeycutt...
Czy tak wygląda ktoś, kto krzyczy: „Przestańcie!”?
Trzysta tysięcy.
Nie było pana na sali? Przysięgli ją kochają.
Ale nienawidzą jej syna.
Trzysta tysięcy wystarczy na odbudowę domu.
Nie. Dziesięć i pół miliona. Za cierpienie.
Chryste, tu są wszyscy.
Żadne z nich mnie nie zatrudniło.
Patrz, Elvis White.
I Roger Woodruff. Dwukrotnie pokonał mnie w sądzie.
Zaczyna się jak koszmar, w którym jestem naga.
Wybaczcie.
- Adrian. - Franz.
- Witaj. - Dziękuję za przybycie.
- Dziękuję. - Zaczynajmy.
- Nie, dziękuję. - Dziękuję.
Pani Wood Lutz.
Stwarzają pozór różnorodności.
Przekonamy się, dlaczego szakale nigdy się nie spotykają.
Witajcie. Miło widzieć, że wszyscy wciąż żyjemy.
Na początek proponuję składkę
po 20 tysięcy dolarów dla wdów po naszych kolegach.
Nie bądźmy skąpi. Stać nas na 40 tysięcy.
W końcu nie biedujemy.
Wypiszcie czeki wedle sumienia.
Smutne realia są takie, że sami musimy o siebie zadbać.
Poza palestrą jesteśmy obiektem pogardy
i, nie chcę dramatyzować, nagonki.
Nie chcesz dramatyzować?
Jak nazwiesz trzech zabitych prawników...
- Przez klientów. - A władze sobie żartują.
- Czasem słusznie. - Nie.
Chwila. Co to za zamieszanie?
Kto z was udostępnił policji listę klientów?
Ręka do góry. Nikt.
To bez znaczenia. Tajemnica adwokacka...
Bzdura. Gdybyśmy chcieli, nakaz wydano by w pięć minut.
- Chwileczkę. - Sęk w tym, że nie chcemy.
Klienci odejdą,
gdy usłyszą, że udostępniamy ich akta policji.
- Prawda, nawet ci niewinni. - Nie. Problem leży w nas.
Boimy się siebie nawzajem. Nie martwi nas odpływ klientów,
- tylko ich podkradanie. - Co proponujesz?
Policja mówi, że to nasz problem.
Przypomnijmy im, że nie mieszkamy tu na dziko i jakie płacimy podatki.
Pogadamy z Rahmem. On wie, kto go finansuje.
- Tak. - Rahm nie kiwnie palcem.
Prędzej jego zastępca, Warren Hesseman.
Racja, wspomniał, że zamierza kandydować.
Przydadzą mu się prawnicze dotacje.
Ma też przyjaciół w policji.
- Problem rozwiązany. - Dzięki, Adrianie. Dobry pomysł.
Wchodzimy za pięć minut.
PRZEGLĄD DNIA
Wróciłeś.
- Tak. - I dobrze.
Nie złość się, to nie wejdziesz mi w paradę.
Słucham?
Ja jestem młodym, gniewnym aktywistą, a ty obamowskim mężem stanu.
Zostawią dwóch czarnych ekspertów, jeśli będziemy się tego trzymać.
Gra?
Dobrze, że z nami jesteś. Ostatnio fajnie wyszło, dobre wirale.
- Tak trzymaj. - Dzięki.
Pora, by nasi eksperci skomentowali miniony tydzień.
Po raz czwarty wracamy do osobliwej serii zabójstw
prawników z rąk klientów.
Zeszłej nocy popełniono kolejną, dotąd niewyjaśnioną zbrodnię.
Prawniczka została zastrzelona podczas spaceru z psem.
Donna Evans reprezentowała zdemolowany meczet.
Policja podejrzewa jej chłopaka,
ale wielu sądzi, że to kolejna zemsta klienta.
Jedidiah?
To efekt antymuzułmańskiej histerii Donalda Trumpa, którego zakaz...
- Nie wszystko jest rasizmem. - Oprócz rasistowskich zachowań.
Ta kobieta zadawała się z islamskimi radykałami.
Co sobie myślała? Życie było jej niemiłe?
Broniła meczetu, nie ISIS.
Tak, ale na co dzień była adwokatem islamskich ekstremistów.
Powinna wiedzieć, w co się pakuje.
- Czy ty wiesz, o czym mówisz? - Rozwiń, Adrianie.
- Nie. - Sądzę, że wiem tyle, co pan.
Niańczymy ekstremistów w imię otwartych granic i globalizacji.
Mówisz o prawdziwych ludziach, Chuck. Znałem Donnę Evans.
Była świetną prawniczką
i zrobiła więcej dobrego, niż ty kiedykolwiek zdołasz.
Ja nie bronię islamskich radykałów.
Ale siedzisz tu, biorąc 170 tysięcy rocznie
za kretyńskie mielenie jęzorem.
Jak śmiesz? Ile ty zarabiasz, prawniku?
Nie graj mi tu wzoru moralności.
Chcesz mnie wygryźć? Zobaczymy, kto wygra.
Powinienem był nadmienić o złotej zasadzie kablówki:
nigdy nie wspominaj o pieniądzach.
- Właśnie. - Miło było poznać.
- Adrian. - Dzień dobry.
- To było ciekawe. - Co?
Te 170 tysięcy rocznie. Naprawdę tyle mu płacą?
- Poniosło mnie, prawda? - Skądże.
Wiem, kiedy cię ponosi. To było zamierzone.
Jestem urodzonym aktorem.
Przepraszam, zwykle tak nie robię, ale pan jest z wiadomości, prawda?
Mama nie przestaje o panu mówić.
Da mi pan dla niej autograf? Ma na imię Eunice.
Obrona nazwała cię nazistą.
- Jesteś nim? - Nie.
Byłeś na cmentarzu Oak Woods podczas demonstracji,
na której rzekomo byli obecni neonaziści.
Upamiętniałem żołnierzy Konfederacji, którzy zginęli w niewoli.
Pojawiły się zarzuty, że demonstracja, w której brałeś udział,
miała na celu zastraszenie pewnych grup rasowych i etnicznych.
To nie był mój cel. Chcę tylko, żebyśmy nie zatracili naszej historii.
Wiem, że nie jest idealna.
Zmarli Konfederaci
dzielą cmentarz z Jessem Owensem i Haroldem Washingtonem.
- Powinniśmy się nad tym zastanowić. - Rozumiem. Czy...
- Lepiej ty go przepytaj. - ...że musisz opuścić demonstrację?
- Dlaczego? - Przysięgli.
Cały czas cię obserwują. Telewizja wpływa na ludzi.
- Dziękuję. - Chryste.
- Nie mam więcej pytań. - Śmiało.
Panie Honeycutt.
Był pan świadom, że na demonstracji byli naziści,
ale pan osobiście nie jest pan nazistą?
Ani trochę.
Należy pan do tych „porządnych ludzi”, o których mówił prezydent?
- Sprzeciw. Sarkazm. - To cytat.
Mimo to podtrzymuję.
Według pana strony na Facebooku,
gra pan w rekonstrukcjach wojny secesyjnej.
Zgadza się.
Napisał pan krytyczny post
o mundurach niektórych uczestników rekonstrukcji?
Rzepy w bitwie nad Chickamaugą to oznaka braku szacunku.
Skoro poważnie podchodzi pan do mundurów,
proszę powiedzieć o tym, który włożył pan na demonstrację.
Nie byłem w mundurze.
Białe polo i beżowe spodnie jak reszta młodzieńców.
Sprzeciw. Noszą je też sprzedawcy w galeriach.
- Kwestia sporna. - Podtrzymuję.
Czy zna pan stronę o nazwie Potężny Młot?
Słyszałem o niej.
Słyszał pan. „Odłóżcie brunatne koszule i opaski ze swastykami.
Nowy Wehrmacht wymaga tego, aby państwo nie mogło nas rozpoznać.
Tylko beżowe spodnie i białe koszulki polo”.
Nie myślałem o tym, gdy się ubierałem.
Poza tym nie noszę swastyki.
Nie lubię, gdy pakuje się mnie do jednego worka z takimi ludźmi.
A ze sprzedawcami?
- Wysoki Sądzie... - Panie Boseman,
- proszę pohamować swój sarkazm. - Oczywiście.
Jeśli przeinaczyłem pańskie przekonania, to przepraszam.
Sęk w tym, że zdołaliśmy dotrzeć do...
kopii pańskich wpisów z 2012 roku,
które zdążył pan usunąć.
- Chciałbym je odczytać. - Sprzeciw.
Szkalowanie. To było sześć lat temu.
Świadek może się ich wyprzeć.
Oddalam.
„Robimy z siebie łatwy cel, nosząc Hakenkreuz”.
Jest niczym biały kaptur.
„Pozwólmy tym u władzy zapomnieć o naszym istnieniu.
Żyd jest pochłonięty robieniem forsy,
homoseksualista – plugawieniem kultury,
Etiopczyk jest za głupi, by pojąć, co sobą reprezentujemy”.
- Nie myślę tak. - Ale wtedy pan myślał.
Nie, cytowałem innych.
To była tylko prowokacja.
Prowokacja kogo? Żydów?
Homoseksualistów i czarnych?
Nie! Nigdy tak nie uważałem!
Proszę o krótką przerwę, Wysoki Sądzie.
Zgoda. Świadek pewnie musi zmienić przebranie.
Niedługo przyjdą. Wszystko gra?
Jasne. A co?
Nic, tak pytam.
- Jestem w ciąży. - Gratuluję.
- Zamierzam to ogłosić. - Urządzę ci bociankowe.
Nie, proszę.
- Za późno. - Poważnie. Nie cierpię bociankowych.
To będzie na czasie, ze striptizerem.
- Przepraszamy, że musiałaś czekałaś. - Wejdź.
Dziękuję za spotkanie.
Chcę oficjalnie poinformować partnerów o mojej ciąży.
Pewnie zastanawiało was moje milczenie. Musiałam się do tego przygotować.
- Możemy przerwać? - Naturalnie.
- Gratulacje! - Pięknie wyglądasz.
Dziękuję.
Poród jest planowany na 22 maja.
Za biurko wrócę po zaledwie trzech dniach nieobecności,
w których nie będzie rozpraw.
Wizyty lekarskie będą przed dziewiątą rano.
Zarezerwowałam już opiekunkę.
Nie proszę i nie potrzebuję żadnych dodatków.
Chcę kontynuować pracę w pełnym wymiarze. Bez przerw.
Szczególnie chętnie wrócę do prowadzenia sprawy Marconiego,
nad którą pracowałam ponad rok.
Jako ojciec sześciorga dzieci
chciałbym ostrzec, że to nie lada wyzwanie.
- Rozumiem. - A ja poświadczam,
zgodnie z prawem, że popieramy twój plan.
Do dzieła.
Jak poszło?
Co sądzicie?
Nie sądzę, żebyśmy mogli coś sądzić. Pozostaje nam reagować.
Więc zareagujemy na przebieg rozprawy.
Trzymając Maię w rezerwie.
Zastępca burmistrza, pan Warren Hesseman.
Jestem przyjacielem adwokatów.
Są nam potrzebni, jak nigdy.
Więc wpłyń na policję.
Nie traktuje tych zabójstw poważnie.
Może tak się wydawać, ale tak nie jest.
- Nie zgadzam się. - Wilk Hobson się nie zabił.
Znałam go, grożono mu przez telefon.
- Policja to sprawdzi. - Już sprawdzili.
- Orzekli samobójstwo. - Nieoficjalnie.
Warrenie, uważamy, że policja lekceważy te sprawy.
- Co mamy zrobić? - Przekażę im wasze obawy.
- Ale musicie mi pomóc. - Zaczyna się lobbing?
Nie. Policja, słusznie czy nie, widzi w was wroga,
bo czasem nim jesteście.
- Mianowicie? - Pozywacie ich.
Naturalnie, dzięki temu są uczciwi.
Niektóre kancelarie uczyniły z tego misję.
Nie owijaj w bawełnę.
Tylko jedna firma odpowiada za dwie trzecie pozwów przeciwko policji.
Każdy był zasadny.
Nie zaprzeczam, ale właśnie to obraca policję przeciwko wam.
Problemem są ofiary?
Należy pozywać policję, gdy postępuje źle, ale bywa, że i bez tego dostaje pozew.
To utrudnia dialog.
Nie chcemy się przyjaźnić.
Chcemy żeby robili to, co do nich, kurwa, należy.
Zostawmy to.
Warrenie, za każdą twoją pomoc postaramy się odwdzięczyć.
Nasze pozwy o brutalność policji to nie ich sprawa!
- Tak powiedzieliśmy. - Więc po co ten temat?
Żebyście wiedzieli, jak nas postrzegają.
Czyli policja spełni swój obowiązek,
jeśli wycofamy pozwy o brutalność?
Hesseman zasugerował, żebyśmy przyhamowali.
Nie mówię, że tak zrobimy.
Mówisz nam o tym! Jak tu nie stracić zapału?
Lepiej było nic nie mówić?
Lepiej było olać konferencję.
Zaprosili nas, żeby zniechęcić nas do pozwów przeciwko policji.
Nie zgadzam się. Mamy miejsce przy stole wielkiej szóstki!
Warte każdej pieprzonej irytacji!
Gdy poproszą nas o coś, czego nie chcemy, zwyczajnie odmówimy.
Teraz jesteś sobą, czy ekspertem?
Obrona wnosi o wykluczenie zeznań doktora Williama Brentwooda.
To wniosek numer 234?
SĘDZIA CLAUDIA FRIEND
Czy 235?
Słuszna uwaga, Wysoki Sądzie.
Zbyteczne pochlebstwo.
Wniosków oskarżenia jest równie dużo.
Co to za doktor Brentwood?
Biegły oskarżenia, który miałby omówić rozprysk krwi.
- Jeśli mogę... - Jeszcze nie skończyłam.
Ponownie proszę, by oskarżenie udostępniło nam swoje dowody.
To zakrawa na zatajenie.
Mój wniosek ma pierwszeństwo.
- Jako formalny. - Mogłeś zgłosić go wcześniej.
Tak ci się śpieszyło, że nie miałem szansy.
Ale z was parka.
O co pan wnosi, panie Morello?
- O odroczenie. - Kolejne?
Oskarżenie wnosi o przeniesienie procesu na 21 maja.
To absurd. Oskarżenie proponuje czteromiesięczną zwłokę.
Kilka tygodni to niewiele w tak zawiłej sprawie.
Wniosek pogwałca konstytucyjne prawo do bezzwłocznego procesu.
Parę miesięcy nie naruszy tego prawa.
Dobrze. Fajnie było. Macie wyjść na korytarz,
wyjąć kalendarze i uzgodnić datę.
Za godzinę rozważę waszą propozycję.
Wykorzystujesz sytuację.
Niczego nie wykorzystuję, prowadzę oskarżenie.
Proszę wziąć następną.
Odwlekanie rozprawy na tydzień, gdy akurat urodzę,
to nie wykorzystywanie?
Wybrałem datę wygodną dla prokuratury,
ignorując twoją ciążę, czego przecież oczekujesz.
Boże, już łapię. Chcesz walczyć z Maią.
Co?
Wiesz, że jest niedoświadczona. O to ci chodzi.
Daruj sobie teorie spiskowe. Nie ma tu złych intencji.
Mogę się przysiąść? Mam tylko chwilę przerwy.
Śmiało. Mnie też gonią.
- Nie cierpię kancelarii. - Znam to.
- Gdzie pracujesz? - Mendelssohn-Grand i spółka.
Słyszałam, że tyracie. Dla kogo robisz?
- Franza Mendelssohna. - Szycha. Ma dużo klientów.
- Ostatnio pozyskał nowego, prawda? - O kim mówisz?
To ktoś... Widziałam papiery. Ktoś z komendy policji?
Tak, ich pozwy cywilne. Nadal się o nie staramy.
- To pewnie to. - Od kogo jesteś?
Pinwheel-Winkler i spółka.
Nie słyszałam o nich.
Dopiero zaczynamy.
Muszę lecieć.
- Powodzenia z policją. - Dzięki.
Diane, powinnaś coś wiedzieć o Mendelssohnie.
Poważnie? Świetna robota, Marisso.
Do usłyszenia.
Wysoki Sądzie, obrona przewraca oczami!
Niechcący. Czasem moje oczy mają własne zdanie.
Panie Boseman, proszę pohamować komentarze na temat wzroku.
Naturalnie.
Jeszcze jedno pytanie, panie Kuzma. Powód chciałby znać odpowiedź.
Dlaczego opublikował pan dane powoda?
Bo nienawidzę nazistów, a szczególnie na ulicach.
Czy umyślnie wywołałem emocjonalny niepokój?
Mam nadzieję.
Skąd miał pan adres Dennisa Honeycutta?
Jest w książce telefonicznej.
- Jest w książce telefonicznej? - Tak.
Czyli podpalacz również mógł znaleźć adres w książce telefonicznej?
Sprzeciw, zmiana tematu.
Rozumiem, dlaczego nie chcą poznać odpowiedzi.
- Proszę strony do gabinetu. - Dlaczego?
Bo tak!
Koniec przedstawienia.
- Słucham? - Proszę nie udawać.
- Gra pan pod przysięgłych. - Wysoki Sądzie, ja tylko...
Tak, zgadza się. Przedstawiam naszą stronę przysięgłym.
- To moja praca. - Nie tym tonem.
Wykorzystuje swoją sławę.
- Jestem adwokatem. - To efekciarstwo.
Nie zamierzam na nie pozwolić.
Mam gdzieś, ile razy gościł pan w telewizji.
Proszę nie przenosić tych zachowań na moją salę.
Czy Sąd mógłby wyszczególnić, co miałby robić inaczej?
- Słucham? - Co takiego robi,
- czego nie powinien? - Ma nie grać pod przysięgłych.
- Nie patrzeć na nich? - Tego nie mówię.
- Ma nie wstawać? - Nie. On wie, co robi.
Pan Boseman jedynie...
skutecznie broni naszego klienta.
Wysoki Sąd polecił mu zmienić zachowanie, nie podając wytycznych,
- więc muszę zgłosić sprzeciw. - Wobec czego?
Polecenia, by pan Boseman
przestał skutecznie bronić naszego klienta.
- Moje polecenie tego nie obejmuje. - Podtrzyma Sąd sprzeciw?
- Nie. - Więc proszę o decyzję.
Cytując prawniczkę, którą cenię: „Abym mogła się od niej odwołać”.
Służę uprzejmie: oddalam.
- Dziękuję. - Możecie wygrać tę sprawę.
Dlaczego robicie wszystko, żeby ją przegrać?
Bo wiąże nam Sąd ręce, a przysięgli się o tym dowiedzą.
- Czy to wszystko? - Tak, wynocha.
Dziękuję.
A myślałem, że to ja jestem krnąbrny.
Poczekaj, aż usłyszysz, co wywęszyła Marissa.
- Co tam? - Mendelssohn z wami pogrywa.
Nie mam wieści w sprawie śledztwa,
ale chcę omówić nasze spotkanie z panem Hessemanem.
O czym tu mówić? Odbił piłeczkę.
Według mnie wyraził bardzo konstruktywną opinię.
- Mianowicie? - Że nasze pozwy o brutalność policji
są solą w oku dla nas wszystkich.
Nie chodzi o ich liczbę,
ale o ich zasięg i zajadłość.
- My takich nie mamy. - Adrianie...
Chciałbyś coś dodać?
- Nie. - Próbujemy zdziałać coś jako grupa.
Gdy zrzucacie bomby na policję, wszyscy to odczuwamy.
Nie sądzisz, że warto zmienić podejście?
Najpierw odpuść sobie nowego klienta.
Nie rozumiem.
Dwa miesiące temu zaoferowałeś Policji Chicago,
że możecie ich odciążyć.
Nieprawda.
To nieprawda, że Policja Chicago
rozważa przejście do twojej kancelarii?
Nasze rozmowy nie mają nic wspólnego z interesami tej grupy.
Mamy barierę informacyjną.
Poważnie, kurwa?
Namawiasz ich, żeby odpuścili policji, żebyś ty mógł zgarnąć rządowy kontrakt?
- To nie ma nic wspólnego. - Oczywiście, że ma!
Nikt nie uwierzy, że upadłbym tak nisko i użył tej grupy do własnych celów.
Ja uwierzę.
- Ja też. - I ja.
- Wybaczcie. - Dziękujemy.
- O rety. - Wielkie rozczarowanie.
Panna Quinn wygląda na gotową. Co uzgodniliście?
Nie mogliśmy dojść do porozumienia.
Było to niemożliwe, gdyż data, przy której obstaje pan prokurator,
zbiega się z terminem mojego porodu.
- Gratulacje. - Dziękuję.
Wytłumaczyła to pani prokuratorowi?
Nie było takiej potrzeby. Znał już ten termin.
To jego dziecko.
Tak, Wysoki Sądzie. Prokurator wykorzystuje moją sytuację,
czyli fakt, że mnie zapłodnił, na swoją korzyść.
Wysoki Sądzie...
Chce odsunąć mnie od sprawy, żeby zwiększyć swoje szanse.
To...
Panie Morello, pańska kolej.
Śmiało.
Wniosłem o...
Wysoki Sądzie...
Wysoki Sądzie, wniosłem o odroczenie,
bo Departament Sprawiedliwości potrzebuje więcej czasu na przygotowania.
Odeszło wielu prokuratorów.
Przejąłem tę sprawę od jednego z nich.
- Sugestia panny Quinn... - Mów mi Lucca.
Sędzia wie, że jesteśmy na „ty”.
Ma rację.
Sugestia Lukki jest niezwykle cyniczna, nie mówiąc o hipokryzji,
bo sama wykorzystuje ciążę, by zdobyć sympatię Wysokiego Sądu.
Zauważyłam.
Rany, dzieciak będzie miał świetnych rodziców. Dobrze, więc tak:
nie będzie odroczenia.
Panie Morello, nikt nie zna pańskiej prawdziwej motywacji w odwlekaniu procesu,
ale nie wygląda to dobrze.
Ja tego nie poprę. Proszę się szykować na proces.
Panno Quinn...
Nie będzie taryfy ulgowej ze względu na ciążę,
więc pani także radzę się przygotować.
Nie chciałem cię odsunąć.
Był pan umówiony?
To nie była strategia, żeby cię wykluczyć ze sprawy.
Więc co to było? Stań tam i odwróć się.
- Będziemy mieli dziecko. - Ja będę.
- Odroczenie było dla ciebie. - Boże.
Myślałam, że gorzej już być nie może.
Ten proces będzie bardzo stresujący.
Podwójne zabójstwo. Będziemy na siebie krzyczeć.
- Mogę się odwrócić? - Nie.
- Boże. - Czy wiesz, jakie to obraźliwe?
„Colinie, martwi mnie twój stan,
może lepiej będzie, jak sobie odpuścisz?”
Koleżanka poroniła w trakcie największego procesu w jej karierze.
O nie. I to samo może przytrafić się mnie?
Czy mogę wyrazić choć odrobinę troski?
Nie możesz.
Noszę w sobie małą część twojego DNA. Tyle.
To był seks, którego żałowaliśmy.
- Nie ja. - To twój problem. Do widzenia.
- Przyszedłem z innego powodu. - Dam sobie radę.
Reprezentujecie PeeperNews?
A co?
Aresztowaliśmy kogoś. Mógłby wam się przydać.
- Kogo? - Nie chcesz mojej pomocy.
- Już chcę. - Pójdę sobie.
Kogo?
Lacey Harmon, aktywistka Antify i day traderka.
Znasz powoda, Dennisa Honeycutta?
Nie osobiście, ale spaliłam mu dom.
- Boże. - Co powiedziała?
Zachowajmy ciszę.
- Skąd znałaś jego adres? - Z sieci.
Ma na Facebooku zdjęcie z nazwą ulicy.
Nie ze strony PeeperNews?
O niej usłyszałam dopiero od was.
- Nie mam więcej pytań. - Pani Wood Lutz?
- Proszę o przerwę, Wysoki Sądzie. - Przerwa na lunch.
- Trzysta tysięcy. - Nie.
A jeśli się nie wycofacie, wytoczymy kontrproces.
Dobre zagranie.
Biuro Diane Lockhart.
Wyszła, panie Boseman.
Chciałem rozmawiać z tobą.
- Dlaczego? - Żeby ci podziękować.
Za ten brud na Mendelssohna.
To nic takiego.
- Marisso, przyjmij podziękowanie. - Nie ma za co.
Dostaniesz dziesięć procent podwyżki.
- Poważnie? - Świetna robota.
Dziękuję, panie Boseman. To moja pierwsza podwyżka.
I nie ostatnia. Pa.
Kto wykurzył JD?
Pan.
Nie wstawaj.
Jak leci?
- Dobrze. - To świetnie.
Redaktorzy cię kochają. Jesteś bystry, wygadany.
Chcemy, żebyś dał popalić rozmówcom.
- Mam być gniewnym czarnym? - Skąd, to brzydki stereotyp.
Słuchaj instynktu. Ludzie są wkurzeni,
chcą usłyszeć szczere myśli.
Czekamy na te wiralowe momenty.
Do zobaczenia. Świetna kamizelka.
Dlaczego rasizm działa tylko w jedną stronę?
Codziennie widzę dyskryminację białych,
ale to ja jestem rasistą, bo to zauważam?
Adrianie, co sądzisz?
- O czym? - O tym, co mówił Chuck.
- Rasizm jest jednokierunkowy? - To jego opinia.
A twoja kancelaria?
Macie kontakty bezprzetargowe, bo jesteście afroamerykańską firmą.
Co mam o tym myśleć, jako biały prawnik?
Nie wiem.
Chuck wskazuje na podwójny standard. Weźmy hip-hop.
Omawialiśmy to już w programie.
Afroamerykański raper co chwilę mówi słowo na „cz”,
ale białemu nie wolno.
- To powiedz je. - Słucham?
- Mów, co chcesz. - Nie twierdzę, że chcę,
- tylko, że nie mogę. - Możesz. Powiedz je teraz.
- Powiem je razem z tobą. - To hipokryzja. Wiesz, że nie możemy.
Możecie, to Ameryka! Śmiało. Mówcie.
- Zostawmy to. - Dlaczego?
Skoro chcecie je powiedzieć?
Wszyscy razem.
Pierdol się.
Wystarczająco gniewnie?
- Chyba mnie nie lubi. - Brawo.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk