Dobry wieczór.
KOMENDANT KOMISARIATU POLICJI W CHICAGO
W porządku.
Są doniesienia, że jakiś szczeniak obrabia domy przy McKinley Park.
Od miesiąca mamy niski wskaźnik włamań,
więc bądźcie czujni.
Były też skargi na radiowozy parkujące przed Portillo.
Jeśli tam jadacie, znajdźcie inny parking.
- A jeśli nie? - Następna kwestia.
W porządku, słuchajcie.
„Zgodnie z porozumieniem między miastem a powodami,
zarzucającymi policji Chicago uchybienia w czynnościach,
wyznaczone przez sąd kancelarie otrzymają wgląd
w działania terenowe policji”.
- To znaczy? - Mamy towarzystwo.
Pojeździcie dziś z prawnikami.
„Z polecenia komendanta
wydział w pełni zastosuje się do rzeczonego porozumienia.
Następującym jednostkom przydziela się po jednym z prawników:
sektor Charlie i sektor David”.
Pamiętajcie, że jesteśmy po tej samej stronie.
To wszystko. Powodzenia.
Proszę. Jedna dla pani...
- I dla pani. - Zrzeczenie się roszczeń?
To dla naszych prawników.
„Zrzeka się roszczeń
w przypadku ewentualnej śmierci, obrażeń lub utraty mienia”.
Nie martwiłbym się o to w sektorze Charlie.
A w sektorze David?
Proszę wszystko podpisać.
- Możemy się zamienić. - Nie, dam radę.
- Maia Rindell? - Tak.
Proszę to włożyć.
- Kamizelka kuloodporna? - Sztychoodporna.
Chroni przed nożami i kwasem.
- Fajnie. - Tak.
Lucca Quinn?
- Tak. - Tędy.
GODZ. 23.07 REWIR 11, POCZĄTEK ZMIANY
Decyzja wywołała falę protestów na Bliskim Wschodzie.
Lider Hezbollahu, Hassan Nasrallah, mówi o jawnej agresji USA.
W odpowiedzi prezydent Trump zatweetował,
że Nasrallah wygląda jak głupi Mikołaj w turbanie.
Kanclerz Niemiec nazwała komentarz prezydenta mało pomocnym.
Nikt nie przechwala się tak mało jak ja.
„Dom” zamiast „dziura”, jak gówniany...
Cyklon Don Junior zbliża się do Kuby.
Nowy gatunek grzyba nazwano „Covfefe originalis”.
Element z kolekcji Ivanki Trump.
Mamy też piękny...
Zobaczmy, co u naszych przyjaciół z farmy.
Jestem zmęczona.
Ja też nie mogę spać. Musimy liczyć małe dzieci.
Jak tu zasnąć, gdy prezydentem jest Donald Trump?
Patrzcie na Koree Północną, wycelowali w nas pociski.
Jesteś zmęczony?
NUMER ZASTRZEŻONY
- Halo? - Cześć, zaproś mnie.
- Tully? - Tak, napijmy się wina.
- Jestem w łóżku. - Co masz na sobie?
To była tylko jedna noc.
Gdzie jesteś? Brzmi jak jatka.
W centrum, policja trochę przesadza.
Ciszej!
- Rozmawiam! - Co to za protest?
Wpadnij i sama zobacz. Emocje są ogromne.
Nie. Zostanę w domu.
Uważaj na siebie.
Czekaj. Wiesz, że zapowiadało się wspaniale, prawda?
Mam drugi telefon. Dobranoc.
Od innego kochanka?
Nie zabij nikogo.
Halo?
To nadal ja. Podświadomie wybrałaś mnie.
- Halo? - Diane, przepraszam, że niepokoję.
Nie śpię.
Kanał chce nadać coś w porannym wydaniu, ale napotkał sprzeciw.
Mamy im doradzić w ciągu ośmiu godzin.
- Kto się sprzeciwia? - Twój stary znajomy.
- Panie Preston. - Tak, to ja.
I zapomniałem pani godność.
- Diane Lockhart. - Diane.
- Mój wspólnik, Adrian Boseman. - Panie Preston.
- Przykro mi, że spłonął panu dom. - Ryzyko mieszkania w kanionie.
Proszę mnie nie żałować, mam jeszcze dwa.
Ponoć w Chicago klienci zabijają prawników.
- Tak, zdarzyło się. - Dobrze to znosicie.
Bywało gorzej.
Skończymy rozmowę z klientami
- i zaraz pana poprosimy. - Zaczekam.
Po czterech godzinach lotu w śnieżycy, czemu nie?
Czasu mam w bród. To wam się śpieszy, by nadać ten nonsens.
To nie takie proste. Są zdjęcia, na których się obejmują.
- Przyszedł? - Tak.
Zły?
- Słucham? - To będą twarde negocjacje?
Sądzę, że nie będzie negocjacji.
To kwestia pierwszej poprawki. Tylko od was zależy, czy nadacie materiał.
- Chyba że to oszczerstwo. - Nie uprzedzajmy faktów.
- Mówię hipotetycznie. - Moment.
Carter, jako doradca wewnętrzny, chroni nas przed robieniem głupot.
Wasza kancelaria broni nas, gdy jednak jakąś zrobimy.
Każdy ma swoją rolę.
Mamy siedem godzin, by zdecydować o emisji.
Zacznijmy więc.
GODZ. 23:58 SEKTOR CHARLIE, REWIR LAKEVIEW
Na czym to polega?
Wystawisz nam recenzję?
Tak. I wskazówki co do przestrzegania prawa.
Wlepisz nam ocenę na szybie, jak restauracjom?
I wszyscy będą unikać radiowozu z tróją.
- Robisz to codziennie? - Nie. Raz w miesiącu.
Prawnicy z innych kancelarii też jeżdżą z policjantami.
- Nie świszczą wam kule nad głowami? - Ludzie was nienawidzą.
- Bardziej niż nas. - Rozdmuchali śmierć kilku prawników.
Wczoraj jeden się powiesił, ale są podejrzenia, że nie z własnej woli.
Kto?
Nie znam nazwiska. To było w Highland Park.
Nadchodzi akcja wieczoru.
Gotowa?
Jest! Za każdym razem!
Inspekcja klejnotów.
NIC SIĘ TU NIE DZIEJE, A U CIEBIE?
Ścigamy białe camaro.
GODZ. 00.01 SEKTOR DAVID, GARFIELD PARK
Rejestracja z Tennessee: 3-6-T-V-D.
Do wszystkich jednostek w 11. rewirze.
Pół roku po sprawie Weinsteina lista męskich sław
oskarżanych o molestowanie wciąż się wydłuża.
Teraz trafiło na nią największe, może najbardziej kontrowersyjne nazwisko.
- Kip Dunning... - Zatrzymaj.
- „Proszę”. - Proszę.
Oczywiście wszystkiemu zaprzeczamy i wystąpimy o odszkodowanie,
ale chcę zaznaczyć, jak niedbały jest ten reportaż.
Gdzie słowo „rzekomo”?
Ma zostać dodane?
Nie, jak już mówiłem, cały materiał to oszczerstwa do wyrzucenia.
- Możemy kontynuować? - Jasne. Puść.
Proszę.
Kip Dunning to aktor o rzadko spotykanej reputacji w Hollywood.
Dajcie spokój, taki kadr?
Zatrzymaj, proszę.
Z naciskiem na „proszę”.
Kadr z filmu akcji ma sugerować, że Kip jest agresywny wobec kobiet.
To najmilszy aktor na świecie, a wy ukazujecie go w złym świetle.
Mamy zmienić kadr? To da się zrobić.
Moje uwagi nie umniejszają głównego problemu:
ten reportaż to oszczerstwo.
Proszę, jeśli łaska, puść dalej.
Dwie kobiety przerwały milczenie,
oskarżając Dunninga o molestowanie i gwałt.
Obiecywał mi karierę. Mówił, że wszyscy tak robią.
- Imponował mi. - Dobrze, zatrzymaj, proszę.
Pokazujecie anonimową kobietę, która pomawia Kipa o gwałt oralny.
- To, krótko mówiąc, jest bzdura. - Reporterka to sprawdziła.
Wiemy, że obecnie nawet wzmianka o molestowaniu seksualnym
rujnuje karierę, i to dożywotnio.
Dlatego wysłaliśmy Kipowi kopię,
by on albo jego rzecznik mogli uzupełnić reportaż swoim komentarzem.
Możemy też nanieść pańskie poprawki.
Moja obiekcja jest taka, że was wykorzystują.
Molestowanie przestało być domeną hasztagu „MeToo”.
Stało się bronią polityczną.
Kip narobił sobie tylu prawicowych wrogów, że teraz chcą go wrobić.
Proszę zaczekać z nami na autorkę reportażu.
Chętnie, jestem z Los Angeles, dla mnie jest dopiero 21.
Dziękuję.
Drobiazg.
Panie Bloom,
nie róbmy tego.
- Czego? - Nie pokazujmy,
że jesteśmy podzieleni, dając mu nadzieję, że się ugniemy.
Nie robię tak.
- Bzdura. - Nie robię.
Ależ tak.
- Obraża pan moją inteligencję. - Chwila.
Chcę, by prawnicy firmowy i obcy...
Przepraszam, zewnętrzni, współpracowali ze sobą.
Ustalmy więc, co mówić, zanim to powiemy.
Zgoda.
Diane, Marisso.
Diane.
Nie ufam temu prawnikowi.
Płacą mu za brak pozwów, a nam za wygrane, dlatego się boi.
- Co mamy robić? - Czas nagli, sprawdźcie oskarżycielki.
- Marissa anonimową, a Jay drugą. - Nie ucieszą się z pobudki.
Obstawiam, że to prawda, ale Preston podał dobry argument z prawakami.
Sprawdźcie, czy go nie wrabiają.
- Nie wierzysz kobietom? - To nie tak.
To druga fala oskarżeń, więc ludzie wykorzystują ją politycznie.
Upewnijmy się, że te zarzuty są słuszne.
- Dobrze? - Zajmiemy się tym.
Świetnie.
Zadzwonić po Luccę?
Jest z Maią na dyżurze policyjnym.
Racja.
Słyszałaś, że nie żyje kolejny prawnik?
- Co? Kto? - Wilk Hobson.
- Znałaś go? - Tak.
Kiedyś wdał się w bójkę z moim partnerem, Willem Gardnerem. Boże.
- Jak to się stało? - Znaleźli go powieszonego.
Powieszonego?
- Czyli sam się zabił? - Nie wiedzą.
Pozwał kogoś za poślizgnięcie. Pozwany mu groził.
Rok życia na krawędzi.
Długo trwają takie pościgi?
- Chcesz wysiąść? - Nie. Tak pytam.
Ręce do góry!
- Nie ruszaj się, skurwielu! - Zostań.
Ani drgnij, gnoju!
Ręce na widoku!
Zostań.
Ręce na widoku!
- Na widoku, mówię! - Wracaj do wozu.
Gleba, skurwielu!
Wyluzuj, Bobby, patrzą nam na ręce.
- Kryć się! - Co, do chuja?
- Które okno? - Jak się nazywał? Philando Castile!
Nazywał się Philando Castile!
- Skąd lecą? - Z ósmego piętra.
- Idę. - Panie władzo,
- dlaczego nie schowa pan broni? - Kto to powiedział?
Czy to ważne?
- Ja mówię, że ważne. - I co?
Wiesz, kto rzucił butelką?
Albo wy?
- Nie. - Znam cię, jesteś Raymond.
- Kiedy wyszedłeś? - Dziewiętnastego stycznia.
- Kto jest twoim kuratorem? - Wracaj do wozu.
- Nie, dziękuję. - Nie patrz na nią.
Patrz na mnie. Kiedy widziałeś się z kuratorem?
- W zeszły wtorek. - Popalasz gandzię?
- Maia? - Tak. Chantal?
- Tak. Krwawisz. - Draśnięcie szkłem.
- Znacie się? - Co tu robisz?
Obserwuję. Pilnuję, by funkcjonariusze trzymali się prawa.
- To twoja klientka? - Koleżanka z celi.
GODZ. 00.22, SEKTOR CHARLIE, REWIR LAKEVIEW
- Co to? Chyba jazda pod wpływem. - Masz fart, będzie akcja.
- Przestraszyłeś mnie. - Dobry wieczór. Dokumenty, proszę.
Oczywiście.
- Piła pani coś? - Świętowaliśmy, więc musiałam.
Ile pani wypiła?
Tylko jedno Mai Tai. Głównie sok ananasowy.
Znam funkcjonariusza, który zwykle tu patroluje.
Przypomina Jima Naborsa. Jaka szkoda, że umarł.
Lucca?
- Boże. - Pani Lovatelli?
Błagam, Francesca, twoja niedoszła teściowa.
Co tu robisz?
Wpadłaś w kłopoty?
Skądże, jeżdżę z patrolem jako obserwatorka.
Wybacz, przyćmiło mnie.
Proszę panią o prawo jazdy i dowód rejestracyjny.
Czy wyglądam na babcię? Codziennie chodzę na pilates.
- Proszę współpracować i wysiąść. - Twardziel się trafił.
To zły glina?
Słuchajcie, mam wizytówkę Jima Naborsa,
bo jestem dobrą obywatelką i wspomagam finansowo policję.
To bez znaczenia. Wszystkich traktujemy równo.
Tak mówią u Saksa, zanim wyjmiesz złotą kartę.
Gdzie Lucca?
Dlaczego rozstałaś się z Colinem?
Proszę się skupić i zejść na bok.
To mogę.
I zrobić dziewięć kroków w linii prostej.
To nie dlatego, że jesteś czarna. Lubiłam cię.
Miał tyle cycatych dziewczyn z pustymi głowami.
Proszę pani, jest pani wyraźnie nietrzeźwa.
- Proszę ułożyć ręce za plecami. - Wypiłam jedno Mai Tai.
Francesco, lepiej nic więcej nie mów, ze względów prawnych.
Jesteś taka urocza.
- Proszę oprzeć ręce o pojazd. - Który?
- Ten przed panią. - To niedorzeczne, wypiłam jedno Mai Tai.
- To taki drink. - Wiem.
- Ręce na wóz. - Nie wątpię.
- Co robisz? - Przepraszam, muszę odebrać.
- Hej. - Colin?
- Wybacz, że dzwonię o tej porze. - Nie szkodzi. Co się stało?
Mam dyżur obserwatorski
- z policją przy Lakeview. - Kto to?
Nie może zadzwonić później?
Mogłabyś powtórzyć?
Aresztują twoją matkę.
Że co?
Twoja matka, Francesca,
została zatrzymana za jazdę pod wpływem.
Jak to?
Co tam robisz?
- Pohamuj się. - Hamuję.
Jesteś zajęty?
Zadzwonię, gdy dowiem się, dokąd ją zabiorą.
Nie jestem...
Skończyłeś?
Z początku też nie mogłam w to uwierzyć.
W końcu to Kip Dunning. Powinien być tym dobrym.
- I jest. - Proszę nie przerywać pani Nivoli.
Dziękuję, mów mi Naomi.
Ręczę za swoje źródła. Cóż mogę dodać?
Długo trwało śledztwo?
- Dwa miesiące. - Jak pani dotarła do tych kobiet?
Znam ich historie z MeToo, poprosiłam je o komentarz.
- Niechętnie zgodziły się na lunch. - Węszyła pani za sensacją?
Panie Preston...
- To zasadne pytanie. - Nie.
Trafiłam na ich historie, pisząc o osobistych przejściach.
Osobistych? Czyli robi to pani z zemsty?
Niezbyt mnie to bawi, a panią? Niszczenie człowiekowi życia?
Nie to, bawi mnie pana pytanie.
Owszem, byłam napastowana w pracy, jak 80 procent kobiet.
Napisałam o tym, że wylałam szklankę wody na krocze napastującego mnie faceta.
Nie sądzę więc, by moja historia miała jakikolwiek związek
z gwałtem i molestowaniem z mojego reportażu.
Czy ofiary mogą być uprzedzone politycznie?
- Czy nasłał je O’Keefe? - Tak.
Ich środowisko jest wiarygodne.
Choć to nieistotne, nie głosowały w ostatnich wyborach.
Jedna była za Berniem.
Może złości ją poparcie Kipa dla Hillary.
Jasne. Zapytajcie je. Sprawdźcie moje źródła.
Sprawdzamy.
Dobrze.
- Jay? - Tak.
- Beth Lygard? - Czekaj.
Wyślę to zdjęcie koleżance, na wypadek gdybyś czegoś próbował.
Możemy iść do kawiarni
- albo nocnego bistro. - Nie lubię tłumów.
Wysyłam. Jak się pisze „Dipersia”?
- Pomóc? - Lubię ten dźwięk.
On niezbyt.
Nie pytałeś Naomi? Wszystko jej opowiedziałam.
- Sprawdzam, czy dobrze zrozumiała. - Nie lubię o tym mówić.
Bez urazy.
Od tamtego czasu mam problemy, lekką paranoję.
Telewizor chodzi całą noc. Światło mnie uspokaja.
- Celebrity News? - Zawsze.
Lubię, gdy demaskują gwiazdy.
Ja zaczynałem w TMZ.
- Żartujesz? - Nie.
Robiłem materiał o Lawrensie Mitchellu i niani.
Poważnie?
Możesz nagłośnić to, jak próbują mnie uciszyć.
Kip wszędzie ma swoich agentów. Są jak Black Cube. Żydzi.
Dziękuję.
- Co zrobiliśmy źle? - Słucham?
Notowałaś coś w iPhonie. Co takiego?
Ciekawi mnie, co było podstawą przesłuchania.
Rozpoznanie w sprawie występku.
Rzuconej butelki?
Tak.
Tyle że ją rzucono z góry.
Szukaliśmy świadków.
Zaznaczanie obecności to część naszej pracy.
Gdybyś tu mieszkała, zabiegałabyś o to.
Rozumiem, dzięki.
Wszystko ma być zgodnie z prawem?
Vince, daj spokój.
- Ręce za plecy. - Co jest?
Obróć się, nogi szeroko.
- Pogięło was! - Masz problem, panienko?
Odsuń się, kurwa!
Ma być zgodnie z prawem?
Nie widział się z kuratorem ponad tydzień.
Uprzedziłem go, że nie mogę przyjść.
- Proszę... - Jej to powiedz.
My chcieliśmy cię puścić,
ale jej zdaniem każdy nasz jebany krok musi mieć podstawę prawną.
Vince, mamy 10-54.
- Wieziemy go? - Nie, wezwij transport.
Naszej koleżance spodoba się 10-54.
- Nie wiem, czy to antysemityzm, czy... - Zasadna nienawiść do Żydów?
Nie.
Wspomniała o Black Cube, agencji, którą najął Weinstein.
- Rodem z Mosadu. - Nie wiem.
- Może to faktycznie zlecenie polityczne. - Spytajmy ją.
- Czy wzięła pod uwagę paranoję ofiary? - Otóż to.
- Co sądzisz? - Na temat ofiary?
Bosemana.
Traci dystans?
Usiądź.
- Pizzy? - Nie, dziękuję.
Martwisz się, że Beth jest nieco przeczulona?
Owszem. Mówiła, że Żydzi chcą ją dorwać.
Obawia się Black Cube.
Jest antysemitką?
- Bardzo możliwe. - Sądzisz, że to nieistotne?
- Antysemitki też można napastować. - Może powinnaś to włączyć do reportażu?
Może powinnam.
Widuję cię w telewizji,
ale czuję, jakbym cię znał.
Możliwe.
- To zła pora. - Że co?
- Środek nocy przy zimnej pizzy? - Tak.
Może...
pójdziemy kiedyś na kawę?
Nie poznajesz mnie.
- Wydaje mi się, że tak. - Nie.
Nie.
Wykładałeś gościnnie obronę karną na Uniwersytecie Chicago.
- Byłam twoją studentką. - Boże drogi.
- Który kurs? - Materiał dowodowy.
Naomi...
Siedziałam z przodu. Miałam inną fryzurę.
Ale nie zostałaś prawniczką?
- Nie. - Dlaczego?
Przez ciebie.
- Mnie? - Tak.
- Nie byłam wystarczająco ładna. - Słucham?
Chodziłam na kurs z Liz Reddick. Miałeś czas tylko dla niej.
Więc...
raczej podziękuję za kawę.
Zazwyczaj nie piję.
Nie lubię pijaków. Mój dziadek był moczymordą.
Ponoć alkoholizm jest dziedziczny.
- Colin nie pije. Może sporadycznie. - Dotyka co drugie pokolenie.
Poczekaj, aż Colin będzie miał dzieci.
Macie jeszcze jakieś rodzinne przypadłości?
A ile masz czasu?
Jesteś przeuroczą dziewczyną.
Zazdroszczę ci cery i włosów.
Nie wierzę, że mnie aresztowali.
Nie wypiłam tak wiele.
U MNIE OBŁĘD. A U CIEBIE?
Pan zgłaszał? Ktoś wchodził?
GODZ. 01.33, SEKTOR DAVID, WEZWANIE DO 10-54
OBŁĘD INNEGO RODZAJU.
Sprawdzę sypialnię.
Zapalone światło.
- Coś poza tym? - Na razie nie.
- Chyba znalazłem źródło. - Ciało?
Nie, żarcie. Może wcale nie ma ciała.
Znalazła.
W porządku?
Chodź. Wszystko dobrze.
Możesz wyjść na korytarz.
Wezwij koronera.
Masz.
- Weź. - Dziękuję.
Pierwszy raz widzisz trupa?
Tak.
Możesz wyjść na zewnątrz.
Wytrzymam.
Vince, masz chwilę?
Boże.
Słuchaj.
- To zaczyna być kłopotliwe. - Przepraszam.
- Wiem, że to trudne. - Czyżby?
Skąd?
Osobiście tego nie przeżyłam,
ale wiem, że reportaż nie poleci, jeśli się nie ujawnisz.
A wtedy Kip Dunning nadal będzie napastował kolejne kobiety.
Byłaś kiedyś w siostrzeństwie?
- Broń Boże. - Ja byłam i zdradzę ci sekret.
Solidarność kobiet nie istnieje.
Popierasz Bernie’ego?
- Słucham? - Nancy Pelosi, Joego Bidena?
- O czym mówisz? - Moje szefostwo myśli,
że nam nie pomagasz,
bo wraz z Kipem ucierpiałoby poparcie dla liberałów.
Że masz polityczną motywację.
- Bzdura. - Wiem.
Ale tak to jest.
Utrzymując anonimowość, chronisz idola liberałów.
- Co to? Zdjęcia? - Coś lepszego.
Możecie to puścić, ale ja się nie ujawnię.
- Naomi, możemy porozmawiać? - Nie ma o czym.
Przepraszam, że to wyciągnęłam.
Nie przypominam sobie, żebym kogoś faworyzował.
Daj spokój. Przynajmniej bądź szczery.
Kto dostał praktykę w kancelarii i najlepszą rekomendację?
Przejdziemy na dół?
- Nie ja wybierałem praktykantów. - Ale twoja opinia była istotna.
- Dlaczego to robimy? - Nie sądzę, bym zrobił coś złego.
Liz była pilną studentką.
- Z którą randkowałeś. - Po zakończeniu kursu.
I to nie miało wpływu na moją uwagę.
W porządku, jesteś bez skazy.
Tego nie powiedziałem.
Cały semestr nadskakiwałeś Liz.
Rozumiem, byłeś zauroczony.
Ale na roku było wiele bystrych, zdolnych kobiet.
I zostały pominięte.
Naomi? To ja, Liz.
- Liz Reddick. - Tak.
- Jak się masz? - Dobrze.
Przepraszam za spóźnienie, dopiero do mnie zadzwonili.
- Adrianie, pamiętasz Naomi ze studiów? - Tak. Bardzo się zmieniła.
Serio? Nie postarzała się nawet o dzień.
Dziękuję. Właśnie wspominaliśmy zajęcia z materiałów dowodowych.
To był dobry kurs.
Zrezygnowałaś z prawniczej kariery.
- Tak. - Szkoda.
Byłabyś świetna.
Dzięki.
Posłuchaj tego.
- Jesteś przepiękna. - Przestań. Łapy przy sobie.
Coś między nami zaiskrzyło.
- Idź już sobie. - Popełniasz duży błąd...
Po pierwsze: nagranie może być sfingowane.
Że co?
To Kip Dunning molestujący młodą kobietę.
Ja słyszę flirt.
- Bzdura. - Nie.
- Bzdurne jest to, że nie było zgody. - Na tym polega napastowanie.
- Panie Bloom, wie pan, o czym mówię? - Rozmówca nie zgodził się na nagranie.
Dobrze prawi.
Nagrała to, by go zdemaskować, nie pozwać.
- Dlaczego chce zachować anonimowość? - Nie chce.
- Szanowna mówi co innego. - Pani.
Pani Szanowna.
- To dowód stwierdzający fakt. - Nie, jeśli nie możecie go użyć w sądzie.
Panie Bloom?
Nie poprę emisji reportażu opartego na wątpliwym nagraniu.
Prześwietlcie dla mnie tego prawnika.
- Co chcesz wiedzieć? - Dlaczego nas podkopuje.
Chyba już wiem, jaki masz problem.
- Tully? - Tak.
Jest trzecia w nocy. Czego chcesz?
O tym za chwilę. Miałem olśnienie co do ciebie.
- Mnie? - Tak.
Wierzysz, że instytucje działają
i ocalą nas przed barbarzyńcami, ale...
nic z tego.
Barbarzyńców można pokonać,
tylko walcząc z nimi na ulicach każdego dnia.
Dlatego to robię.
Dobrze wiedzieć. Muszę kończyć.
- Poręczysz za mnie? - Co?
Zakuli nas, a ja jestem prowodyrem.
Nie wypuszczą mnie, jeśli ktoś nie wpłaci za mnie 200 dolców.
- Nie, przykro mi. - Dam ci znać, który posterunek.
- Nie licz na mnie. - Pa, zadzwonię.
Jeszcze raz. Nie byłam gotowa.
Jeden, dwa, trzy.
Wezmę to.
- Oddaj. - Już dobrze.
Robimy badanie alkomatem?
- Może pani odmówić. - Raczej odmówię.
Cześć.
- Lewy kciuk proszę. - To nie moja wina.
- Mam trudną sytuację małżeńską. - Przykro mi.
W mojej rodzinie wszyscy mieli depresję.
- To genetyczne, wiecie? - Mamo.
Colin, co tu robisz?
- Co za upokorzenie. - Lucca mnie zawiadomiła.
Wielkie dzięki.
- Przepraszam. - Dobrze zrobiła.
Colin Morello, prokurator stanowy.
To moja matka.
Panowie, czy moglibyśmy to załatwić dyskretnie?
- Dziękuję, jesteś wspaniałym synem. - To kiepski pomysł.
- Ale... - Nie zwracam uwagi.
To jej pierwsze przewinienie i nikt nie ucierpiał.
Nie wiem, czy wspomniała, ale przechodzi trudny okres.
- Wspomniała. - Tak?
Może więc obejdzie się bez radykalnych kroków?
Mama dołoży starań, by taka sytuacja się nie powtórzyła.
Poważnie? Oczywiście.
Naomi była cicha, prawda?
Na studiach?
Nie, ciągle zabierała głos. Była świetna.
- Ale nie jako studentka. - Robiła aplikację.
Siedziała z tyłu auli.
To było seminarium. Góra 15 osób.
Siedziała w pierwszym rzędzie, zgłaszała się.
Jak możesz nie pamiętać?
- Minęło wiele lat. - Ja ją pamiętam.
Sądzi, że ją ignorowałem.
Że faworyzowałem ciebie.
Tak było. Chciałeś dobrać mi się do majtek.
Nieprawda.
- Dobrze, ale to nie było oczywiste. - Jasne.
Zrezygnowała z kariery prawniczej.
- Bo ją olewałeś? - Głupie, prawda?
Gdyby naprawdę chciała, nie przejęłaby się mną.
Możliwe.
Nauczyciele są ważni.
- Czuję się jak dupek. - Bywasz dupkiem.
Dzięki.
Podejdź.
- Po co? - No chodź.
Możesz podejść?
Dobry Boże.
Obróć się.
Coś ci się przykleiło. Chodzisz z tym od kilku godzin.
Dzięki.
- Dziękuję. - Chociaż tyle mogłam zrobić.
Przez rodzinę można zwariować.
Za co odpowie mama?
Za niebezpieczną jazdę.
Uznaliśmy, że zarzut jazdy pod wpływem nie jest konieczny.
Poza tym doszła nam kolejka demonstrantów.
Nie masz nic przeciwko zachowaniu dyskrecji w tej sprawie?
Nie mam.
Te raporty nie uwzględniają czynnika ludzkiego.
- Prawo nie zna wszystkich przypadków. - Dziękuję.
Stokrotne dzięki.
- Mamo, jak tam? - Wybornie, przemiłe towarzystwo.
- Pięciogwiazdkowa obsługa. - Świetnie.
- Idzie Jim Nabors. - Odwiozę cię.
- Dobranoc. - Idziemy.
- Ja prowadzę. - Colinie.
Tak?
- Idź, zaraz przyjdę. - Dobrze.
Jeszcze raz dziękuję. Mam u ciebie dług.
Jestem w ciąży.
Będziesz ojcem.
Co?
To trzeci miesiąc. O nic cię nie proszę.
Uznałam tylko, że powinieneś wiedzieć.
- Trzeci miesiąc? Kiedy... - Po sprawie Rindella.
- Ten jeden raz? - Tak.
- Mówiłaś, że... - Myliłam się.
- Jasne. - Chciałam tylko, żebyś wiedział.
Zaczekaj. Chwileczkę.
Lepiej idź do mamy.
- Co? Nie. - Colin, gdzie jesteś?
- Daj mi moment. - Jutro z nią pogadasz.
Dosłownie minutę.
Czyli...
urodzisz dziecko?
- Tak. - Jasne.
Dobrze... Znasz płeć?
Nie.
- Kiedy poznasz? - Nie wiem, czy chcę wiedzieć.
No tak. Dobrze się czujesz?
Mam poranne mdłości i zachcianki...
Chwila, byłaś na patrolu. Nie powinnaś.
No dobra. Do widzenia.
Zaczekaj!
Jest czwarta rano, co ty wyprawiasz?
Masz rację.
Wybrałem Liz na praktyki, bo była z Reddicków.
Tyle pamiętam.
Adrianie, nie trzeba.
Jeśli to przeprosiny, wybaczam.
Chcę wyjaśnić, że byłem stronniczy z innego powodu.
Rypałeś sławę?
Tak.
W porządku.
Proszę.
Rozgrzeszenie.
Nie dupa, tylko nazwisko.
Adrianie, pozwolisz?
Przepraszam.
Carter, co to jest Noc w Nashville?
- Słucham? - Komedia romantyczna
o młodym prawniku, marzącym o wydaniu płyty.
Nie rozumiem.
- To nie ma związku. - Ma.
Wysłałeś kopię Kipowi, bo pasował jak ulał.
Nie zawiadomiłeś szefa, że zaoferowałeś mu rolę?
Carter?
Nie rozmawiałem z nim.
Tylko z jego menadżerem.
Nie wiem, co insynuujecie, ale mogę pełnić...
- Bynajmniej. - Wyjdźmy.
To bez znaczenia dla jego argumentu. To oszczerstwo.
- Daję im pięć minut. - Góra dwie.
- Wygrałem. - To bez znaczenia.
- Emisja reportażu będzie błędem. - Puścimy go.
I dziwicie się, że ludzie zabijają prawników? Trzymaj.
- Co to? - Pozew. Widzimy się w sądzie.
Widzimy się w sądzie.
GODZ. 05.56 REWIR 11, KONIEC ZMIANY
- Ucichłaś, wszystko gra? - Tak.
Nie czekaj z praniem, bo smród się utrwali.
Powodzenia.
Torino, masz chwilę?
Tak.
Nie chcę uwzględniać tego w raporcie,
więc jeśli włączycie skradzione rzeczy do dowodów, nie pisnę ani słowa.
Co ty pleciesz?
Włączcie rzeczy do dowodów, to skasuję nagranie.
Tommy i Crystal.
- Kim jest Tommy? - To trup z mieszkania.
Emerytowany glina.
- Znałeś go? - Nie. Był z innego rewiru.
Więc dlaczego go okradłeś?
To jest Crystal. Jego żona ma na imię Patricia.
Byli w separacji, a w tym mieszkaniu spotykał się z dziewczyną.
Mamy taką zasadę:
„Nie pozwól żonie kolegi odkryć tego, czego chciałbyś oszczędzić swojej”.
Wziąłem zdjęcie Tommy’ego z dziewczyną,
bo nie chciałem, by żona tak go zapamiętała.
Wziąłem też biżuterię, którą dał Crystal, bo chcę wysłać ją Patricii,
z adnotacją, że takie było jego ostatnie życzenie.
Coś jeszcze, Maiu?
- Nie. - Mam nadzieję, że dobrze się bawiłaś.
Macie tu demonstranta, który nie mógł podpisać zobowiązania
i potrzebuje 200 dolarów.
Imię?
Tully.
Nie znam nazwiska.
Mogę po prostu zostawić kaucję? Zdaje się, że był prowodyrem.
- Kojarzę. Gaduła? - Tak.
Mogę to zostawić?
- Pokwitowanie? - Nie trzeba.
Wszystko gra, komisarzu?
Lekka choroba lokomocyjna, aspirantko.
Wiem.
- Mdłości? Musiało być ostro. - Momentami. A u ciebie?
Tak samo.
- Śniadanko? - Chętnie.
Ale chyba masz pilną sprawę.
- Jutro? - Tak.
Idź się wyspać.
Dopilnowałeś, by się nawodniła?
Tak, ale jeszcze przez tydzień będzie ją suszyć.
Słuchaj, à propos tego, co mówiłaś...
Colin, poważnie.
- Tylko cię poinformowałam. - Wyjdź za mnie.
Idę sobie.
To twoje auto.
- Racja. Jadę sobie. - To wcale nie jest głupie.
Colinie Morello...
- Nie ma, kurwa, mowy. - Dlaczego?
- Trzy godziny temu pieprzyłeś inną. - Wtedy nie byłem poinformowany.
- To gówno zmienia. - Wszystko zmienia.
Ciąża nie jest wystarczającym powodem do ślubu.
Ale to już coś.
Serio? Colin.
Nie.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk