1. SPRAWA LIZ 2. SPRAWA LUKKI
A, B, C.
Absencja, Barykada, Czujność.
W razie sytuacji ze strzelcem
pierwszą linią obrony jest absencja.
Gdzie to dać?
- Co takiego? - Alkohol.
Na końcu korytarza w prawo.
- Dzięki. - Pada strzał.
Na korytarzu widzicie człowieka z bronią.
Może być zabójcą albo ochroniarzem.
Myślicie, że wiecie, co jest grane, ale tak nie jest. Jeszcze.
Dlatego unikacie...
Unikamy? To ma być...
Przerwało nam, Liz. Gdzie jesteś?
W aucie.
- Wiozę syna do lekarza. - Bo mam ADHD.
Tak i nie ma w tym nic złego.
Może...
Nie rozumiem.
Mamy zakłócenia, niedługo będę.
- Pan Coulson, co się dzieje? - Adiós, amigos.
- Przyszedłem pożegnać się z dziećmi. - Pożegnać? Dlaczego?
Nie wie pani? Zwolnili mnie.
- Kiedy? Dlaczego? - W piątek.
Decyzja administracji. Wiem tylko tyle.
- Okropne. - Cieszę się, że was spotkałem.
- Bądź miły dla pani Weiss. - Tej z biblioteki?
Proszę opuścić teren.
Dobrze. Trzymaj się.
Tak. Chcę tylko powiedzieć,
że to ulubiony nauczyciel Malcolma,
a z nim niełatwo sobie poradzić.
Regulamin szkoły zabrania mi komentowania spraw personalnych.
Poza tym pan Coulson się odwołał.
- Gdyby zmieniła pani zdanie... - Ono nie ma znaczenia.
Odwołał się?
Każdy nauczyciel ma takie prawo. Arbitraż odbędzie się po południu.
Martwi mnie, że pan Coulson
jest jednym z niewielu kolorowych nauczycieli w szkole.
To nie ma z tym nic wspólnego. Słyniemy z troski o różnorodność.
Słyszałam o niej na każdym zebraniu.
Mam przeczucie, że wkrótce się spotkamy.
- Ile to potrwa? - Nie odchodź daleko.
- Jay, masz chwilę? - Jasne.
Potrzebuję informacji o arbitrażu.
- Może być po południu? Lucca... - Nie. Arbitraż zacznie się po południu.
Ja to zrobię.
Ale...
- Nie trzeba. - Poważnie, mam licencję, dam radę.
Dobrze. Chcę znać powód zwolnienia nauczyciela.
Liz? Masz chwilę?
Mieliśmy 140 potwierdzonych gości,
ale dziś wielu rezygnuje.
Nie chcą zobaczyć szałowego biura?
Zabójstwa, alarm chemiczny...
Boimy się imprezy o niskiej frekwencji?
- Upokorzenia. - Pieprzyć to.
- Ostatnio często tak mówisz. - Nadrabiam.
Zaprośmy wszystkich prawników i asystentów.
Wypełnimy sale. Dobrze?
- Jasne. - Tak, pieprzyć to.
- Co z wami? - Wybacz.
POŁĄCZENIE
Cześć, Kurt. Co tam?
Przesłuchanie wstępne trwa już trzeci miesiąc.
Przykro mi. Hotele potrafią zmęczyć.
Może wpadniesz w długi weekend?
Lot trwa raptem sześć godzin.
Czy to dobry pomysł?
Myślałem, że tylko dajemy sobie trochę czasu.
Tak robimy.
- Co? - Robimy tak.
Dajemy sobie czas w separacji.
Mówisz, że czas skończyć separację?
Nie! Mówiłam...
PROBLEMY Z POŁĄCZENIEM
Miło się gadało.
Nie rozumiem. Dlaczego chce mnie pani bronić?
Bo jest pan dobrym nauczycielem.
Dostałem za to kiedyś darmowy jogurt. I tyle.
Jako jedyny dotarł pan do Malcolma.
Wszyscy radzą mi szkołę prywatną, ale...
gdyby każdy tak zrobił, upadłoby szkolnictwo publiczne.
Też wierzę w publiczne szkoły.
- Matka w takiej uczyła. - To Maia, prawniczka.
Przeczytała pańską umowę.
Jak pan wie, Amberson to szkoła społeczna,
a takie panicznie boją się związków zawodowych.
- Coś o tym wiem. - Przepraszam za spóźnienie.
Przepraszam. Cześć.
Cześć.
- Zgaduję, że źle trafiłam. - Na to wygląda.
Miały być drugie drzwi po prawej, Lucca Quinn.
- Piętro niżej. - Jasne.
Ładny żakiet.
Dziękuję.
Początkującej matce przyda się każda pomoc.
Młodo pani wygląda jak na mamę 8-latka.
Dzięki. Wcześnie z Dave’em zaczęliśmy.
Dave to mój mąż, robi w drukarni, ale uwielbia też naprawiać auta.
Rozważamy opłacenie prywatnej szkoły.
Według mnie Amberson jest publiczna tylko z nazwy.
Rodzice udzielają się i traktują ją jak prywatną.
Martwi mnie pewien wątpliwy element.
Słyszeliśmy o panie Coulsonie.
Został zastąpiony.
Nie chcę wyjść na rasistkę, ale zawsze martwią mnie różne elementy.
- Nie dlatego go zwolnili. - A dlaczego?
Nie powinnam tego mówić...
Panie Coulson, zgodnie z pańską umową i uprzednim porozumieniem stron
apelacja zostanie rozstrzygnięta na drodze arbitrażu.
Moja decyzja jako arbitra będzie ostateczna.
Czy wszyscy zrozumieli?
Oczywiście.
- Jak najbardziej. - Taki szacunek dobrze wróży.
Pani godność?
Nancy Crozier, panie arbitrze.
Mam zaszczyt reprezentować szkołę.
Jestem skarbnikiem komitetu rodzicielskiego
i zgłosiłam się na ochotnika,
gdy usłyszałam, że pan Coulson najął tę potężną kancelarię.
Doprawdy? Potężną? Schlebiasz mi,
ale nie sądzę, by to było adekwatne.
- Szampan? - Koniec korytarza.
Dzięki.
Przepraszam za „potężną”.
Pani DuPont, jak długo jest pani dyrektorką Amberson?
Pięć wspaniałych lat.
Gdzie pracowała pani wcześniej?
Kierowałam szkołą Łaski Bożej.
Uczestniczyła pani w zwolnieniach kadry?
Tak, kilkakrotnie.
Również w zwolnieniu Arthura Prentissa?
- Tak. - Dlaczego stracił pracę?
- To bez związku. - Nie o to pytam.
Katolicka szkoła ma takie prawo.
Prawo do czego?
Przyznajemy, że pani DuPont
zmuszona była zwolnić nauczyciela poprzedniej szkoły, ponieważ był gejem.
- Dlaczego to jest ważne? - Bo ja jestem gejem.
Rozumiem. Są inne pytania?
Proszę kontynuować.
Czy znała pani orientację pana Coulsona?
Zdecydowanie nie.
A nauczyciela z katolickiej szkoły?
- Tak. - Czy zasmuciło panią jego usunięcie?
Byłam strapiona.
Poprzysięgła sobie pani nie zwalniać nauczycieli
- na innej podstawie niż ich wyniki? - Tak.
Co jest tego gwarancją w Amberson?
Algorytm.
O zmianach personalnych decyduje algorytm?
Tak, aby raz na zawsze wykluczyć stronniczość i uprzedzenia.
Panie arbitrze, bez dobrych danych algorytmy są bezcelowe.
- I chcielibyście mieć wgląd w te dane? - Owszem.
Czy będzie potrzebny nakaz sądowy?
Skądże.
Przyglądajcie się do woli.
Moje słonko nie dba o poklask
Moje słonko nie dba o ciuchy
Zależy mu tylko na mnie
Moje słonko nie dba o samochody...
Ilu obecnych?
Dziesięciu klientów, ośmiu prawników, a reszta to my.
Tak, zostanie dużo alkoholu.
Wystrój jest ładny.
- Witaj, Colinie. - Liz.
Jak się pracuje z wrogiem?
Opłacalnie. Jak tam moje sprawy?
Stokrotne dzięki.
Liz? Kto rozmawia z Luccą? Nowy prawnik?
Nie.
Widzę go pierwszy raz. Pewnie jej chłopak.
- Jerry, Thomas. - Panie Boseman.
- Jak leci? - Dobrze.
Jerry nie lubi wind.
Nie było tak źle. Ładnie tu.
Dziękuję.
Kto to?
Marissa, nasza śledcza.
Zabiję go.
- Whiskey z lodem. - Opowiedz mi o Nancy Crozier.
Dlaczego?
Bo mierzę się z nią w arbitrażu. Zaskakuje mnie trochę.
- Jakieś rady? - Masz to w zwyczaju, prawda?
- Co takiego? - Pytanie o radę, żeby się przymilić.
Wódka z tonikiem.
Twoje „pieprzyć to” zaczyna pachnieć jak „pieprz się”.
- Doceniam twój styl. - To moja praca.
A wykorzystywanie moich zwierzeń, żeby mnie podgryźć?
Sądziłam, że Adrian wiedział o twojej rozterce.
Nie broń się. Nie przepraszaj. Wojna będzie ciekawsza.
W porządku.
Dobrze wiedzieć.
Nancy udaje lalunię, ale to twarda sztuka.
Jest dobra, ale sprzeciwy wytrącają ją z rytmu.
- Diane! - Elsbeth, jak miło!
Prawda? Dziękuję. Jest świetnie.
Macie fantastyczne biura. Gdzie się podziały meble?
Chodź, usiądziemy. Boska kiecka.
Serio? Dzięki. Bałam się ją włożyć.
- O czym mogą mówić? - Pojęcia nie mam.
Dziwne.
Jesteśmy tylko tłem dla ich historii.
A oni tylko tłem dla naszej.
A wszyscy jesteśmy tłem jego historii.
Może jest bohaterem, a my złoczyńcami.
Raczej odwrotnie.
Brak pewności wzbudza w nas pokorę.
Albo paranoję.
Tydzień temu natknęłam się na bezdomnego,
który szukał w śmietniku butelek
i przeklinał wniebogłosy prezydenta,
kraj i to, że wszyscy tracimy zmysły.
Uderzyło mnie, że tak wygląda mój wewnętrzny monolog.
Wtedy postanowiłam się zmienić.
W kogo?
Kogoś, kto nie oszaleje.
Jesteś najbardziej spełnioną kobietą, jaką znam. Powinnam być...
- Przepiękny naszyjnik. - Dam ci go.
- Nie. - Tak.
I jeszcze pasek do kompletu. Jego też sobie zatrzymaj.
Ale...
- Nie sądziłam, że mnie lubisz. - Wiesz co? To moja wina.
Wyglądasz szałowo.
Świetna impreza.
- Bardzo... luźna. - Tak.
- Dzięki za zaproszenie. - Dzięki za przyjście.
Co to za koleś?
Dominic.
- A co? - Chcę być na bieżąco z twoim życiem.
Zazdrosny?
Poinformowany.
Bardzo się cieszę, że przyszedłeś.
Patrz.
Na górze wieje nudą.
Myślałam o tym algorytmie. Poznałaś Jerry’ego i Toma?
Znają się na rzeczy, są bardzo bystrzy.
- Skądże... - To prawda.
Z takimi algorytmami, jak ten w szkole, są problemy.
Czegoś im brakuje. W myśl...
Twierdzenia o niezupełności Gödla. Jesteś urocza.
Dziękuję. Streść jej to.
Algorytm jest niepewny, jeśli nie można go dowieść.
Magiczne algorytmy nic nie znaczą,
gdy masz tylko 20 testów i 40 opinii nauczycieli.
Obalimy ich linię obrony.
Twierdzenie o niezupełności Gödla.
Panie arbitrze,
jako prosta dziewczyna z Michigan nigdy nie byłam dobra...
Sprzeciw. Nie wiem, jaki związek ma edukacja pani Crozier.
Nie mówię, że ma.
Dziękuję, kontynuujmy.
Co ma z tym wspólnego matematyka? Wykazaliśmy...
Sprzeciw. Mecenas zeznaje.
Trzymajmy się tematu, dobrze? Do czego pani zmierza?
Pani Crozier?
- To bardzo wkurzające. - Mam ADHD. Jak ci na imię?
- Lucca. - Malcolm.
- Powiedziałem w szkole, że mam migrenę. - Ale nie masz?
- Nie cierpię nauczycielki. - Tak bywa. Przestaniesz rzucać?
Nie wiem. To fajne.
- Zajmij się czymś innym. - Czym?
Na przykład... Pewnie nie umiesz budować ze spinaczy.
- Umiem. - Udowodnij.
Zajmujemy się algorytmami, a ten jest wątpliwy.
Wskaźniki są subiektywne i podlegają interpretacji.
Jakie są proporcje ważności: opinii nauczycieli, rodziców
i testów państwowych?
Pięć procent nauczyciele,
pięć procent rodzice, 90 procent testy.
Uważacie, że sprawdziany państwowe
to subiektywne wskaźniki?
- Nie. - Nie.
Rozumiem panów argument, ale odrzucam go.
Widzę tu mały bałagan.
Godzina nie minęła.
Cóż, porażka nachodzi szybko.
- Co robisz? - Małe zombie z Minecrafta.
- Ma na imię Kurczak. - Czad.
- Dostanę iPada? - Nie.
Była tu Lucca. Nie lubi hałasu.
Dlaczego przegrałaś?
Nie wiem. Nie jestem tak dobra, jak myślałam.
Bąblu?
Rok temu na sprawdzianie państwowym poszło ci dobrze.
Uczyła mnie pani Potter. Nie lubiła mnie.
- Nie, ale poszło ci dobrze. - Z testem?
- Tak, pamiętasz? Byliśmy na lodach. - Jasne.
A jak było w tym roku z panem Coulsonem?
- Dostałem 73 punkty. - Właśnie.
- A rok temu? - Dziewięćdziesiąt dwa.
Poszło ci gorzej u nauczyciela, którego lubiłeś.
To nie ma sensu.
Karta egzaminacyjna Malcolma sprzed roku.
A to tegoroczna.
Czym się różnią?
Czego mam szukać?
Poprawek. Tu.
- Tu. - I niżej.
Co najmniej dziesięć.
To nie moje zmiany.
Nie dziwi panią, że wszystkie złe odpowiedzi
zostały wymazane, a właściwe zaznaczone?
Nie, uczniowie często tak robią. Poprawiają swoje błędy.
Każdy w pani klasie miał co najmniej pięć poprawek w teście.
To dobry znak. Uczniowie myślą.
U pana Coulsona nie było poprawek.
- Obraża mnie ta sugestia. - Jaka?
Że ja to zrobiłam.
Że pani i reszta kadry w obawie przed zwolnieniem
poprawialiście tyle odpowiedzi uczniów, by zapewnić im promocję.
Wyjątkiem był pan Coulson, którego zwolniono.
Przepraszam, ale to są szalone domysły.
Owszem, domysły, ale nie nazwałbym ich szalonymi.
Prosimy o rozstrzygnięcie na naszą korzyść.
To kuszące, lecz mam jeden problem.
Pani Potter twierdzi, że poprawki nanieśli uczniowie.
- Zgadza się? - Tak.
Obawiam się, że bez dowodu mam związane ręce.
Przedstawcie dowód.
- Co teraz? - Nie wiem.
Możemy spytać uczniów, czy to zrobili.
- Malcolm może zeznawać? - Nie mam pojęcia. Zapytam go.
- Pan McVeigh, witam. - Cześć.
- Nie jest pan w Los Angeles? - Byłem.
- Chcę zrobić niespodziankę Diane. - Będzie zachwycona.
- Zadzwonię do niej. - Nie odbiera komórki.
Chyba ma przesłuchanie. To może trochę zająć.
- Dać panu znać? - Jasne.
Ucieszy się.
GDZIE JESTEŚ? KURT SIĘ ZJAWIŁ!
Panie Kurt!
Zajmuje się pan kryminalistyką?
- Balistyką. - Jasne.
To zabrzmi głupio,
ale czy zna pan śledczych od gumek i ołówków?
Dziękujemy za przybycie. Co może pan powiedzieć o gumkach?
Takich od ołówków?
Owszem.
To nie jest pomyłka? Jestem z PomocPrawna.com.
Przepraszam.
Zbadał pan karty egzaminacyjne.
- Co można powiedzieć o tych poprawkach? - Nie zrobili ich uczniowie.
- Skąd ta pewność? - Wszystkich dokonano gumką winylową.
Uczniowie takich nie mieli.
Panie arbitrze, algorytm jest bezużyteczny.
Opiera się na wynikach testów państwowych,
ale, jak dowodzi kryminalistyka,
niemal cała kadra je fałszowała.
Z wyjątkiem jednego uczciwego nauczyciela,
którego zwolniono – pana Coulsona.
Pani Crozier?
Ma pani odpowiedź?
Są tam wyniki mojej córki?
Odzyskał pan pracę. Płaca i etat bez zmian.
- Świetne. - Malcolm bardzo się ucieszy.
Tak się dziwnie złożyło, że dostałem ofertę pracy.
- Poważnie? - W Akademii Dwighta, to szkoła prywatna.
Usłyszeli o moim zwolnieniu i złożyli mi ofertę. Dzisiaj.
Płacą więcej, więc muszę to rozważyć.
Jeszcze raz dziękuję.
Czyli straciliśmy kolejnego dobrego.
Nadal wierzę w szkoły publiczne.
2. SPRAWA LUKKI
A, B, C.
Absencja, Barykada, Czujność.
W razie sytuacji ze strzelcem
pierwszą linią obrony jest absencja.
Gdzie to dać?
- Co takiego? - Alkohol.
Na końcu korytarza w prawo.
- Dzięki. - Pada strzał.
Na korytarzu widzicie człowieka z bronią.
Może być zabójcą albo ochroniarzem...
- Dwóch panów do ciebie. - Kto?
Agenci FBI.
Przerwało nam. Gdzie jesteś?
W aucie.
- Czego chcą? - Nie powiedzieli.
Rozumiem.
B. Barykada.
Pada strzał...
Marisso, zostań.
Panowie, czym mogę służyć?
Agenci Boggs i Horvath. Mamy do pani kilka pytań.
Dotyczących?
Pani brata, Dominica Quinna.
Możemy zostać sami?
To moja prawniczka i chcę, żeby była obecna.
Marissa Gold.
- Kiedy ostatnio widziała pani brata? - Cztery lata temu.
- O co chodzi? - Tylko pytamy.
Ani razu odkąd wyszedł z Vackerville?
- Vacaville. Ani razu. - Kogo jeszcze zna w Chicago?
- Powiecie, o co chodzi? - Nie możemy.
Czy utrzymuje znajomości z więzienia?
- Nie mam pojęcia. - Pisał do pani?
- Jako prawnik Lukki muszę to przerwać. - To proste pytanie.
Wyjaśnijcie, o co chodzi, to odpowiem.
Jeśli znów się odezwie, proszę nas powiadomić.
Nie odezwał się i nie pomogę, dopóki nie powiecie więcej.
- Gdyby zmieniła pani zdanie... - Ono nie ma znaczenia.
Jay?
- Co jest? - Muszę znaleźć mojego wykolejonego brata
i nie chcę, żeby ktoś o tym wiedział. Pomożesz?
- Co masz? - Nazwisko, numer ubezpieczenia,
adresy e-mailowe jego szemranych interesów.
- Dobrze. Postaram się. - Ile to potrwa?
Nie odchodź daleko.
Jay, masz chwilę?
- Patrzcie, kogo przywiało. - Co robisz w Chicago?
Pracuję, widzisz?
- Jak mnie znalazłaś? - Po numerze ubezpieczenia.
Jasne. Plusy kancelarii.
Owszem. Biedny Dominic,
zawsze w cieniu starszej siostry.
Tego nie powiedziałem.
Nie rozdrapuj starych ran.
Dziś odwiedzili mnie federalni.
Właśnie.
Co mówiłeś o starych ranach?
- To nie ma nic wspólnego z tobą. - Więc dlaczego mnie wypytują?
Zaraz zadzwonię do mamy.
Pozwali mnie.
Za?
Moją aplikację, PrawoMamra.com.
Twierdzą, że praktykuję prawo bez licencji. Chrzanią.
- Kolejna ściema? - Nie.
Trwają przesłuchania. Wyciągają brudy. Co im powiedziałaś?
- Kto cię broni? - Nikt.
Bronię się sam.
Dobry Boże.
Jasne, brat zawsze zawali.
Besztanie mnie poprawia ci humor.
Wal się.
Wychodzę.
Niczego im nie powiedziałam.
Pytali, czy masz znajomych w więzieniu.
Może chcą rozszerzyć zarzuty.
Powodzenia.
- Lucca Quinn? - O nie.
Tak. Staram się być milszy.
Wezwanie.
- Co jest? - Nic.
- Rodzina. - W tym jestem ekspertką.
Racja.
Mam brata, który całe życie chował do mnie urazę.
Ja byłam dobrą uczennicą, a on był... nadpobudliwy i krnąbrny.
Sądził, że rodzice woleli mnie.
A woleli?
Tak.
To mnie posłali na studia prawnicze.
On poszedł do wojska, gdzie aresztowali go za handel marihuaną.
A teraz mam zeznawać przeciwko niemu
w sprawie jego głupiej strony o nazwie Prawo Mamra.
- PrawoMamra.com? - Chyba tak, a co?
Znajomy z fundacji o niej mówił. Podobno jest świetna.
Musiał się pomylić, to przekręt.
PRAWO MAMRA
- Ta strona? - Tak.
Powiedział, że naprawdę pomaga osadzonym.
- Za co pozwali brata? - Praktykowanie prawa bez licencji.
- Zamierzają ją zdjąć? Szkoda. - Maiu, chciałaś mentorkę?
- Tak. - Chodźmy więc.
GDY ZAWODZI CIĘ SYSTEM
ZAŁOŻYCIEL I DYREKTOR ZARZĄDZAJĄCY
Cześć, tu Lucca.
Co robisz?
Gdzie się podziały meble?
To chwilowe. Urządzamy otwarcie nowego piętra.
- Pani do kogo? - Do Lukki Quinn.
- Na dole, drugie drzwi po prawej. - Dzięki.
- Drugi raz, jak na komunii. - Pozwał cię Departament Więziennictwa?
- Tak, a co? - Chcą cię zrujnować.
- Wiem. Co ci do tego? - Przejrzałam tę stronę.
- No i? - Jest dobra. Ma słuszny cel.
- Żałuję, że na to nie wpadłam. - Daruj sobie.
Chryste, nie możesz uwierzyć w to, co mówię?
Dziwisz się? Ostatnim razem zerwałaś kontakt.
- Bo ukradłeś forsę. - Na kaucję.
- Chcesz, żebym tam wrócił? - Dobra. Było, minęło.
Nie możesz bronić się sam, potrzebujesz adwokata.
- Dzięki, ale będziesz świadkiem, więc... - Nie mnie.
Lucca, przepraszam.
- Zabłądziłam, trudno tu trafić. - Kwestia bezpieczeństwa.
Poznaj mojego brata, Dominica.
Brata? Rany, cześć.
To Elsbeth Tascioni, jedna z najlepszych prawniczek.
Skądże, ja tylko...
Dopiero się tu przeniosłaś?
Tak.
Departament Więziennictwa pozwał Dominica
za automat prawniczy jego pomysłu.
- Oboje będziemy zeznawać. - Serio? Automat? Do czego służy?
Pomaga pokrzywdzonym więźniom wnieść oskarżenie.
Kiedyś spędziłam długi weekend w areszcie
i nie było miło.
Nie, wróć, to była wycieczka nad Niagarę.
Właśnie, mój miesiąc miodowy. Miało być romantycznie...
Tak czy siak, jestem do dyspozycji.
Proszę powiedzieć, jak działa pańska strona?
Gdy osadzony skarży się
na brak dostępu do lekarza, telewizji
albo nękanie przez strażników,
loguje się na stronie i odpowiada na góra 80 pytań
zawężających naturę skargi.
- To wszystko? - Nie.
Strona wskazuje sąd,
do którego należy złożyć skargę i potrzebne dokumenty.
Czy studiował pan prawo?
Nie.
Ma pan licencję na praktykowanie prawa w którymkolwiek ze stanów?
- Nie. - A udziela pan porad prawnych online.
To było pytanie, panie Schmidt? Zabrzmiało jak uwaga.
Postawmy na końcu pytajnik.
Pomagam tylko złożyć papiery.
Nikt nie ułatwia tego osadzonym. Ciekawe dlaczego?
Moja strona tylko wskazuje im drogę. Nie twierdziłem, że jestem prawnikiem.
A ja nie jestem rabusiem, ale gdy ukradnę panu portfel...
Dziwna analogia. Tylko mnie zdziwiła?
Skończyłem.
Czy wie pan,
dlaczego Departament Więziennictwa walczy z pańską stroną?
Obstawiam, że dotąd otrzymywali góra tysiąc skarg rocznie,
a teraz wpływa ich ponad 13 tysięcy.
Nazywamy to „nadużyciem prawa”,
stąd nasz pozew. To częsta praktyka...
Lubię pana,
a szczególnie pański krawat, ale pytanie nie było do pana.
Pytałam Dominica.
- Korzystałeś kiedyś z WebMD? - Tak.
Czy myślałeś, że zastąpi ci lekarza?
Nie.
Różnica jest taka, że tę stronę prowadzą lekarze.
Mam tu coś.
- Sądzisz, że mogę ich pozwać? - Co to?
Żartujesz? Znam ten sklep,
- dawno powinni usunąć tę plamę. - Ale jak to zrobić?
Pomogę ci wypełnić i złożyć papiery.
- Jak się nazywasz? - Mary Ann Daley.
Czy Mary Ann Daley jest pracownicą pańskiej kancelarii?
- Litości. - To pańska sekretarka.
Prawdziwy skarb. Bardzo miła.
Wie pan może, czy ma licencję prawniczą?
Rozumiem, że nie.
Dominicu, czy strona przynosi ci zyski?
Trudno zarobić na osadzonych,
dlatego mają problem z dostępem do prawników.
Zatem dlaczego to robisz?
- Siedziałem w Kalifornii. - Owszem.
O to zapytam jutro pańską siostrę.
- Proszę. - Dzięki.
Miałaś co do niej rację.
Prawda? To jakiś sawancki talent.
- Ładna kiecka. - Dzięki.
Spodziewałam się więcej gości.
Jesteś w ciąży?
Co?
Nie pijesz i inaczej się nosisz.
- Nieprawda. - Prawda.
Rodzice wiedzą?
Kto jest ojcem?
Ktoś nieobecny.
- Chcesz, żeby był obecny? - Nie.
To była wpadka?
Cicho.
- Możemy nie tak głośno? - Jasne.
Tak, to wpadka.
Jedna wspólna noc po rozstaniu.
- Powiedziałaś mu? - Nie.
- A zamierzasz? - Nie.
- Trochę słabo. - Przeciwnie.
Słabo byłoby, gdybym powiedziała.
Dziwnie się z tobą o tym gada. Nikomu nie mówiłam.
Od rodziny nie uciekniesz.
Możesz próbować, ale zawsze cię znajdzie.
To była szorstka miłość, nic więcej.
Wtedy, gdy nie pożyczyłam ci kasy.
Wiem.
Byłem dupkiem.
Tak.
Ale ja też.
Mam na ciebie dobry wpływ.
Zmiękczam cię.
- Nie sądziłam, że mnie lubisz. - Wiesz co? To moja wina.
Potrafisz być twarda.
Tęskniłem za tobą.
Wiem.
Ja za tobą też.
- Hormony są straszne. - Tak.
Whiskey z lodem.
Co o mnie mówiłyście?
Słucham?
Wskazywałyście mnie palcem.
Że wszyscy jesteśmy głównymi bohaterami własnych historii,
dla której inni są tylko tłem.
Kartezjański aposterioryzm.
Proszę o wybaczenie,
skończyłem filozofię ze specjalizacją w barmaństwie.
- Masz boski śmiech. - Dziękuję.
Mój jest okropny. Przeraża dzieci.
Zaśmiej się.
Powiedz coś śmiesznego.
Kto lubi prawników spadochroniarzy?
Kto?
Strzelec.
Faktycznie okropny.
- Co robisz później? - A co?
Idę zagazować wiec prawaków.
Twój śmiech poprawia mi humor.
Cóż. Przykro mi.
Piękna dłoń do trzymania gazu łzawiącego.
I nie tylko.
GDZIE JESTEŚ? KURT SIĘ ZJAWIŁ!
- Dokąd idziesz? - Do pracy.
Olej pracę, nie służy ci.
- Zapewnia mi pieniądze. - Nie potrzebujesz ich.
Za dwa lata ich rolę zastąpi barter.
Dwa lata to szmat czasu.
Zadzwonisz?
Nie.
MIAŁAM CI NIE MÓWIĆ. UDAWAJ ZASKOCZONĄ.
Brat ma bogatą przeszłość kryminalną, nieprawdaż?
- Zależy, jak zdefiniować „bogatą”. - Podrabiał pani podpis na czekach?
Tak.
Wyrabiał karty kredytowe na pani nazwisko?
Tak.
Wziął pożyczkę, której dotąd nie zwrócił?
Nie. Darowałam mu tę kwotę.
Kiedy?
Ostatnio.
Wczoraj?
Tak.
Czy mogła pani wstawić się za nim na procesie o handel marihuaną?
- Tak. - Ale pani tego nie zrobiła. Pytajnik.
Powiem tak.
Brat miał niełatwe życie.
Kochał historię, przyjęto go na Uniwersytet Nowojorski.
Ale rodzice nie mieli pieniędzy, bo wydali je na moją edukację.
Potem miał kilka trudnych lat, których dotyczą pańskie pytania.
Ale powinno się go oceniać za to, co robi teraz.
Coś życzliwego i wspaniałego.
Dobrze.
Niezła mowa.
- Przejdźmy do jego wyroku z 2012 roku. - Sprzeciw.
- Nic z tego nie przejdzie w sądzie. - Może nie w cywilnym, ale w kryminalnym.
Co pan wygaduje?
Finansowanie i podżeganie do złośliwych pozwów.
Pańska kartoteka przyda się prokuratorowi stanowemu.
Czego tak się boicie? Propaguję jedynie literę prawa.
Litości.
Dorośnijcie wszyscy. Powinienem dać wam wygrać.
Pomyśleliście, co się stanie, gdy ta strona odniesie sukces?
Zastąpi panią i panią, i mnie.
Walczę o nasz zawód, o to, by nie wygryzły nas roboty,
a wy mówicie, że się nie liczymy.
Ile lat nauk prawnych za nami stoi?
Dekada studiów i 50 lat praktyki,
a pan twierdzi, że komputer może nas zastąpić?
Powodzenia.
Ja wybieram ludzi.
Przejdźmy ponownie do wyroku pani brata z 2012 roku.
- Carter, co tu robisz? - Przesłuchanie wstępne.
Idę odetchnąć.
- W sprawie? - Nie wiesz?
Twoja firma broni prawnego bota dla więźniów.
Diane, wiesz coś o sprawie bota?
Nie.
Brat Lukki Quinn chce
uczynić prawników zbędnymi niczym biura podróży.
- Zabijacie nas. - Dobry plan.
Zrób tu porządek.
To katastrofa dla adwokatów, a z tego, co wiem, jesteś adwokatem.
- Zajmę się tym. - Zrób to. Zanim będzie za późno.
Dziękujemy za przybycie.
Czy uważa się pan za eksperta w dziedzinie prawa?
Panie Radosh, czy pańska strona PomocPrawna.com
udostępnia klientom
wzory testamentów, kontraktów,
- a nawet umów najmu? - Zgadza się.
Ekspert od ołówków był bardziej na miejscu.
Od gumek.
Z pańskiego serwisu korzysta cały kraj,
ale czy to nie jest praktykowanie prawa?
Skądże. Nie mówimy, co wypełnić.
Ludzie sami wybierają formularze, które udostępniamy.
Bo inaczej byłoby to praktykowanie prawa?
Tak.
Czy rozpoznaje pan ten język?
„Niniejsza usługa internetowa
nie zastępuje porady prawnej”.
To informacja z naszej strony, mówiąca, że nie jesteśmy substytutem prawnika.
To zdanie ze strony Prawo Mamra, które informuje klientów,
że witryna nie zastępuje prawnika.
Czy pański portal był pozywany?
Wielokrotnie. Za praktykowanie prawa bez licencji,
ale wygraliśmy każdą sprawę.
Dziękuję.
A czy zna pan różnicę między gumką a ołówkiem?
To był żart.
Przepraszam. Lucco, pozwolisz na chwilę?
Właśnie się dowiedziałem, co jest grane.
Mogę spytać o wynagrodzenie?
Moje? To 50 tysięcy.
- A mówiłaś, że pro bono. - Oto moja propozycja.
Dominicu, twoja strona dobrze rokuje.
Chcę ją kupić.
Oferuję 50 tysięcy za stronę i opłacenie kosztów prawnych.
Chce pan kupić moją stronę?
Bota, aplikację, wszystko.
Oraz prawa autorskie do programu.
A ponieważ będzie prowadzona przez prawników,
uniknie oskarżeń o praktykowanie prawa bez licencji.
Tak, ale nie będziesz miał kontroli.
Dobra.
Czy zobowiązuje się pan wspierać osadzonych
w walce o odszkodowania?
Ta kancelaria robi to od dnia jej założenia.
Jasne, ale czy utrzyma pan mój portal,
żeby osadzeni mogli bronić się sami?
Nie. Po zakupie strona przestanie istnieć.
Panie Boseman, on się na to nie zgodzi.
W porządku.
Dacie 100 tysięcy?
- Dziękuję. - No nie wiem. Jesteś pewny?
Nie, ale to jakiś grosz.
Przyda się na start nowego pomysłu.
Fakt.
- Odzywaj się. - Ty też.
Chcesz być ojcem chrzestnym?
Zajebiście. Daj znać kiedy.
Pobawimy się?
Tak.
Proszę zaczekać! Przytrzymać drzwi!
Dzięki.
- Dzięki za speca od gumek. - Drobiazg.
Miałem dość wideoczatów i gadania przez komórkę.
- Przepraszam. - Co jest?
Bardzo przepraszam.
Za co?
Boje się, że jeśli powiem, nie będziesz chciał mnie znać.
To nie jest możliwe.
Myślę, że jest.
Co się stało?
Ja...
wpisałam klientów na weekend, bo nie sądziłam, że przylecisz.
W porządku. Zobaczymy się wieczorem.
Chcę tylko powiedzieć, że mam dość separacji.
Powinniśmy wrócić do mieszkania razem.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk