- Jest plotkarką? - Zdzirą.
Raczej flirciarą.
- Z iloma facetami się przespała? - A ilu bierze udział w programie?
Nikogo nie nabierze tymi pinglami.
Zanieś Diane.
- Co to? - Nic.
Sama prawda.
Nakręciliśmy to, co się wydarzyło.
Twierdzi pani, że wasz reality show pokazuje prawdę?
Nie, ale nie kontrolujemy uczestników. Obserwujemy ich zachowanie.
- Są tacy, jak się wydają. - Jak Trump?
Nie o nim tu mowa.
Wróćmy do przesłuchania. Melanie.
To wy umieściliście nas w apartamencie, daliście alkohol i wmówiliście,
że oglądalność zależy od rozwiązłych zachowań.
- Czyli zachowałaś się rozwiąźle? - Niech skończy.
Kamerzysta filmował, gdy byłam gwałcona.
Bardziej zależało wam na oglądalności niż na moim bezpieczeństwie.
- Dzięki za świetną przemowę. - Bez jaj.
Mam pytanie. Zostałaś zgwałcona,
ale tego nie pamiętasz,
bo byłaś nieprzytomna?
Podano nam alkohol.
- Co to za jeden? - Dowiem się.
- Lepiej poproś Jaya. - Poradzę sobie.
Wiesz o tym tylko dlatego, że producentka wstrzymała zdjęcia.
Dopiero następnego dnia.
Dlaczego nie od Blake’a żądasz czterech i pół miliona?
To on cię zgwałcił. Dlaczego nam przypadł ten zaszczyt?
Blake był ofiarą, jak ja.
Uprawiał z tobą seks, gdy byłaś nieprzytomna.
Dlaczego jeszcze nie siedzi? Jako kobieta, właśnie tego bym chciała.
- Ale to nas można oskubać. - Sprzeciw.
Poznajesz tę umowę?
Tak.
Możesz przeczytać podkreślony fragment?
„Uczestnicy są świadomi, że program Apartament w Chicago”...
- Mam skończyć? - To kłamstwo.
„...nie zachęca do rozwiązłych zachowań”...
Oczywiście, że zachęca.
„...i nie odpowiada za emocjonalne i fizyczne uszczerbki
wynikające z tego typu interakcji z uczestnikami”.
- Kto to? - Dostawca.
- Pomylił piętra. - Nie miał jedzenia.
Może zostawił w recepcji.
- Sprawdzić? - Tak.
- Byłaś świetna w poprzednim sezonie. - Dziękuję.
Nie dostaniecie czterech i pół miliona.
- Oboje zgodzili się na seks. - Ona twierdzi inaczej.
- To brzmiało jak kwestia ze scenariusza. - Poważnie?
„Kamerzysta filmował, gdy byłam gwałcona”.
Melanie tak nie mówi.
Może nie w programie, w którym gra lalunię.
Mówi na przesłuchaniu, na którym gra absolwentkę Vassar.
- Co pani proponuje? - Sumę 80 tysięcy
i niewyemitowanie odcinka.
- Nie macie dowodów. - Mamy jeden.
- Jaki? - Pani strach.
- Zaczynam się bać. - Umowę też.
Zrzekacie się wszelkiej odpowiedzialności i nie można was pozwać?
- To standardowa umowa. - Dlatego zapłacicie.
Boicie się, że rozerwiemy was na strzępy.
Sędzia podważy umowę. Telewizja musi grać fair.
Przeceniacie swoje możliwości.
- Jeszcze jedno, pani Stevens. - Mów mi Andrea.
- Andreo. - Tak, Adrianie?
Oficjalny wiosek o wszystkie nagrania z tamtego dnia.
Są poufne.
Założymy się?
SĘDZIA JOSH BRICKNER
Najmocniej przepraszam.
Nie wiedziałem, jak przejęci jesteście zdarzeniami z ostatniego tygodnia.
Zabito paru prawników i myślicie, że będziecie kolejni.
Zamierzałem rzucić aktami bezpośrednio w was,
lecz bałem się, że się zmoczycie.
Brianie, podniesiesz je? Mogą jeszcze się przydać.
À propos wniosku dowodowego,
czy ktoś wyjaśni, czego dotyczą nagrania?
- Są poufne. - I kluczowe dla sprawy.
Po kolei. Pani pierwsza.
Jestem Andrea Stevens.
- Miło panią poznać. - Dziękuję, wzajemnie.
Nakręcone przez nas materiały są bardzo osobiste.
To poufne nagrania, których nie powinno się ujawniać.
Mogą ośmieszyć uczestników...
Zgodzili się na transmisję w 30 krajach.
I nagle, gdy wniesiono pozew, obrona broni ich prywatności?
- Co to za program? - Reality show Apartament w Chicago.
Celem jest znalezienie drugiej połówki wśród uczestników.
A komu się nie uda, ginie?
- To byłoby ciekawe. Wraca do domu. - Pokrzepiające.
Sprawdźmy, czy dobrze zrozumiałem.
Istnieje mnóstwo nagrań,
a producenci mają prawo wyemitować każde z nich?
- Zgadza się. - Tak.
I wśród nich
znajduje się dowód rzekomego gwałtu?
- Tak jest. - Zatem to dowód rzeczowy.
- Myślę, że... - Wie pani, co ja myślę?
Że powinna pani dać im nagrania
oraz zapewnić sądowi kopie.
Pronto.
- To termin prawny. - Tak jest.
Zaraz stuknę młotkiem,
więc jeśli ktoś chce się schować pod stół, to dobry moment.
APARTAMENT W CHICAGO SEZON 14., MATERIAŁ SUROWY
To archiwum wideo?
Cały sezon. Całodobowe nagrania z tuzina kamer.
Nie mają kodów czasowych ani opisów. Przejrzenie ich zajmie kilka tygodni.
Ja to zrobię.
To twoja decyzja.
Za 14. sezon!
To Sheryl, Tina i Johnny. Nikt go nie lubi, bo jest fałszywy.
- Zabij mnie. - Jeszcze za wcześnie.
Nie kumam.
- Nie wyglądasz na totalną idiotkę. - Dziękuję.
- Jak możesz to oglądać? - Lubisz futbol?
To co innego.
Zawodnicy doznają poważnych obrażeń.
Nie krytykuję wpływu programu na uczestników, tylko na widzów.
Nie masz głupich zajawek?
Nie oglądasz filmików o pływaniu pod lodem, horrorów,
- nie czytasz komiksów? - Powieści graficznych?
- Serio? I polewasz ze mnie? - To nowy gatunek literacki.
Jasne, jak Steinbeck.
Hipokryta.
Zatrzymaj. To ich ostatnie spotkanie.
- Skąd wiesz? - Dobierają się w pary.
Ujęcia z dwóch kamer.
Ostrożnie. Pomóc ci?
Potwierdzają pijaństwo.
Jacuzzi! Uwielbiam bąbelki!
- Nie mam kąpielówek. - A ja kostiumu.
Niedobrze.
Wciąż nie wyraziła zgody.
Puszczą to w telewizji?
Tak, ale rozmazane.
Trochę to trwa.
Była zgoda. Zachęciła go.
Koniec nagrania.
Dlaczego je ukrywają?
Przecież jest dla nas niekorzystne.
Może zawiera coś jeszcze.
- Cześć. - Ale nudy.
To mój tekst.
Wszyscy myśleli, że trafię za kratki, więc nie mam nic do roboty.
- Idziesz na oskarżenie taty? - Daruję sobie.
To dziwne. Rok temu było normalnie.
- W każdą Wielkanoc robiliśmy imprezę. - W tym roku wpadnij do mnie.
Ukryję dla ciebie kilka pisanek.
Może skorzystam. Upijemy się w środku dnia.
Kim jesteś?
- Inną osobą. - Chyba innym gatunkiem.
- Co jest? - Trochę dziwne.
Szlag.
ŚMIERĆ PRAWNIKOM
Ani drgnij. Nie może się roznieść.
Co to takiego?
Nie wiem. Może...
Proszek do pieczenia?
Nie. Zbyt brązowy.
„Straciłem pieniądze, żonę i dzieci. Wszystko przez ciebie”.
Kurwa, rycyna.
- Trująca jak wąglik. - Tak.
Dosięgniesz drzwi?
Tak.
Nie wychodźcie!
W liście jest rycyna.
- I napis „śmierć prawnikom”. - Boże, jak przy poprzednich zabójstwach.
Jay, ewakuuj ludzi.
Wezwę pomoc.
Opuścić budynek! Szybko!
To nie ćwiczenia.
Wstawać, idziemy.
Zagrożenie chemiczne.
Raz, dwa! Idziemy!
Jay!
Każ technikom wyłączyć klimę.
Dobrze. Ruchy!
Na wszelki wypadek oddychajmy jak najlżej.
Kristen, co się dzieje?
Marissa znalazła list z pogróżkami.
- Od klienta? - Do Diane. Przysłał rycynę.
Rycynę?
Lucco, nie zbliżaj się.
- Co robisz? - Nie ruszajcie się.
Jeden atom tego może cię zabić.
Gdy gadasz, możesz go wciągnąć,
więc się przymknij.
Nie będzie zbyt stylowo.
Pomoc nadchodzi. Nie ruszajcie się. Może roznieść się drogą powietrzną.
- Dzięki, wiemy. - Skąd tu trafiła koperta?
- Nie ma znaczka. - Sortownia.
To nie ćwiczenia! Opuścić piętro!
Przepraszam.
Ruchy!
- Jay! - Chwila.
Możliwe, że doszło do ataku chemicznego.
Nie dotykajcie twarzy ani ubrań. Zaczekajcie na dole na pomoc.
Ruchy!
Co jest grane?
- Zagrożenie chemiczne. - Gdzie?
Na naszym piętrze.
- Sprawka klienta? - Jednego z moich.
Jest tu twój mąż.
Mam nadzieję, że nikt nie ucierpi.
Wyłączyliśmy klimę i zarządziliśmy ewakuację.
Dobrze. Izolujcie każdego, u kogo wystąpią jakiekolwiek objawy.
Wysłaliśmy na miejsce oddział chemiczny.
- Zostało tam paru naszych ludzi. - Rozumiem.
Zespół medyczny już jedzie.
- Masz chwilę? - Tak.
Wszystko gra?
- Tak, byłam na lunchu. - To dobrze.
- Na razie. - Leć.
Znalazłam rycynę. Przeczytać?
Sama nie wiem.
Objawy mogą wystąpić od jednego dnia do miesiąca po kontakcie.
Jak test ciążowy.
Przynajmniej nie trzeba sikać na patyczek.
- O nie. - Co?
Zaraz kichnę.
- Nie. - Nie panuję nad tym.
Przyciśnij język do przednich zębów.
Udało się.
Jeśli nie umrzemy, wieczorem się urżnę.
Czołem. Jak się macie?
Świetnie, typowy dzień w kancelarii.
Drew Lovatto, oddział chemiczny.
Miło mi. Marissa Gold.
Maia.
Zbierzemy to bardzo powoli.
Macie jakieś objawy?
Problemy z oddychaniem, kaszel, podrażnienie skóry?
Prawie kichnęłam, ale się opanowałam.
Świetnie. Nałożę wam maski.
Serwetki to znakomity pomysł.
- Dobrze się trzyma? - Doskonale. Mogę ją zachować?
Jasne, ale nie udawaj Dartha Vadera.
- Szlag. - Nie ruszajcie się.
Widzę proszek na biurku, kolanach, ramieniu i dłoni.
Gdzieś jeszcze?
Nie wiemy.
Najpierw odsunę cię od biurka.
- Teraz ty... - Marissa.
Marisso, bardzo powoli wstań.
Ale najpierw odsunę cię od biurka.
Teraz ostrożnie zbiorę proszek z twoich kolan.
Serio? Ledwo się znamy.
Będę delikatny.
Powoli i ostrożnie wstań.
- Gotowa? - Tak.
Już.
Świetnie. Zaczekaj.
Obróć dłoń i zrzuć proszek do woreczka.
Robiłeś to już?
Raz.
ZAGROŻENIE BIOLOGICZNE
Teraz wejdźcie do worków,
zdejmijcie ubrania i zostawcie je tam.
- Przy tobie? - Odwrócę się.
Włóżcie to.
Gotowe.
Jeśli przeżyjemy, wieczorem się urżniemy.
- Dołączysz? - Skupmy się na przeżyciu.
Przepraszam na chwilę.
Serio go zaprosiłaś?
Obym nie umarła.
- To soda oczyszczona. - Co?
- Zdejmuj to. - O mój Boże!
- To wszystko? - Tak.
Macie mnie z głowy.
Będę dalej ratował świat przed sodą.
Trzymajcie się. Fajnie, że nie umarłyście.
Co z wyjściem?
Chcemy uczcić to, że przeżyłyśmy.
Brzmi dobrze, ale pracuję do późna.
Gdybyś zmienił zdanie, będziemy w barze na dole o 20.
Zapamiętam.
Bezpośrednia jesteś.
„Straciłem pieniądze,
żonę i dzieci - wszystko przez ciebie.
Zdarłaś ze mnie i zajęłaś się kolejną sprawą.
Miarka się przebrała.
Będziesz cierpieć jak ja. To rycyna.
Uznaj to za moją ostatnią płatność. Jesteśmy kwita”.
Podpisano: „klient”.
Zdejmiemy odciski palców, ale możecie nieco pomóc.
Jak?
Dajcie nam listę klientów.
Wiesz, że nie możemy.
Podejrzany to klient, wasz albo pani Lockhart.
Nie pomogę, dopóki nie poznam nazwisk.
Obowiązuje nas tajemnica adwokacka.
Nie bez powodu.
Część klientów może kiedyś na was trafić.
Zdobądźcie zgody.
Autor listu nie zgodzi się na ujawnienie danych.
- To zawęzi grono podejrzanych. - Mamy związane ręce.
Ktoś usiłuje was zabić.
To nie żarty. Pragnę pomóc,
ale bez waszej współpracy nic nie zdziałam.
Dobrze wiecie, jak jest.
Nie możemy reprezentować klientów i pomagać ich prześwietlać.
To zrozumiałe.
Przepracowałaś 10 lat w Departamencie Sprawiedliwości
i ani razu się nie martwiłem, a tu po miesiącu jest gorąco.
- To nietypowa sytuacja. - Nie sądzę.
Decyzja należy do mnie.
Uważaj na siebie.
- Przejebane. - Tak, ale ma rację.
Bez nazwisk klientów nam nie pomoże.
Jestem tu nowa, ale może powinniśmy przyjrzeć się naszym stawkom.
Są najbardziej konkurencyjne w mieście.
Może dlatego klienci wściekają się na prawników.
- Winisz nas? Jesteśmy ofiarami. - Nie żartuj. Daleko nam do nich.
Przyjrzę się klientom Diane. Ilu ich jest?
Czterdziestu trzech.
Któryś narzekał na stawkę albo przegraną sprawę?
Jasne.
Porównam feralny list z inną korespondencją.
Był tu wczoraj pewien facet. Brodaty dostawca jedzenia.
- Marissa z nim gadała. - Dam znać.
Wróćmy do rozmów z Andreą Stevens.
Nie możemy okazać słabości.
Wszystko gra?
Tak.
- Wciąż chcesz robić ciastka? - To coraz bardziej kuszące.
- Mogę jakoś pomóc? - Muszę tylko się otrząsnąć.
Idź do domu.
List z pogróżkami jest doskonałym pretekstem,
by wziąć wolne.
Może później. Mam spotkanie.
Zastąpię cię. Idź.
Dostawca nie miał z tym nic wspólnego. Diane popada w paranoję.
- Nic dziwnego. Dobrze się trzymasz. - Staram się. Byłeś w sortowni?
- Właśnie idę. - Pomóc?
- Przejrzyj nagrania z programu. - Robi się.
Gliny wywróciły wszystko do góry nogami.
Ogarnięcie tego zajmie trzy, cztery godziny.
- Co to? - W środku był list z groźbą.
Zapewne trafił tutaj, a twoi ludzie zanieśli go do Diane.
Na pewno nie moi.
- Nie wszystko tu trafia? - Wszystko z zewnątrz.
Na tym nie ma znaczka ani podpisu, czyli pochodzi z budynku.
Tak mi przykro. Słyszałam.
- O czym? - O waszych problemach.
Ponoć macie wrogów.
Jeśli chcecie, możemy przyspieszyć sprawę i się dogadać.
Jasne. Cztery miliony trzysta tysięcy.
Bez przesady, wystarczy 95 tysięcy.
Chyba nie chcecie kolejnego niezadowolonego klienta?
Zapraszam.
Liz.
Co robisz?
Zastępuję Diane. Kiepsko się czuje.
- Spragniony? - Jasne.
Może drinka?
- Nie wiem. - A może nie?
- Skąd jest to nagranie? - Z baru w apartamencie.
- Widać, że się lubią. - Spekulacja na temat stanu rzeczy
na kilka godzin przed gwałtem.
Rzekomym gwałtem. Wiesz, że nie ma tu sędziego?
- Chcę, by sprzeciw był w protokole. - Jasne.
Czy rozmawiał pan z Melanie po tym spotkaniu,
- ale przed kolejnym? - Przeprowadziłem KW.
- Co to? - Krótki wywiad.
- Świetnie się bawiłam z Blakiem. - Wyczuwam, że między wami iskrzy.
Lubimy się.
- Użyj jego imienia. - Szlag.
Między mną i Blakiem iskrzy.
Wygląda na gościa,
z którym można się zabawić i spędzić fajnie czas.
Zrobiliście z niej marionetkę i teraz ją winicie?
- Co jest? - Znalazłam coś w nagraniach.
Umieram z głodu. Możemy pogadać później?
- Nawet nie wiem, o co pytasz. - Wiesz doskonale.
- Na razie tylko gadasz. - Nie rozumiem.
Telewizja to medium wizualne.
Potrzebuję prowokacyjnego nagrania.
- To nie jest wystarczająco prowokacyjne? - Tylko podkreśla problem.
Droczysz się z kamerą.
Chcesz zostać w programie? To nam coś pokaż.
Co miał pan na myśli?
Bardzo dużo mówiła,
a w rzeczywistości mało...
- Robiła? - Przepraszam.
Kto to?
Nasza śledcza.
- Może nie przepytywać mojego klienta? - Jeśli zacznie odpowiadać na pytania.
Wszyscy wiedzą, że oglądalność programu
zależy od prowokacyjnych zachowań.
Ale to nie oznacza, że pochwalamy gwałty.
- Mocne słowa. - Pogubiłam się.
Wcześniej problemem było to, że była nieprzytomna,
a teraz twierdzicie, że zmusiliśmy ją do striptizu i seksu oralnego.
Nie rozumiem.
Jestem głodna. Dostanę chociaż kanapkę?
Po spotkaniu. Teraz masz bufet z tequilą.
Czym jest bufet z tequilą?
- Wszyscy uczestnicy to wiedzą. - Ale ja nie.
To ponad tuzin ekskluzywnych tequili do degustacji.
Żadnego jedzenia przez sześć godzin? Tylko tequila?
- To tradycja programu. - Nie zmuszamy uczestników do picia.
Będzie w sezonie 15.?
Słucham?
Czy bufet z tequilą pojawi się w sezonie 15.?
Nie.
Dziękuję.
Mówi Jay Dipersia.
- Masz chwilę? - Jasne.
Czy jacyś twoi klienci mają biuro w tym budynku?
W naszym? A co?
Rozmawiałem z sortownią.
List pochodzi od kogoś stąd.
Jest...
agencja nieruchomości, robiliśmy z nimi podatki.
I firma informatyczna.
Zajmowaliśmy się rozwodem prezesa, Aleca Crichtona.
Dobrze. Czy były z nimi problemy?
Nie przypominam sobie.
- Choć sprawa rozwodowa była ostra. - Stracił dzieci?
- Tak. - Rozumiem.
Przesłucham ich. Jeśli coś ci się przypomni, zadzwoń.
Jasne. Na razie.
No dobra.
Prezydent Trump potwierdził decyzję
o wycofaniu dotacji na ubezpieczenie zdrowotne,
wskazując na wzrost cen akcji.
Prequel mnie nie interesował, dopóki nie wpadłem na pewien pomysł.
PRODUCENT WYKONAWCZY
Jako detektyw mogę robić wszystko, nawet łapać je za cipki.
Wiele osób myśli, że chodzi o Trumpa, ale to ukazanie pewnej mentalności.
Nowy Jork to bagno, które oczyszczę.
W Białym Domu już trzeci tydzień mieszka świnia wietnamska.
Choć prezydent zapewnia, że Petey jest miłą odskocznią,
wielu krytyków uważa, że zwierzę kompromituje jego gabinet.
Czy prezydent powinien zatrzymać świnię? Czekamy na komentarze.
- Lubię ją. Mówi, co myśli. - Wiem. Ale ufasz jej?
Co za różnica? Nie ożenię się z nią.
Czaisz to? Liz i Boseman?
O Boże.
- Co oni w sobie widzieli? - Nie wiem.
- Pewnie zagrożenie. - Nazwał mnie dziś śledczą.
Boseman?
- A raczej Adrian. - Jasne.
Zbliżamy się do siebie.
- To znaczy zna już moje imię. - Wypiję za to.
Dopisują nam nastroje, choć omal nie zginęłyśmy.
Jesteśmy pokoleniem ryzykantek.
Wciąż tu jesteście.
Drew!
- Urżnęłyście się! - Nie.
Po prostu cieszymy się, że przyszedłeś.
- Żywe? - Właśnie.
Usiądź sobie.
- Co pijecie? - Whiskey sour.
- Więcej niż jedno. - I nie pojedyncze.
To samo.
Co tam?
- O cholera. - Co?
Chodź ze mną do toalety.
- Teraz? - Tak.
Nie znikaj.
Co jest?
Nie ma zamka. Oprzyjmy się o drzwi.
Przyszedł do ciebie.
- Co? - Chodzi mu o ciebie.
- Nie. - Tak. Ty go zaprosiłaś.
Ale...
Spieprzaj!
Zrobiłam to dla ciebie. Nie interesuje mnie.
Ale on tego nie wie.
Mam pójść do domu?
- Nie, dobrze się bawimy. - To co robimy?
Powiedz, że jesteś lesbijką.
- Co? Niby jak? - Nie wiem.
Wracam do baru. Z drogi.
Maia! Zaczekaj.
Zamówiłem dwa kolejne.
- Na głowę? - To byłoby lekkomyślne.
Jestem lesbijką.
Cóż mogę powiedzieć?
Gratulacje.
- Ja nie jestem. - Tylko ja.
A ty jesteś megaprzystojny.
O rany.
- Idę do domu. - Nie.
Wszyscy zostajemy.
Chcecie coś mocniejszego?
Nie zgwałciłem jej. Dlaczego nie powiesz prawdy?
Proszę nie zwracać się do mojej klientki.
- Może wyjść. - Chcę przy tym być.
Blake, dlaczego odszedłeś z 14. sezonu Apartamentu w Chicago?
Bo zarzuciła mi gwałt i mnie wyrzucili.
Czy doszło do kontaktu seksualnego
- z panią Clark? - Sama go chciała.
Przysięgam na Boga, nie jestem takim facetem.
Czyli oboje wyraziliście zgodę?
Tak. Melanie zaproponowała sposób na awans do finału,
a ja się zgodziłem.
Nie jestem głupi, rozkręcam firmę.
- Seks był jej pomysłem? - Całkowicie.
Wiedziała, jak zrobić show i przyciągnąć uwagę kamer.
- Wiesz, co mnie wkurza? - Nie oskarżam ciebie.
Nie zrobiłem niczego złego. Pragnęłaś mnie i wciągnęłaś do jacuzzi.
- To był pijański wybryk. - Nie pamiętam go.
- Ale ja owszem. - W tym rzecz.
Wystarczy.
W porządku.
Nie upiłeś mnie ani nie odurzyłeś.
Nie wziąłeś mnie siłą, a ja nie powiedziałam „nie”.
Ale w pewnym momencie straciłam zdolność odmawiania.
Masz pewność, że nie jesteś „takim facetem”
i nie pojmujesz, że w tamtej chwili
to ty podjąłeś decyzję, by skończyć to, co zaczęłam.
Stałeś się „takim facetem”.
Słyszałem. Jezu, wąglik.
- Jesteście cali? - Rycyna i fałszywy alarm.
Jesteś klientem Diane?
- Głupia szmata. - Słucham?
Nie Diane. Jest świetna.
Moja była. Przez nią potrzebowałem Diane.
Czadowe.
Co to?
Jeszcze nie wiem. Wciąż nabiera kształtu.
Wiem, co myślę, dopiero gdy to spiszę.
- To twoje dzieło? - Tak.
Jak seryjny morderca, co?
Tak.
Lori Akerman. Byłam kierownikiem produkcji Apartamentu w Chicago.
Dlaczego została pani zwolniona?
Bo zobaczyłam seks bez przyzwolenia i wstrzymałam zdjęcia.
Dziwny powód zwolnienia.
Pani Stevens próbuje nas przekonać, że byli odpowiedzialni.
A jednak straciłam pracę.
Zaszło nieporozumienie. Powodem nie było...
- Pani Stevens, proszę. - Co pani zobaczyła?
Melanie nie była w stanie podjąć żadnej decyzji,
zwłaszcza dotyczącej seksu.
- Ledwo kontaktowała. - Dlaczego pani nie zareagowała?
Przeprowadzałam wywiady z innymi uczestnikami.
Wiedziałam, że Melanie była pijana, ale myślałam, że oddzielono ją od Blake’a.
- Nie mam więcej pytań. - Pani Akerman...
Po pierwsze przykro mi z powodu utraty pracy.
- Dziękuję. - Ile produkcji pani wstrzymała?
Ta była pierwsza.
Wcześniej pracowała pani
przy Plaży w Daytonie i Akademiku po zmroku?
Tak.
Co gorszego zdarzyło się w Apartamencie w Chicago?
- Już powiedziałam, seks bez przyzwolenia. - Rozumiem.
Co pomyślała pani, gdy Blake Masters dostał rolę w programie?
- Co pomyślałam? - Tak.
Nie była pani przeciwna?
Nie.
W programie nie było czarnoskórych uczestniczek, prawda?
Nie odpowiadałam za casting.
Nie obawiała się pani związków międzyrasowych?
Skądże.
Oświadczenie kilku producentów potwierdza,
że otwarcie wyrażała pani obawy dotyczące związków międzyrasowych.
Sprzeciw.
- Dlaczego? - Brak związku.
- Związek jest przytłaczający. - Wyrwaliście to z kontekstu.
Chodziło o odbiór widzów. Nie jestem rasistką.
Czy nie wstrzymała pani produkcji, bo Blake jest czarny, a Melanie biała?
- Nie. - I nie zezwoliła pani
na seks pod wpływem tylko między białymi uczestnikami?
- Co to? - Test.
- Znalazłaś coś? - Jeszcze nie. A ty?
Może.
Trik detektywistyczny?
Każda drukarka i kopiarka
pozostawia na papierze unikalny wzór z kropek.
Jest jak odcisk palca.
Oto list.
A to wydruki dwóch klientów Diane z budynku.
Sprawdzimy, czy list był od nich.
Najpierw agencja nieruchomości.
Nie pasuje.
Teraz drugi.
Szlag. Myślałem, że to ten agent.
Może wydrukował list w domu albo w punkcie ksero.
Albo ma kilka drukarek.
Powodzenia.
Co robisz?
Była trzecia kamera.
Zdjęcia z kolejnego dnia. Nad jacuzzi wisi kamera.
- Dlaczego się nie cieszysz? - Cieszę się.
- Pochodzi stąd. - Co?
List wydrukował ktoś z kancelarii.
Dlaczego nie dasz mi cieszyć się sukcesem?
- Gwałt nagrała trzecia kamera. - Rzekomy gwałt.
Obrona nie przekazała tego nagrania.
Wiecie, czego nie rozumiem?
Co się stało z Simonem i Veronicą?
Zbliżyli się do siebie w programie i nic.
Czy to się wyjaśniło?
Nie wiem, Wysoki Sądzie, ale mogę spytać.
I dlaczego wyrzucono Courtney?
- To bez sensu. Była miła. - Wysoki Sądzie. Brakujące nagranie.
Racja. Pani Stevens, gdzie ono jest?
Słucham?
Czy nie wyraziłem się jasno w tej kwestii?
Producenci postanowili nie wykorzystywać nagrań z tej kamery
i o nich zapomnieli.
Jasne. To się może zdarzyć każdemu.
Proszę je znaleźć. Natychmiast.
Tak jest.
Dziękuję.
Co z panią?
Orzekłem na waszą korzyść. Nie zasłużyłem na uśmiech?
Słucham?
Powinna pani częściej się uśmiechać.
Kiedy kobiety przestały to robić?
O co chodzi?
Co ona wyprawia?
Pani mecenas się śmieje. Coś mi umyka?
Ostatnio mieliśmy trochę problemów.
Słyszałem o incydencie z sodą.
Diane. Dziękujemy, Wysoki Sądzie.
- Dobrze się czuje? - Jest miło zaskoczona.
SĄD KARNY
- Wszystko gra? - Pewnie. A co?
- Chichrałaś się. - Sędzia mnie rozbawił.
Wciąż mikrodawkujesz?
- Nie. Jestem taka bez tego. - Na pewno?
Czy prezydent trzyma w Białym Domu świnię wietnamską?
Słucham?
Czy dziś w wiadomościach mówili,
że Trump adoptował świnię Petey
i trzyma ją w Białym Domu?
Nie.
Patrzysz na mnie jak na wariatkę.
Chciałeś ze mną pomówić?
Tak.
Nasze Wi-Fi odnotowuje, kiedy się wylogowujemy.
- Wiedziałeś o tym? - Nie.
To twój numer ID.
Wczoraj wylogowałeś się o 10.23, jako ostatni w firmie.
Zgadza się. Mamy zaległości w papierach sprawy Lanthimos.
Z powodu zagrożenia chemicznego
wszyscy się wylogowali i opuścili budynek.
- Pewnie zapomniałem się wylogować. - To się dzieje automatycznie.
- Zostałeś dłużej niż wszyscy. - Miałem zaległości.
Nie obawiałeś się rycyny?
- Okazało się, że to nie rycyna. - Tak.
Ale nikt o tym nie wiedział.
Ty podrzuciłeś list do Diane.
- Nie wiem, o czym... - Trafisz za kratki.
- Nie. - Tak.
Chyba że ją przeprosisz.
Dlaczego to zrobiłeś?
Miałem mnóstwo roboty.
Chcieli papiery na piątek, nie zdążyłbym.
Bałem się, że mnie wyleją. Potrzebowałem jednego dnia.
Podpisz to.
- To było podłe. - Co?
Obiecałeś, że nie wydasz go glinom, a potem to zrobiłeś.
Nie pracuję dla niego, tylko dla kancelarii.
Co to?
Chwila.
Urwał jej się film.
Chyba powinna pani obejrzeć ten fragment.
To znaczy, Andreo.
Zaczyna się robić ciekawie.
Proszę. Nie mogę zaoferować więcej.
ŚWINIA WIETNAMSKA TRUMP
Trzy miliony dwieście.
- Świetnie. - Słyszałaś?
Że Trump trzyma w Białym Domu świnię wietnamską?
Nie.
- Dipersia dorwał autora listu. - Kto to?
Jeden z naszych prawników. Chciał się wyrobić z papierami.
No co ty.
Papiery...
Wszystko gra?
Bo...
Wiem, że ostatnie tygodnie były trudne.
Naprawdę rozważasz rzucenie prawa?
- Co takiego? - Rzucenie prawa.
Liz powiedziała,
że nie możesz pogodzić się ze śmiercią Carla
i innych prawników.
Doprawdy?
- Wszystko jest w porządku. - To dobrze.
Nie mogę cię stracić.
W ostatnich tygodniach śmierć była wszędzie.
Tyle.
Ale teraz...
- Znów widzisz życie? - Nie.
Po prostu mam to gdzieś.
Jak powiedział Tennessee Williams:
„Co jest kluczem do szczęścia?
Brak wrażliwości”.
To właśnie czuję.
Dobra robota.
Jesteśmy bogatsi o 600 tysięcy.
I dzięki Trumpowi nie zapłacimy dużego podatku.
Powinniśmy urządzić imprezę dla nowych w branży.
Zaistnieć w środowisku.
- Świetna myśl. - Dobrze.
Zróbmy to.
Cześć.
- Jak tam? - Świetnie.
Pierdol się.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk