Indeks S&P 500 wzrósł o 270 procent.
W tym tygodniu inwestorzy skupią się na funduszach państwowych...
Iran grozi sąsiadom, destabilizuje region...
Może powodować efekty uboczne...
Według Białego Domu prezydent żartował, mówiąc,
że rozmawiał z syrenką, ponieważ one nie istnieją...
Przywódca Korei Północnej...
Dan Oxenbold z kancelarii...
- Mam! Znalazłem. - Został zabity...
- To prawda? - Na to wygląda.
Aresztowano napastnika uchwyconego przez kamerę monitoringu.
Dokonał zabójstwa w biały dzień.
To jakiś obłęd! Gdy szłam do pracy,
nagle pojawił się jakiś facet i strzelił.
- Boże. - Wszyscy zaczęli uciekać.
- To był chaos. - Znowu?
- Dzisiaj. - Znaleźli go?
Randy Fox, który zbankrutował, obwinił swojego prawnika o przegraną
- w sporze patentowym. - Boże, istna plaga.
Przypomina to zabójstwo Rogera Hilla sprzed dwóch tygodni.
Policja twierdzi, że sprawcę, Stana Greennoble’a,
- rozzłościła wysoka stawka... - Omówimy to na zebraniu.
Przejechał cenionego adwokata.
Śmierć prawnikom! Wszystkim!
Wszystkim!
Dziękuję.
Mam nadzieję, że przysłużę się dziedzictwu mojego ojca.
Dziękujemy, Liz. Rozpoczynamy nowy rozdział.
Nie wszystko jest załatwione.
Trzeba pomalować kilka ścian, uzupełnić braki w krzesłach.
Otworzyliśmy 22. piętro.
Niektórzy koledzy pewnie będą marudzić.
Ale grunt,
- że się rozwijamy. - Tak!
Powinniśmy upamiętnić Dana Oxenbolda.
Racja.
Nie wiem, kto z was go znał.
Wczoraj został zastrzelony. Uczcijmy jego pamięć chwilą ciszy.
Dobrze. Spoczywaj w spokoju, Dan.
Kilka spraw bieżących:
spodziewamy się odpływu klienteli po utracie Carla.
- Pomówisz z jego klientami? - Jasne.
A klienci Oxenbolda?
- Co z nimi? - Stracili prawnika.
Może ich pozyskamy?
- Nie wiem, czy... - To mało taktowne, nie sądzisz?
- Możemy poczekać do pogrzebu? - Jeśli chcemy, żeby ktoś nas ubiegł.
Jeden klient długo nie obejdzie się bez prawnika.
- Który? - Joe Swoboda z branży naftowej.
Ma 133 miliony w aktywach.
Dlaczego długo nie obejdzie się bez prawnika?
Jako byłemu pracownikowi Departamentu Sprawiedliwości,
nie wolno mi udzielać takich informacji.
Może mieć postawione zarzuty?
Z racji poprzedniego zatrudnienia
ujawnienie takich informacji grozi mi wykluczeniem z palestry.
Mimo to radzisz zabiegać o tego klienta,
bo wkrótce może potrzebować obsługi prawnej?
- Tak. - Dobrze.
- Zadzwonię do niego. - Niech to zrobi Liz.
Świetnie.
Nieźle. Przynajmniej masz biurko.
Czego ci trzeba?
Maia Rindell.
- Tak? - Dziś ruszy jej proces.
Właśnie ruszył.
Wiem, że jako była prokurator nie możesz zdradzić szczegółów,
ale jestem jej matką chrzestną i...
Chcę tylko wiedzieć... co powinnam myśleć o jej sprawie.
Wiesz, czym różni się ta kancelaria od prokuratury?
- Nie. - Tam są ściany. Z prawdziwego zdarzenia.
Opracowałam strategię dla tej sprawy i jest twarda.
To pewniak.
Przykro mi, wiedzą, że Maia jest płotką. Robią to, żeby dorwać jej ojca.
- Nie wie, gdzie jest Henry. - Nie wierzą w to.
Na jej miejscu poszłabym na ugodę. Dostałaby rok.
Wątpię, by mogła to zrobić.
Więc odrzuciłabym wniosek oskarżenia o odroczenie.
Zwalili moje sprawy na Colina Morello.
Zmuście go do walki, a może się potknie.
Dzięki.
Nie pisnęłam ani słowa.
Jeszcze jedno: oskarżenie ma w zanadrzu świadka.
Niespodziankę, która rozgromi linię obrony.
Zapewne nie możesz zdradzić kogo.
Przykro mi.
Chwileczkę, Wysoki Sądzie.
- Co? - Sprzeciw się odroczeniu.
- Nie jesteśmy gotowi. - Oni tym bardziej.
- Skąd wiesz? - Nie mogę powiedzieć.
Wysoki Sądzie, to już trzeci wniosek oskarżenia o odroczenie.
Proces kiedyś musi się rozpocząć.
Jesteśmy gotowi.
Przepraszam, ale to nie jest moja sprawa.
Liz Reddick odeszła,
- a ja dostałem tę sprawę... - Nie odeszła.
Zwolnił ją Donald Trump.
SĘDZIA CHARLES ABERNATHY
Co? To nie ma nic wspólnego z Donaldem Trumpem.
Liz Reddick sama odeszła...
By uprzedzić Trumpa.
Lucca, przestań grać na poglądach sędziego.
Nie robię tego.
Chwila. To wy kłóciliście się tu rok temu?
- Co? - W tej sali?
Nie zamierzam całymi dniami wysłuchiwać waszych kłótni.
Podajcie sobie dłonie. Świat nie potrzebuje waszej wrogości.
Śmiało.
Dobrze.
Teraz spójrzcie sobie w oczy.
„Jesteśmy profesjonalistami”. Powiedzcie: „Szanuję cię”.
- Szanuję cię, jesteśmy profesjonalistami. - A teraz pokażcie to.
W kwestii wniosku:
faktycznie jest to pańskie trzecie odroczenie
i choć mam obiekcje wobec naszego prezydenta-celebryty,
oddalam wniosek z czystej troski o wydolność systemu sprawiedliwości.
Mam nadzieję, że twój informator wie, co robi.
Podzielam obiekcje Wysokiego Sądu wobec prezydenta.
Zwłaszcza co do nepotyzmu przy obsadzeniu Ivanki i Jareda.
To przykre, że łamią ogólnie przyjęte normy.
Dlatego wnoszę o odsunięcie Reddick i Boseman
- od sprawy Mai Rindell. - Co?
- Nie, była umowa. - Mogę?
Liz Reddick wniosła oskarżenie, a teraz pracuje z nimi.
Obowiązuje u nas bariera informacyjna.
W Białym Domu także. Sądzisz że jest skuteczna?
Biały Dom nie ma związku z tą sprawą.
- Mówiłaś co innego. - Tylko w kwestii zwolnienia Liz Reddick.
Dziękuję...
Boże, co za świat.
Przepraszam. Pani Quinn prowadzi tę sprawę od początku.
Pani Reddick przeniosła się znacznie później.
Ponadto szósta poprawka daje prawo wyboru obrońcy,
więc oddalam wniosek.
Możemy już zacząć?
Czy pokłócimy się o to, co zjemy na lunch?
- Był dobrym człowiekiem. - Co?
- Pański prawnik był dobrym człowiekiem. - Jasne. Nie zastrzeliłem go.
- Nie podejrzewam pana. - Kłóciliśmy się, bo nie lubię przepłacać.
My nie zdzieramy z klientów.
Zna pan Liz Reddick z Departamentu Sprawiedliwości?
Niedawno do nas dołączyła.
Dołączyła do nas!
Przykro mi z powodu pańskiego adwokata. Odszedł w najgorszej chwili.
Chcą mnie oskarżyć?
Liz nie może udzielać takich informacji.
Ale to dobry czas, by zatrudnić prawnika.
- Najlepiej panią? - Bez wątpienia.
Dlaczego? Przecież nie może pani wykorzystać poufnej wiedzy.
- Ma pani związane ręce. - Za to mogę co innego.
Wiem, jak działa druga strona, jak myśli,
znam ich słabe punkty i potrafię ich wkurwić.
Jest jeden szkopuł: macie konkurencję.
Panie prawnik! Tutaj!
Liz.
Tim.
Co tu robisz?
Myślisz, że tylko ty szukasz klientów?
Zabawne, bo wyraźnie pamiętam,
że chciałeś pracować w Centrum Pomocy Prawnej.
Zmieniłem zdanie.
Chyba nie podsuwasz mu informacji o posiedzeniach wielkiej ławy?
- Konkurencja? - Tak. Tim Shefflin.
Dupek, ale dobry prawnik.
Nie szkodzi, zwiększy moją motywację.
Oczywiście.
- Mogę zaczekać. - Nie.
Znając te windy, będziesz czekać do czwartku. Wejdź.
To bardzo osobiste?
- Słucham? - Twój udział.
W jakim stopniu chodzi o nas?
No jasne. Płaczę w poduszkę, odkąd się rozstaliśmy.
Inaczej negocjowałbyś ugodę.
A ty radziłabyś klientce wystawić Henry’ego.
- Dymasz ją? - Jasne.
Robi do ciebie maślane oczy.
- Zazdrosna? - Nie to słowo mi się nasuwa.
Do zobaczenia w sądzie.
- Czego chciała? - Zagrać mi na nerwach.
Mają świadka niespodziankę.
Według twojego informatora?
- To Liz Reddick? - Nie mogę powiedzieć.
Co to za świadek?
- Tego źródło nie wie. - Więc to żadna pomoc. Skupmy się.
Długo uczy pani w Lake Forest?
Od 25 lat.
Co panią skłoniło do inwestycji w fundusz Rindellów?
Maia. Uczęszczała na mój kurs socjologii.
Pamiętam, że gdy poruszaliśmy temat nierówności dochodów,
zasugerowała, żebym zainwestowała u jej ojca.
Czuję się jak kretynka.
Czy Maia przeprosiła panią? Okazała skruchę?
Nie. Ani słowem.
Nie mam więcej pytań.
Moja mama była nauczycielką. Pamiętam...
Sprzeciw. Zajmująca biografia pani Quinn nie ma związku.
Podtrzymuję, ale ton był na granicy, mecenasie.
Przepraszam.
Czy oprócz płacy otrzymuje pani inne formy wynagrodzenia?
To znaczy?
- Czy są jakieś bonusy? - Tak.
Radość zaszczepiania nowych koncepcji w młodych umysłach.
A darmowe zabiegi botoksem?
- Sprzeciw. Brak związku. - Chodzi o wiarygodność.
Zaciekawiło mnie przejście od nauczania do botoksu,
więc niepewnie oddalam.
Czy przyjęła pani darmowy zabieg botoksem od matki jednej z uczennic?
- Sama zaoferowała. - A prezenty od innych rodziców?
- Sprzeciw, niejasne pytanie. - Już precyzuję.
Czy przyjęła pani: abonament do filharmonii,
opłacony lipiec w londyńskim apartamencie,
sierpień w domku na wyspie Martha’s Vineyard...
Niektórzy rodzice cenią dobre warunki nauczania.
Tak bardzo, że złożyli te pisemne oświadczenia.
Proszę.
Oznajmiają, że czuli presję z pani strony do oferowania prezentów
na zasadzie „coś za coś” w zamian za dobre rekomendacje.
Nieprawda. Jestem oburzona tą sugestią.
Niczego nie sugeruję, jedynie zadaję pytania.
To wszystko.
Czy mogę się obronić?
Nie. To tak nie działa.
Ona może się bronić,
a pani... już podziękujemy.
Wzywam na świadka Amy Breslin.
- Świadek niespodzianka? - Tak sądzę.
Co powie?
Właśnie wyskoczyli z niespodzianką.
Nie.
Skąd wiesz?
Bo świadka niespodzianki nie może być na sali.
Dlaczego?
Ponieważ ten świadek to...
TY
Mieszka pani z Maią Rindell od...
Niech spojrzę... Od czterech lat?
Tak.
Czy można powiedzieć, że się kochacie?
Tak sądzę.
Wynajmujecie mieszkanie o powierzchni ponad 180 metrów kwadratowych,
za które płacicie...
- Masz to? - Tak.
Znalazłem.
To się zgadza?
Za 4500 dolarów miesięcznie?
Już tam nie mieszkamy.
Szkoda.
- Z jakiego powodu? - Nie stać nas.
Bo czynsz opłacali rodzice Mai?
Uściślamy, że rodzice płacili 80 procent czynszu,
gdy Maia odbywała aplikację.
Dziękuję, pani Quinn.
Była pani na wakacjach z Rindellami
w Hiszpanii wiosną 2016 roku, a potem w grudniu we Włoszech?
Uściślamy, że również jeździli na wakacje...
Pozwolisz, że zadam pytanie?
Chwila. Ochłońcie.
Dlaczego prześwietlamy ich życie, panie Morello?
Maia otrzymywała
300 tysiące dolarów rocznie z budżetu rodziców na:
wakacje, samochody i luksusowe apartamenty.
Pieniądze te pochodziły od takich przedstawicieli klasy średniej,
- jak pani Heinberg. - Proszę kontynuować.
Czy pani ojciec chciał zainwestować w fundusz Rindellów?
- Tak. - Pozwolono mu na to?
Nie.
Chciał spieniężyć swój fundusz emerytalny
i włożyć 140 tysięcy dolarów w fundusz Rindellów,
ale Maia oznajmiła, że to za mało?
Tak.
Mimo że jej nauczycielka włożyła o połowę mniej?
- Sprzeciw. Pan Morello zeznaje? - Podtrzymuję.
Czy to możliwe, że Maia chroniła pani ojca,
zrażając go do funduszu?
- Sprzeciw, spekulacja! - Spytam inaczej.
Czy po tym, jak Maia odrzuciła pieniądze pani ojca,
zapytała ją pani, czy z funduszem coś nie gra?
Tak.
Co odpowiedziała?
Nie skomentowała.
Kiwnęła głową.
Na znak, że coś nie grało?
Tak to zrozumiałam.
NIEPRAWDA
Dziękuję za szczerość.
Ostatnie pytanie.
Czy kiedykolwiek rozważałyście ślub?
Powtórzyć pytanie?
Nie. Tak, rozważałyśmy.
- Kto się oświadczył? - Maia oświadczyła się mnie.
Czy jej rodzina była już wtedy oskarżona?
- Sprzeciw, brak związku. - Ja go widzę.
Oskarżenie sugeruje, że ślub miał uchronić panią Breslin
przed zeznaniami w oparciu o tajemnicę małżeńską.
Tak, wydano już akt oskarżenia.
Odrzuciła pani oświadczyny?
- Tak. - Dlaczego?
To... skomplikowane.
Bała się pani, że Maia mogła mieć ukryty motyw?
Nie wiem.
- Powinnam zeznawać. - Nie.
Oni tego chcą. Wykończą cię.
Sądzę, że już to zrobili.
Możesz przyjąć rok.
Nie. Trzymali mnie dwa tygodnie.
Wiem, ale pięć lat? Mają mocne argumenty.
Wróciłaś! Pokażę ci twój gabinet.
- Wiem, gdzie jest. - Przenieśli go.
Sądzisz, że znajdą się naśladowcy,
którzy zaczną grozić adwokatom?
Jest taki branżowy dowcip.
Jak ocalić prawnika przed utonięciem? Zdejmując nogę z jego głowy.
KULISY ZABÓJSTW PRAWNIKÓW
A tak bez żartów, czy sytuacja jest poważna?
Jak zawsze, gdy ktoś ucieka się do przemocy.
Ale prawnicy...
- Idziesz ze mną. - Słucham?
Na drinka. Nie przyjmę odmowy. Chcę wiedzieć, co tu jest grane.
Daj mi 10 minut.
Myślą, że prawnik sam się o to prosi.
- Chyba że jest potrzebny. - Właśnie.
„To sukinsyn, ale mój sukinsyn”.
Maiu, znajdź sobie biurko.
Są ogólnodostępne, więc nie zostawiaj laptopa.
Proszę bardzo. Lucco, twój nowy gabinet.
Mój jest naprzeciwko.
W porządku.
Sądziłem, że będziesz mniej zadowolona.
Wybaczysz?
Cześć. Wtajemniczycie mnie?
To tylko pomysł.
- W sprawie Mai? - Tak.
Ale go nie zdradzisz?
- Omawiamy zeznania Amy. - Diane, to głupie.
Ty mówisz jej, a ona mnie.
Wykluczmy pośrednika.
Czy informacje pochodzą od naszej nowej partnerki?
Amy nie była niespodzianką.
Nie? A kto nią jest?
O czym wiesz?
Fundacja Rindellów. To ja sporządziłam jej akt założycielski.
Chcą mnie wsadzić za pracę w fundacji.
- Niedobrze. - Fakt.
Plus jest taki, że wiemy o tym zawczasu.
- Przećwiczymy zeznanie. - Tak.
A ja udam zaskoczoną wezwaniem.
To już coś.
Zadzwonię do Colina. Spróbuję wytargować mniej niż rok.
Chyba mam inne wyjście.
- Jakie? - Powiem później.
Biuro Diane Lockhart.
Oddzwoni do pana.
- Potrzebuję pomocy. - Zajebiście. Jakiej?
FBI dało nam to zdjęcie.
Ta kobieta wypłaciła milion dolarów
z konta mojego ojca w Dubaju.
Boże, serio?
Nie wiedzą, kim ona jest, ale ja chyba wiem.
- Kto to? - Rosalie Richetta.
Richetta.
- Mogę notować? - Nikt się nie dowie?
Była moją trenerką tenisa i sądzę, że pomaga ojcu.
- Chcesz dotrzeć do niego przez nią? - Tak.
On ma dowód, że nie jestem odpowiedzialna za fundację.
Jasno jej to powiedz.
Nie chodzi o to, żeby wrócił i poświęcił swoją wolność.
Chodzi o dowód, który oszczędzi mi pięcioletniej odsiadki.
- Chociaż tyle może zrobić. - Znajdę ją.
Dzięki.
Mówiła coś o Little Village,
- ale już tam nie mieszka. - Jasne.
Zrobię, co mogę, żebyś nie trafiła za kratki.
Dziękuję.
Nie!
Niemożliwe!
- Chrzanisz. - Skądże.
- Gardner zgodziłby się na 10 lat? - Nawet na 15.
- Mój Boże. - Mieliśmy słabe dowody.
Rany, był dobrym prawnikiem.
Owszem. Znakomitym.
Dlaczego nigdy się nie starłyśmy?
Bałaś się.
Niech ci będzie.
- Muszę o coś spytać. - Słucham.
- Dlaczego zdradzasz nam informacje? - Dlaczego?
Nie musisz. Zależy nam tylko na twoim nazwisku.
Prokuratura była całym moim życiem.
Dziesięć pieprzonych lat.
- Wyobrażasz sobie? - Niestety tak.
- Wysysają cię do ostatniej kropli. - Tak właśnie robią.
A potem przestajesz dla nich istnieć.
Napisałam tweeta.
Rozsądni powinni mieć zakaz tweetowania.
Unikam tego jak zarazy.
Teraz się odgrywam.
Zamierzam ich zniszczyć.
Okropne.
Tak. Wszyscy umierają.
PRAWNICY NA CELOWNIKU
Zdarza się.
Nie wiem, co się dzieje ze światem.
Czytam wiadomości, oglądam je i nie ma w tym żadnego sensu.
Nie jest po prostu źle. To obłęd.
Każde pokolenie ma swoje odchyły.
Mówią tak, żeby nas pocieszyć, ale to istny obłęd.
George Orwell nie wiedziałby, od czego zacząć.
Cóż możemy na to poradzić?
Bo ja wiem? Dać sobie z tym spokój.
Znaleźć inny, godny zawód.
Cukiernika!
Tak! Ty i ja, razem, robiące ciastka.
Cóż... Przynajmniej sprawiałybyśmy ludziom radość.
Racja, nikt nie strzela do cukierników.
Ciemna noc duszy...
Że też może trwać tygodniami.
Zeznawałam pod przysięgą.
Co zamierzasz?
- Doprecyzuj pytanie. - Chodzi o nas.
Przepraszam.
- Powiedziałam prawdę, nic poza tym. - Nie kiwnęłam głową.
Kiwnęłaś.
Amy, jesteśmy tu same.
Nie kiwnęłam.
Czyli kłamałam?
Powinnam odejść.
Po co być z kimś, kto kłamie, żeby wsadzić cię za kratki?
Maiu.
- Uwielbiam dmuchane zamki. - Ja też. Przypominają mi dzieciństwo.
Może wygonimy dzieci i poskaczemy?
Które jest twoje?
Ten z tyłu, Timmy.
Timmy, nie popychaj!
- Jestem Esther. - Marissa.
Nie masz czasem siostry, która uczyła tenisa?
Mam, Rosalie. Znasz ją?
- Moi rodzice ją wynajęli, była świetna. - To prawda.
- Gdzie jest teraz? - Wszędzie.
- Za granicą. Daleko stąd. - Brakuje mi dalekich wypraw.
Było nie robić dzieci.
- Odwiedza was? - Rosalie?
Nie, ale pozdrowię ją od ciebie. Dzwoni co tydzień.
Świetnie. Mam do ciebie prośbę.
Moja koleżanka, Maia Rindell, również trenowała z Rosalie.
Koniecznie musi się z nią skontaktować.
Maia chce ostrzec ją i swojego ojca.
Federalni złapali trop.
Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
Nie szkodzi, siostra zrozumie.
Przekaż jej, żeby zadzwoniła pod ten numer.
To jednorazówka, więc go nie namierzą.
- Coś ty za jedna? - Marissa.
Dziękuję za stawienie się w tak krótkim czasie, pani Lockhart.
Nie miałam wyjścia, dostałam wezwanie.
Oskarżenie działa z zaskoczenia.
Nie mogliśmy się przygotować do przesłuchania.
Jak już mówiłem, będziecie mieli na to czas.
- Proszę kontynuować. - Sporządziła pani akt założycielski
fundacji Rindellów jako organizacji non profit,
- zgadza się? - Tak.
Jaki był cel statutowy tej fundacji?
Pomoc medyczna i edukacyjna w krajach Trzeciego Świata.
Bardzo szczytny cel.
Wie pani, ile pomocy medycznej i edukacyjnej
udzieliła fundacja w krajach Trzeciego Świata?
- Nie. - Czy będzie dla pani zaskoczeniem,
- jeśli powiem, że zero? - Sprzeciw, mecenas zeznaje.
I to całkiem nieźle, oddalam.
Czy Henry Rindell poprosił panią o sporządzenie aneksu
do aktu założycielskiego fundacji?
Tak.
Miała pani zastrzeżenia do tego aneksu?
- Owszem. - Jakie?
Uznałam go za wątpliwy etycznie.
Łączył kapitał funduszu ze środkami fundacji.
Dzięki niemu pan Rindell mógł lokować kapitał
w sposób uniemożliwiający dochodzenie Komisji Papierów Wartościowych.
Dlaczego sporządziła pani ten aneks?
Dostałam zlecenie.
Od kogo?
To była notatka. Ta osoba pewnie nie wiedziała, co podpisała.
Pani Lockhart, kto pani to zlecił?
Notatka nosiła podpis Mai Rindell.
Pani Rindell, wszystko w porządku?
Tak, Wysoki Sądzie. Przepraszam, to pilne.
Dobrze, zróbmy krótką przerwę.
Tak, to ja. Chwileczkę.
- To Rosalie. - Nie jej siostra?
Nie, Rosalie.
NIEZNANY NUMER
Maia?
- Tak. - Co u ciebie?
Dobrze. To znaczy niezbyt.
Jak twój drugi serwis?
Pewnie bez zmian. Dawno nie grałam.
- Powinnaś wrócić na kort. - Nie wykluczam tego.
Gdzie się teraz podziewasz?
Pozwolisz, że nie odpowiem? To dość skomplikowane.
Rozumiem, ale mam prośbę.
Muszę pomówić z ojcem.
Nie widziałam go od lat.
- Nieprawda. - Zapewniam.
FBI pokazało mi zdjęcie z Dubaju, jak wypłaciłaś pieniądze z jego konta.
Wiem, że nieprędko zobaczę tatę,
- ale powinnam z nim pomówić. - Muszę kończyć.
Czekaj, posłuchaj.
Wiem od FBI coś, co wam pomoże.
Coś, co pozwoli ich zmylić.
Rosalie?
Słucham.
Chcę zrobić z ojcem wymianę.
Potrzebuję informacji, która uchroni mnie od więzienia.
Podam ci numer innej jednorazówki.
Niech tata zadzwoni do mnie jutro o 11.00
czasu chicagowskiego, bo jeśli nie,
pozwolę FBI znaleźć was oboje.
ANEKS
Może pani odczytać obowiązki prezesa ujęte tym w akcie założycielskim?
„Nadzór nad zarządem, zbiórką środków, finansami,
infrastrukturą i budżetem fundacji”.
To akt innej organizacji non profit,
- tak? - Na to wygląda.
Jednak formuła jest niemal identyczna jak w przypadku fundacji Mai?
Tak.
To notatka służbowa podpisana przez prezesa tej fundacji.
Odczyta pani, co w niej postanawia?
„Aby połączyć środki fundacji non profit z kapitałem instytucji sprawczej”.
Przepraszam, sprzeciw.
Co to za fundacja, dlaczego ją omawiamy?
Chcemy wykazać, że odruchowo podpisana...
- Sprzeciw wobec „odruchowo”. - Wycofuję.
Że podpisana przez Maię notatka nie jest nadzwyczajną praktyką non profit.
Trochę naokoło, ale niech będzie. Oddalam.
Może pani odczytać cel statutowy tej fundacji?
„Pomoc prawna i edukacyjna w krajach Ameryki Południowej”.
- Szczytny cel, prawda? - Tak.
Czy fundacja Kerrych zdążyła już zrealizować ten cel?
Łapię.
- Dziękuję. - Ja nie.
Jestem członkiem zarządu tej fundacji.
Rzeczywiście zdziałaliśmy niewiele.
Zebraliśmy się raz w ciągu sześciu lat.
I przyznaję, że podpisałem tę notatkę odruchowo.
- Nie chcieliśmy urazić. - W porządku.
Powinniśmy bardziej się postarać.
Wysoki Sądzie, wy nie lokujecie pieniędzy z piramidy finansowej.
Owszem, ale gdyby nawet tak było, nie wiedziałbym o tym.
Dziękuję, Wysoki Sądzie. Nie mam więcej pytań.
Jednak nie potrzebowaliście czasu, by przygotować się do przesłuchania.
Szczęśliwym trafem.
Czy oskarżenie chce coś dodać?
Oskarżenie?
Wysoki Sądzie, chcemy wezwać świadka,
ale to wymaga przewiezienia go z Greenville.
To osadzona?
Tak, to matka oskarżonej, Lenore Rindell.
Co twoja matka może zeznać?
Nie mam pojęcia.
Wspomniała cokolwiek, co mogłoby cię obciążyć?
Skoro zeznaje przeciwko tobie, złożyli jej ofertę,
a to znaczy, że powie coś, co może ci zaszkodzić.
Chcesz znać szczegóły zarządzania funduszem?
Nie.
Chcę tylko wiedzieć, czy jest jakiś problem.
Jest ich wiele.
Będziemy musiały podważyć jej wiarygodność.
Nie masz pojęcia, co powie?
Inwestorzy wierzą, że ojciec potrafi chodzić po wodzie.
A jemu to odpowiada.
To znaczy?
Tata kompensuje straty.
- Jak? - Nie wiem.
Przyznała, że były problemy.
Jakie?
Sposób na kompensacje strat.
Ale poza tym żadnych szczegółów.
Co robić?
Dzwonił Joe Swoboda,
- potentat opałowy. - I?
Jest na tak.
Nieźle, Liz.
- Pierwszy tydzień. - Mogę odsapnąć?
Zaskoczyłaś mnie.
- Często to słyszę. - Tak trzymaj.
Warto rozejrzeć się za nowym partnerem.
- Dlaczego? - Diane Lockhart rozważa odejście.
- Że co? - No tak.
Ostatnia seria zgonów skłania ją ku emeryturze.
- Nie mówiła ci? - Nie.
Może źle to odebrałam.
Nie poruszaj tego tematu, niech sama powie.
Mówiła, że to jej „ciemna noc duszy”.
- Do jutra. - Na razie.
- Późno już. - Co u Forda?
Lepiej. Miał drugi zawał. Powinien odpuścić.
- Pozdrów go. - Dobrze.
- Wiesz, że to wbrew regułom? - Tak.
Ale jeśli odmówisz, to trudno.
Do kogo?
Lenore Rindell. Przenieśli ją z Greenville.
Dobrze. Masz 10 minut.
Oby tyle wystarczyło.
SĄD KARNY
Przysięgam, że będę mówić prawdę,
całą prawdę i tylko prawdę.
Dziękuję, może pani usiąść.
Proszę się przedstawić.
- Lenore Rindell. - Gdzie pani mieszka?
Zakład karny Greenville, oddział drugi.
To żeńskie więzienie o złagodzonym rygorze?
Tak.
- Długo jest pani osadzona? - Dwa miesiące.
- Przyznała się pani do oszustwa? - Tak.
Podsądna jest pani córką, zgadza się?
Owszem.
Wie pani, że także jest oskarżona o oszustwa?
Tak.
Czy chce pani złożyć przed sądem zeznanie dotyczące winy córki?
- Tak. - Dobrze.
Gwoli uprzedzenia pytań obrony:
czy Departament Sprawiedliwości zaoferował pani złagodzenie wyroku
- za to zeznanie? - Tak.
- W jakim wymiarze? - Odbywam karę ośmiu lat więzienia.
Ma zostać zmniejszona do kary już odbytej.
Dziękuję.
Proszę powtórzyć,
co powiedziała pani córce
na temat fundacji 6 lipca 2016 roku.
Nie pamiętam, bym cokolwiek jej mówiła.
Czy nie oznajmiła pani córce,
że fundusz i fundacja były prowadzone w sposób nielegalny?
Nie, kiedy?
Czy nie ostrzegła pani córki, że zabiorą ją w kajdanach?
Nie wiem, o czym pan mówi. Planowałyśmy wakacje.
- Słucham? - Na Kajmanach.
Ktoś musiał się przesłyszeć.
Pani Rindell...
Czy ma pani świadomość, że składanie fałszywych zeznań to przestępstwo?
- Tak. - I że wszelkie ustalenia
dotyczące pani wyroku zależą od pani zeznań?
Tak.
Nie mam więcej pytań.
Kocham cię.
Czy obrona ma pytania?
Nie, Wysoki Sądzie.
Dziękujemy pani.
Co myślisz?
Tata ma wiele wad, ale jest punktualny.
Skoro nie zadzwonił...
Cześć, słonko.
Tato.
- Miło cię słyszeć. - Wzajemnie.
Przepraszam, że tak wyszło.
- Nie chciałem tego. - Wiem.
Kocham ciebie i twoją matkę.
Pragnę wam pomóc.
Wiem.
Co chciałaś mi powiedzieć o federalnych?
Oferują ugodę.
Jeśli się zgłosisz, wypuszczą mamę z więzienia,
a wobec mnie wycofają oskarżenie,
jeśli oddasz się w ich ręce.
Tato?
Jestem.
Myślałem, że chodzi o moje miejsce pobytu.
Mają zdjęcie Rosalie z Dubaju?
Tak. I jeszcze jedno z Włoch.
Znają dokładny adres, skarbie?
Nie. Jeszcze nie.
Daleko jesteście?
Mama siedzi w więzieniu
i bardzo cierpi.
Miała szansę wyjść, zeznając przeciwko mnie,
- ale odmówiła. - Tęsknię za wami.
Bardzo.
Więc oddaj się w ich ręce.
Pamiętasz, jak złamałam rękę w trzeciej klasie?
Płakałam jak bóbr.
Powiedziałeś mi wtedy,
że zrobiłbyś wszystko, by uśmierzyć mój ból.
Pamiętasz? Masz możliwość się wykazać.
Możesz uśmierzyć ból mój i mamy.
Proszę.
Maiu, nie rozumiesz.
Oni mnie ukrzyżują. Z nimi nie ma rozmowy.
Przykro mi, ale muszę kończyć. Bardzo cię kocham.
Uwierz.
Spokojnie!
Pomału!
Jestem niewinny.
Nic nie zrobiłem.
Maiu, dzwoń do konsulatu. Aresztują mnie.
Maiu!
Pa, tato.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk