POPRZEDNIO...
Proszę podnieść prawą rękę i powtarzać za mną:
„Ja, Donald John Trump, uroczyście przysięgam”.
Glenn, co się dzieje? Chodzi o dom?
...wielomiliardowa piramida finansowa...
Moje oszczędności?
Kurwa!
Odczekaj trochę, to zły okres.
Teraz nie przyjmie cię żadna kancelaria.
Media, które przekazują takie fałszywe informacje,
są wrogami narodu.
Dzielnie stawcie temu czoło.
To zasada naszej kancelarii.
Wystarczy, firma sama się nie poprowadzi.
Nie chcemy też zmęczyć naszego założyciela.
Byli również przyzwoici ludzie. Po obu stronach.
Jakby coś się poluzowało w maszynie i zaczęła klekotać.
Pozostaje nam prawo.
- Cieszę się, że tu jestem, Adrianie. - Ja też się cieszę.
Nie było żadnej zmowy. Wszyscy to wiedzą i mogą potwierdzić.
Żadnej zmowy.
Lucca Quinn. Moja klientka, Maia Rindell.
Agentka Madeline Starkey. Usiądźmy i porozmawiajmy.
Według mnie wiedziałaś o przekręcie rodziców.
Zalecę prokuraturze sporządzenie aktu oskarżenia.
Maiu Rindell, twój ojciec zbiegł. Jesteś aresztowana.
- Liz, tak mi przykro. - Dziękuję, Rod.
Michelle i Barack przekazują swoje kondolencje.
- Spodobał się im twój tweet. - Dziękuję.
Nie wiem, jak odbiorą go w pracy, ale...
- Ktoś musiał to powiedzieć. - Tak.
Cześć.
Twój tata był waleczny do samego końca.
To koniec epoki.
Liz, tamto zdjęcie...
Nie mój wybór. Tata je lubił, więc...
Nieźle się bawił tamtego dnia.
Tak, ale krótko.
Przykro mi.
Gdybyś czegoś potrzebowała...
Sandy wspomniała, że chcecie zachować nazwę.
Tak będzie lepiej...
Nie sądzisz, że to fałszywa reklama? Reddick i Boseman bez Reddicka?
Później to omówimy.
Gdy tylko usuniecie nazwisko taty.
Chodzi o nas?
Nie. Dlaczego pytasz?
Bo jeśli chodzi o udziały, wiesz, że pogadam z partnerami.
Pani Harden, dziękuję za przybycie.
Dziękuję.
Przepraszam. Chciałabym przejść. Przepraszam.
Wiem, dziwnie wyszło.
Nie planowałam tego.
Zobaczyłam w gazecie nekrolog i chciałam oddać cześć zmarłemu.
Widzę, że niedowierzasz, więc przyznaję:
liczyłam, że cię tu spotkam. To nie jest czysty przypadek.
Wiesz dlaczego?
Poczułam wyrzut sumienia.
Pewnie przyczyniłam się do twojego aresztowania.
Jasne, moja praca polega na szukaniu winy w stogu wyparcia,
ale myśl o tobie nie dawała mi spokoju.
Uważam, że jesteś bardzo dobrą osobą
i mam pewną sugestię.
Dobra. Oto mój plan.
Wiem, jestem irytująca,
ale nie oczyszczę sumienia, dopóki nie spróbuję.
Za sześć dni ruszy twój proces.
Mogą cię wsadzić na pięć lat, a masz ile? Jakieś 29?
To bardzo zły okres na odsiadkę.
Gdy studiowałam na uniwerku w San Diego...
pojechałam z koleżankami do Tijuany.
Trafiły do aresztu.
Na tydzień. Potem nie były takie jak wcześniej.
Już nigdy.
Panie wybaczą.
Oto moja sugestia:
powiedz mi wszystko o swoim ojcu,
gdzie jest, dokąd zbiegł,
a ja przekonam prokuraturę, by wycofała zarzuty.
Unikniesz więzienia.
Wiem, co powiesz: „Nie mam pojęcia, gdzie on jest”.
Sęk w tym, że mam dowody.
Obstawiam, że nie wiesz, ile wiesz. Więc powiedz mi wszystko.
Pewnie zasłużyłam. Powinnaś to przemyśleć, Maiu.
Wiem, co powiesz:
„Nie mam pojęcia, gdzie on jest”.
Sęk w tym, że...
Mam dowody. Obstawiam, że nie wiesz, ile wiesz.
- Pokazała ci je? - Nie.
Pewnie są słabe. Sprawdźmy.
W sądzie zatajenie dowodu może się przydać.
- Ufasz jej? - Nie, ale nie musimy.
W porządku?
Nie, wszystko wymyka się spod kontroli.
To normalne przed procesem.
Ale mam dobrą wieść: nie przechytrzą nas.
- Poniedziałek aktualny? - Tak.
- Świetnie. - Baracka martwi ten pozew.
To pestka. Ziemia jest na cele społeczne.
Wiem, ale nie chcemy kontrowersji wokół biblioteki.
- Będziemy delikatni. - W porządku.
- Usiądźmy. - Dobrze.
MSZA GODZ. 13.00 - 15.00
- Wilbur. - Liz. Moje kondolencje.
Dziękuję.
Dostałam twój e-mail. Za tydzień będę w pracy.
Zrób sobie przerwę. Potrzebujesz jej.
Proszę pani.
Nie potrzebuję. Wracam do pracy.
Później to omówimy.
Dlaczego wszyscy zwlekają?
Omówmy to teraz.
Chcę, byś na kilka tygodni usunęła się w cień.
Niech inni prokuratorzy przejmą twoje sprawy.
Potem cicho przywrócimy cię do regularnej pracy.
- Dlaczego? - Dobrze wiesz.
Przez tweeta?
Chcesz czy nie, Trump jest naszym szefem.
Myślałam, że ty nim jesteś.
Ale on jest moim, a ty nazwałaś go białym szowinistą.
Chcę tylko, byś pominęła jeden cykl.
A jeśli odmówię?
Liz, posłuchaj przyjaciela: weź trzy tygodnie wolnego.
Diane?
- Colin, co u ciebie? - Dobrze. Idziesz na pogrzeb?
Tak. Pomożesz mi z odroczeniem?
Jasne, to świeżo upieczony sędzia, powinien się zgodzić.
Dzięki, jestem spóźniona.
Straszne, jeszcze tydzień temu go widziałem.
Serio? Gdzie?
Surfował na jeziorze Michigan.
- Widziałeś Carla Reddicka na desce? - Tak.
Co? Nie. Rogera Hilla.
No tak. Idziesz na pogrzeb Reddicka.
- Mam 10 minut. Roger nie żyje? - Tak.
Kierowca zbiegł z miejsca wypadku.
Roger z Hill i Masters?
Przechodził przez LaSalle i jakiś van...
- zabił go na miejscu. - Potworne.
Daje do myślenia.
Miał 38 lat, był trakcie rozwodu.
- A co u Lukki? - Dobrze.
- Otrzymała opcję partnerską. - Przekaż jej moje gratulacje.
- Przekażę. - Proszę wstać,
szacowny sędzia Lyman zaczyna obrady.
Zrobimy coś z tym podestem? Jest stromy.
- Zajmę się tym. - A klimatyzacja?
- Wyłączyłeś ją? - Jest w naprawie.
Ta toga grzeje jak piekarnik. Można usiąść.
Mamy dziś...
- Co dziś mamy? - Wybór ławników.
Wysoki Sądzie, krótki wniosek: obie strony proszą o odroczenie.
Co to za sterta?
- Wokanda, Wysoki Sądzie. - Wokanda. Dobra.
Howardzie.
- Dzień dobry. - Cześć, Diane.
I co sądzisz? Nieźle, jak na chłopaka z Południa?
- Tak, zaskakująco. - Wyglądasz, jakbyś szła na pogrzeb.
Właśnie się wybieram.
Dlatego wnosimy o odroczenie,
- aby mecenas mogła... - Czyj pogrzeb? Hilla?
Carla Reddicka.
Carl „Żydoland” Reddick.
Nie mamy nic przeciwko odroczeniu.
On i Jesse Jackson mieli ubaw z „Żydolandu”.
To nie tak, Howardzie.
SĘDZIA HOWARD LYMAN
Wysoki Sądzie.
Odrzucam wniosek.
Ustalimy skład ławy teraz.
PRZEKAŻ BOSEMANOWI, ŻE UTKNĘŁAM.
Carl Reddick urodził się, gdy po ulicach maszerowali naziści.
Gdy zmarł, również maszerowali.
Całe swoje życie walczył z agresją,
totalitaryzmem, ignorancją.
Carl stał u boku doktora Kinga.
Stał na moście w Selmie.
Porusza mnie myśl o odwadze, jakiej to wymagało.
I choć jestem partnerką kancelarii noszącej jego nazwisko...
wiem, że go zawiodłam.
Kazał nam stosować prawo jako siłę do czynienia dobra.
Widział, że opętały nas pieniądze, godziny pracy
i pragmatyzm kosztem ideałów.
- Szlag. - Co?
Biblioteka Obamy.
Dla Carla prawo było przewodnikiem.
Pogadam z nim. Wie, że to tylko retoryka.
Było nadzieją.
Widział, że dla nas prawo jest zbiorem zasad do naginania.
Obecne problemy są równie realne, jak te, z którymi się borykał,
a może nawet bardziej.
Carl Reddick powiedziałby nam:
„Proszę, nie pogrzebcie moich ideałów razem ze mną”.
ODCHODZĘ
Panie Habercore.
- Julius. Niesamowita mowa. - Owszem.
Daje do myślenia.
Nadal jesteśmy umówieni na poniedziałkowy lunch
w sprawie prezydenckiej biblioteki?
Cóż... Pozwolisz, że jeszcze to potwierdzę?
Jasne. Barbara również byłaby obecna.
Mogłaby objaśnić, w jaki sposób wypełnimy wolę Carla.
Dobry pomysł. Zadzwonię.
Mamy kłopot.
- Panie Boseman... - Później.
Mamy problem.
Chodź.
Cześć, Lucca.
Pani Starkey, co u pani? Jak się ma fikcyjny mąż?
Tęskniłam za tobą. Mój fikcyjny mąż śle pozdrowienia.
Rozmawiała pani z moją klientką bez mojej zgody.
W zasadzie to głównie ja mówiłam.
Jest bardzo grzeczna. Nie pisnęła słowa.
To dobrze. Ponoć zaproponowała jej pani ugodę.
Serio? Nie sądzę, by tak było.
Powiedz mi wszystko o swoim ojcu,
a unikniesz więzienia.
Boże, jak mi was brakowało.
- To nie wszystko. - W porządku.
Mam dowody. Obstawiam, że nie wiesz, ile wiesz.
O jakich dowodach mowa?
Departament rzekomo ujawnił nam cały materiał.
To żadne zatajenie, dostaliśmy to dwa dni temu.
Po to tu przyszłam i, rzecz jasna, by uczcić zmarłego.
Rzecz jasna.
Monitoring z Banku Królewskiego w Dubaju.
Byłyście w Dubaju? Bardzo dziwne miejsce.
Pewnie tak czuli się moi przodkowie po przybyciu na Manhattan.
Tak na marginesie.
To zdjęcie klientki, która wypłaciła milion dwieście tysięcy dolarów
z konta założonego przez twojego ojca – Henry’ego Rindella.
Dubaj nadzorował konto, lecz ta osoba im umknęła.
Chcemy ją znaleźć.
Sądzę, że jeśli się uda, znajdziemy też twojego ojca.
A to leży w naszym wspólnym interesie.
Czekamy z zapartym tchem.
Musimy to przemyśleć.
Barbaro!
Co to było, do cholery?
- Co takiego? - Twoja mowa.
- Wyszło na to, że szczamy na jego grób. - Nieprawda.
- Owszem. - Wiem, że nie jesteśmy idealni,
ale spędziłem cztery miesiące u Harta i wiem, jak wygląda patologia.
- Co was tak martwi? - Habercore.
Biblioteka Obamy.
Nie przyjdzie na poniedziałkowy lunch.
- O czym mówicie? - Idź i powiedz mu,
że jesteśmy tymi dobrymi. I że...
Gdzie Diane? To jej klient, nie mój.
To nasz klient, Barbaro.
Gdzie Diane?
- Hej... - Marissa.
Właśnie. Gdzie jest Diane?
ŁAWNIK
Wie pani... w sumie...
jakie było pytanie?
Czy zdoła pani wydać uczciwy werdykt w tej sprawie?
Sęk w tym, że „uczciwy” to jedno z tych słów
jak „gorący” albo „zimny”. Podlega interpretacji.
Czy jest pani uczciwa?
- W czym? - Ogólnie.
- Mam nadzieję. Chcę być. - Dobrze, przyjmuję.
Popieram, Wysoki Sądzie.
- Mam kilka pytań. - Dobry Boże.
Chce pani coś powiedzieć?
Nie, tylko postoję.
- Co z tą klimatyzacją? - Pracują nad nią.
- Pomówmy o pani pracy. - Jakby to ująć...
TRACIMY GRUBEGO KLIENTA, HABERCORE’A. GDZIE JESTEŚ?
Dobra, kto to jest?
Nie wiem.
Masz najgorszą pokerową minę. Mów.
To może oszczędzić ci odsiadki.
To ktoś, kogo znałam.
Ktoś, kogo...
Przyjaciółka rodziny?
Nie.
- Rosalie. - Jaka Rosalie?
- Nie pamiętam nazwiska. - Kim była?
- Moją trenerką tenisa. - Jesteś pewna, że to ona?
Nie wiem. To nie ma sensu.
- Szlag. Przepraszam. - Nie szkodzi.
Kiedy to było?
Dwanaście lat temu. Odeszła po kilku miesiącach.
Dlaczego?
Rodzice nie chcieli, by mnie trenowała.
Sądzili...
że zbytnio się zbliżyłyśmy.
To dlaczego wypłaca kasę twojego ojca w Dubaju?
Pojęcia nie mam.
Lubię bekon, ale nie jestem uprzedzony do kuchni koszernej.
Nie mam zdania.
Pytam, ponieważ czasem przysięgli nie mają wpływu
na jedzenie w sali obrad.
Parę lat temu zaszkodził mi glutaminian, ale to tyle.
Mnie też, po chińszczyźnie. Myślałem, że nie wstanę z klopa.
Wysoki Sądzie, przyjęliśmy już tego ławnika.
Wiem. Pomówmy o pańskim doświadczeniu.
Pracował pan w parku rozrywki?
Ford? Ford, co z tobą?
Diane? Myślałam, że tylko ja się spóźnię.
Cześć, Renee.
- Idziesz z innego pogrzebu? - Nie, z sądu.
- Dziwne, dwa pogrzeby w jeden dzień. - Byłaś na pogrzebie Rogera?
- Kogo? - Rogera Hilla.
- Straszna sprawa. Sprawca uciekł. - Owszem.
Byłam pochować Michaela Sommersa, naszego partnera.
Sommers? Nie żyje?
Tak, zmarł w zeszłym tygodniu. Dostał zawału w siodle.
Boże, co się dzieje? To jakaś plaga.
Dziś na sali sądowej porządkowy dostał zawału.
- Co? - Jest w szpitalu. Co się dzieje?
Pewnie nic.
Gdy zapiszesz się na pilates, to wszędzie dookoła jest pilates.
Idziemy na pogrzeb przez cmentarz,
ty wracasz z innego, a dziś odbył się trzeci pogrzeb.
To nie pilates.
Słuszna uwaga.
POCHÓWEK GODZ. 15.00 - 16.00
- Przepraszam, Diane. - Za co?
Zeszły rok. Nie zatrudniłam cię, nie podałam pomocnej dłoni.
W porządku, Renee.
Zjedzmy razem lunch, chętnie nadrobię zaległości.
Może innym razem.
Wskazówki dojazdu.
- Dziękuję. - Proszę.
Pani Starkey, mamy coś dla pani.
- Dobre wieści. Co? - Zależy od oferty.
Pomóż nam znaleźć ojca, a wycofamy zarzuty.
Nie. Pomoże wam znaleźć kobietę ze zdjęcia za wycofanie zarzutów.
- Nie. - Trudno. Do usłyszenia.
Dlaczego chronisz ojca, który cię wystawił?
Bez lepszej oferty nie ma co strzępić języka.
To zły człowiek.
- Odsłuchaj, a się przekonasz. - Podziękujemy.
To z jego podsłuchu.
Jeśli to dowód, powinien być włączony. Maiu, to zatajenie.
Odsłuchaj i przestań go chronić.
Nie jest tym, za kogo go uważasz.
Okrzepła trochę.
Cześć, Rod.
Znakomita mowa.
Dziękuję, ale chyba za szorstko potraktowałam kancelarię.
Nie w mojej ocenie.
Wiem, że Carl był zawiedziony obroną Chumhum,
które nie dba o różnorodność zatrudnienia.
- Rod, miło cię widzieć. - Diane.
- Nie widziałem cię w kościele. - Przepraszam, utknęłam w sądzie.
Chciałam tylko podkreślić, że nasza firma najlepiej
zadba o sprawy prezydenckiej biblioteki.
Potrzebujecie kogoś, kto wie, jak połączyć pragmatyzm z ideałami.
Zgadzam się.
Świetnie, więc omówimy to na lunchu.
Nie przejmujcie się, nie chodzi o twoją mowę.
- Państwo Obama kochają Reddicków. - Wiem.
Chodzi o córkę Reddicka. Liz się przenosi.
Słucham?
Liz Reddick została dziś zwolniona z Departamentu Sprawiedliwości.
Nie wiedziałyście?
Powiedziała mi. Poszło o tweeta na temat Trumpa.
Planuje założenie własnej kancelarii,
a ja pójdę za nią.
Przepraszam.
- Nie musisz tego robić. - Wiem.
Próbuje cię rozjuszyć,
byś zgodziła się pomóc bez ugody.
Ale się nie dam, prawda?
Podsłuch 11 przez 23, kreska 0-6-5, ukośnik, Foxtrot, osiem.
- Halo? - To ja.
Wiem kto.
- Gdzie jesteś? - Nadal w domu.
- Dlaczego? Potrzebuję cię. - Chwila.
Co robisz?
- Zsuwam majtki. - Nie teraz.
Biorę go do ust.
Jestem mokra.
To Rosalie?
Słyszysz mnie?
Chcę cię zerżnąć.
Przerżnąć cię na wylot.
Chyba tak.
Żona jest w sąsiednim pokoju?
- Jest tam Maia? - Tak. Jedzą kolację.
Chcę, by cię słyszały.
Fragment wycięto,
11 przez 23, kreska 0-6-5, ukośnik, Foxtrot, osiem.
- Wyłączmy to. - Nie.
- Mały Henry za tobą tęskni. - A ja za nim.
Jak minęły mu urodziny?
Miał siedmioro gości. Po jednym za każdy rok.
Powiedz mu, że przyjadę z prezentem.
Nie może się doczekać. Tu jest twoja rodzina.
- Kochamy cię. - Ja was też.
Nie wierzę.
Że mój tata ma sekretną rodzinę?
To oczywista prowokacja,
uknuta, by cię zranić i wywołać reakcję.
Ojciec mnie porzucił.
Ukradł miliardy osobom, które mu zaufały, ale w nieślubne dziecko już nie uwierzysz?
Pozwól mi zawrzeć ugodę z Madeline. Ona chce, byś nie myślała,
- więc weźmy oddech i pomyślmy. - Nie.
- Będę za dwa dni. - Nie możemy się doczekać.
- Potrzebujemy cię. - A ja was.
Traktuje mnie jak ośmiolatkę.
Nie, jak dwudziestoośmiolatkę.
- Wiem więcej, niż mu się zdaje. - Jest głównym partnerem.
To dlaczego nie słucha, gdy proponuję mu redukcję kosztów?
- Proponujesz, by zastąpił mnie tobą. - Bo jestem tańsza.
Oboje możemy być śledczymi.
Narzekasz na nadmiar pracy.
Dobra, prosisz mnie o radę?
Nie, ale... tak.
Pogadaj z nim.
Przyszpil go, powiedz, że zdałaś egzamin na detektywa
i chcesz odbyć staż.
Barbara...
Powierza bibliotekę Obamy raczkującej firmie. To szaleństwo!
Chodzi o Reddicka. Ma gdzieś wielkość firmy.
Podąża za nazwiskiem.
- Przez twoją mowę. - To nie mój klient.
Diane miała się nim zająć.
Chwila. Czekajcie!
Musimy uświadomić mu ryzyko inwestowania w start-up.
Ja to zrobię.
Niech nie myśli, że jakaś firemka udźwignie prezydencką bibliotekę.
- Pomówię z Liz. - O nie. Tylko pogorszyłbyś sprawę.
- Musimy pogadać. - O czym?
O Liz.
- Potrzebujemy jej nazwiska. - Nie sprzeda go.
Wiem.
Poważnie?
Nie musimy zmieniać logotypu.
- Zaoferujemy jej partnerstwo kapitałowe? - Główne.
I tak chcieliśmy płacić jej procent.
Adrian się nie zgodzi. Nie lubią się.
Jest jednym partnerem z piętnastu.
Jeśli pozostali uznają, że grozi nam upadek...
A grozi?
Reklamujemy się biblioteką Obamy od pięciu miesięcy,
więc sądzę, że tak.
Cóż. Sprawdźmy, co powie Liz.
STYPA GODZ. 16.30 - 20.00
Wódkę z tonikiem.
Wódka i tonik.
Co się stało z moim gabinetem?
Wyburzyłam ścianę. Jest przestronniej.
Lubiłem swój gabinet.
Wiem.
- A okna? Są nowe? - Tak.
- Ian chciał więcej światła. - Wódka z tonikiem.
Na zdrowie.
Tylko się nie upij.
- Poważnie? - Tak mówię.
Założysz kancelarię?
- Rozważam to. - Podkradniesz nam klienta?
- Którego konkretnie? - Roda Habercore’a, biblioteka Obamy.
Jesteś skończonym narcyzem.
Pozyskałeś klienta i już jest twój?
Spróbuj o niego zawalczyć.
Aż 90 procent kancelarii pada w ciągu pierwszych pięciu lat.
Sprawdź to.
Rozmowa z tobą to zawsze przyjemność. Jesteś jak promień słońca.
- Chwila. - To ja, Lucca.
Jay chce ci coś pokazać.
- Co tu robimy? - Puść.
Nr 1130065, ukośnik, Foxtrot...
- Jeśli to kolejna rozmowa taty... - Posłuchaj.
- Halo? - Cześć, co robisz?
Czekam na twój telefon, a ty?
Jestem zabiegany, ale tęsknię.
Kto to?
- Zdejmij majtki. - Oszalałeś?
- Tu są ludzie. - Kto to?
Prezydent Trump. Uprawiał z twoim ojcem seks przez telefon.
Co?
To syntezator mowy opracowany przez FBI.
Wrzucasz 40 minut czyjegoś głosu i możesz sfingować rozmowę od zera.
Zrób to pod biurkiem, nikt się nie zorientuje.
Mów mi, co zrobisz.
- Dotykam się. - Zatrzymaj.
Co ma powiedzieć twój tata?
Co?
Co ma odpowiedzieć Trumpowi?
„Kocham cię, prezydencie”.
Kocham cię, prezydencie. Uwielbiam widok twojego tyłka w dżinsach.
- Dodałem od siebie. - Jasne.
Stworzyłeś całą rozmowę?
Tak. Nowy, wspaniały świat. Niczemu nie ufaj.
Mike Pence też chce z tobą pogadać.
- Sfingowany jest boski. - Ociekasz seksem, Henry.
Powiedz, co ze mną zrobisz?
Chcę cię zerżnąć.
Przerżnąć cię na wylot.
Masz tę rozmowę od Madeline?
- Co robisz? - Zsuwam majtki.
Nie teraz.
- Biorę go do ust. - To nie Rosalie.
To nie jej głos, sfingowali go.
Świetnie.
Mam pewną sugestię.
Liz?
- Poznałaś już Diane Lockhart? - Tak.
Na kolacji izby adwokackiej.
- Zgadza się. - Możemy pomówić?
- Byłaś w kancelarii z Gardnerem. - Owszem.
Był dobrym prawnikiem.
Pokonał mnie w sprawie, którą powinnam była wygrać.
Miał talent.
- Przykro mi, że tak wyszło. - Dziękuję.
- A Alicia Florrick? - Też ze mną pracowała.
Studiowałyśmy razem.
- Chicago, jedna wielka rodzina. - Tak.
Liz, chcemy, byś do nas dołączyła.
W jakim wymiarze?
- Kapita... - Głównym.
- Chcecie nazwisko mojego ojca? - Tak.
I ciebie. Chcemy ciebie, byłą prokurator, którą wylano...
Która odeszła.
Odeszła i ma urazę do byłego szefa.
Klienci lubią takich prawników.
- Ci winni? - I niesłusznie oskarżeni.
Znasz wielu takich?
Nie będziesz chyba jedną z tych, którzy mają problemy z adaptacją?
Czy Adrian wie o waszej małej ofercie?
- Tak. - Nie.
- Zabawni jesteście. - Pan Boseman nie wie.
Decyzję podjęłaby pozostała piętnastka partnerów.
Większością głosów.
Przez dekadę użerałam się z biurokracją Departamentu Sprawiedliwości.
Nie wiem, czy chcę zamienić ją na inną.
Zapewniam, że lepiej płacimy.
- Przemyślę to. - Musimy wiedzieć dzisiaj.
Zatem dziś wam odpowiem.
- Puściłaś krótką piłkę. - Ona takie lubi.
Obyś miała rację. Kiedyś musimy powiedzieć Adrianowi.
Powiemy.
Adwokat Roger Hill zginął pod kołami
niebieskiego dodge’a, pędzącego ponad 70 kilometrów na godzinę.
Policja aresztowała kierowcę,
Stana Greennoble’a, agenta nieruchomości z Logan Square.
Policjanci znaleźli SMS-y i listy z pogróżkami,
w których wypominał Hillowi cenę usług
i utratę prawa do wspólnej opieki nad dzieckiem.
W południe Greennoble’a ujęto w jego biurze
pod zarzutem zabójstwa pierwszego stopnia.
Śmierć prawnikom!
Wszystkim!
„Śmierć prawnikom”.
Opętany tą właśnie myślą przejechał swojego adwokata rozwodowego.
Prawnicy zadają sobie pytanie:
czy nadmierne stawki mogą zabić?
Rozumiem wzburzenie,
mam przyjaciół prawników, ale za każdym razem...
Pogrzeby dają w kość.
- Tak. - Ale pomagają.
Za godzinę ludzie zaczną się śmiać i bawić.
Nie da się długo myśleć o śmierci.
Nie jestem tego pewna.
Jeśli chcesz, mam coś mocniejszego.
Co?
Psylocybinę.
- Nie wiem, co to. - Grzybki w proszku z sokiem z winogron.
Psychodelik?
Tak jakby. Bierz w mikrodawkach, po kropelce na drink,
i wszystko stanie się jasne.
Twój umysł zagra jazz.
Nie lubię jazzu.
A co lubisz?
Rosyjskie powieści, Bacha...
Więc będziesz zachwycona.
Ile?
Dla ciebie gratis. Za ładny uśmiech.
Śmierć i seks...
łączą nas z życiem.
Rano obudzę się z przeświadczeniem, że ta rozmowa nie miała miejsca.
- Diane. Masz chwilę? - Nie bardzo.
Widziałaś materiał o Hillu? Złapali kierowcę.
Przed chwilą. „Śmierć prawnikom”. Zabójcy rzadko są tak dosłowni.
Straszne, ale ci od rozwodów potrafią doprowadzić do szału.
Fakt.
Wiem, że nie masz powodu, by mi wybaczyć.
Renee, daj spokój.
- Wybaczam ci. - Czekaj.
Chcę, byś objęła u nas stołek po Sommersie.
- Co? - Prowadził dział procesowy.
Potrzebujemy partnera, który go zastąpi. Idealnie się nadajesz.
- Wszystko gra? - Tak.
- Przypomnij mi, jak zmarł? - Zawał w siodle.
No tak.
- Mam już pracę. - W dwa razy mniejszej firmie.
Która w dodatku się kurczy.
Trump wycofuje kontrakty bezprzetargowe dla mniejszości.
To 1/3 waszych dochodów,
a jeden z partnerów chce cię wylać.
Barbara Kolstad.
Nie wiedziałaś?
Wróciłaś z zaświatów, dowiodłaś swojej wartości,
nie musisz tego robić bez końca.
Przejmij stołek Michaela.
Śmierć prawnikom! Wszystkim!
„Śmierć prawnikom”.
Opętany tą właśnie myślą przejechał swojego adwokata rozwodowego.
Prawnicy zadają sobie pytanie:
czy nadmierne stawki mogą zabić?
- Dziwne. - Tak.
Martwisz się?
O nadmierne stawki?
Złapali go, więc raczej nie.
- Boseman chyba mnie nie lubi. - Lubi cię,
tylko utknął na swoim poziomie. Wysocy tak mają.
Ty jesteś wysoka, a nie utknęłaś.
Dobrze to ukrywam. Matka biła mnie, gdy się garbiłam.
Chcę być śledczą firmy. Byłabym dobra.
- Zdałam egzamin. - To mu powiedz.
Mówiłam, ignoruje mnie.
Potraktuj to jak sprawdzian.
Jesteś rozkojarzona, co z tobą?
- Czy Barbara chce mnie wylać? - Nie.
Może. Broni terytorium. Sądzi, że Boseman woli ciebie.
- Skąd wiesz? - Jestem urodzoną śledczą.
Dlaczego ona cię martwi?
Dostałam propozycję partnerstwa w dwukrotnie większej kancelarii.
- I zastanawiasz się... - Czy ją przyjąć.
Ofertę złożył ktoś, kto mnie zdradził.
Skoro zdradził raz, zdradzi ponownie, to pewnik.
Ale czy nie lepszy diabeł, którego znasz?
Nie kumam tego powiedzenia. Lepiej olać diabły.
Lubię codzienną walkę o utrzymanie tej firmy na powierzchni.
O tak. Uwielbiasz ją.
Brałaś kiedyś psylocybinę?
Grzybki? Nie. LSD tak, ale... To ona?
Tak.
- Mikrodawkujesz ją sobie? - Nie.
Może.
Diane Lockhart na czasie z kulturą.
Ponoć wyostrza umysł,
ale może to tylko wymówka bogaczy, by usprawiedliwić nałóg.
- Nie. - Tak.
- To obłęd. - Chcemy jej nazwiska.
Nie pierdolisz?
- Możemy cię przegłosować. - Spróbujcie tylko.
- Nie chcemy, ale możemy. - Śmiało.
Odejdę, jeśli nie dostanę stażu jako śledcza.
Możemy to odłożyć?
Jestem w firmie od roku.
Nigdzie tak długo nie pracowałam.
Zdałam egzamin na detektywa, mam doświadczenie z bronią,
nie chcę wygryźć Jaya, tylko z nim pracować.
Musi pan zdecydować teraz albo pójdę gdzie indziej.
Dobrze.
Możesz pracować jako śledcza posiłkowa.
- Chcę dziesięć procent podwyżki. - W życiu.
- Nadal jesteś sekretarką. - Asystentką.
Asystentką.
Może za parę miesięcy pomówimy o podwyżce.
Dobrze. Umowa stoi.
Stoi.
Dobra. Słucham.
Maia ma informacje o miejscu pobytu ojca.
- Jednak? - Tak.
Wie też, kim jest kobieta ze zdjęcia.
- Wróciła ci pamięć? - Owszem.
I czego chcesz w zamian?
- Pełnego oczyszczenia z zarzutów. - Immunitet jednodniowy?
- Nie. - Dlaczego?
Jakoś ostatnio nie wyszedł mi na dobre.
Więc musisz uchylić rąbka tajemnicy.
Dokładny adres Henry’ego Rindella.
Znasz go?
Tak.
Nie wierzę.
Dobrze.
- Halo? - Cześć, tato, to ja.
- Dzwonisz z jednorazówki? - Tak. Bez obaw, nikt nie słucha.
- Byliście w kontakcie? - Maia nagrywa wszystkie rozmowy.
Czego ci trzeba?
Obawiam się, że złapali trop. FBI ciągle węszy.
- Tu mnie nie znajdą. - Czyli gdzie?
- Nie możesz nikomu powiedzieć. - Nikt się nie dowie.
- Przeniosłeś się? - Wróciłem do Chicago.
Chicago?
Znasz agentkę Madeline Starkey?
- Tak, tato. - Jestem w jej piwnicy. Zaczekaj.
- Cześć, Maiu, co u ciebie? - Dobrze.
Na pewno tata może tam zostać?
Tak, urządzamy sobie pidżama party, fajnie jest.
Miło, że się bawicie.
Ubaw będzie na procesie.
Ciekawe, co sędzia powie na próbę oszustwa sfingowaną rozmową.
Obstawiam, że uzna ją za nieistotną.
- Zobaczymy. - Tak.
- Renee, przemyślałam to. - Właśnie wychodzę.
- Dziękuję za ofertę... - Drobiazg.
Lubię wyzwania, jakie stawia Reddick, Boseman i Kolstad.
To dobrze, bo wybrałam drugą opcję.
- Drugą opcję? - Na partnera. Barbarę Kolstad.
Ale dzięki za rozważenie.
PAMIĘCI HELEN GALLAGHER
Napisy: Krzysztof Kowalczyk