NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
STRASZNIE PÓŹNA ZMIANA
Jak mówią: „Jak to zbudujesz, przyjdą”,
o ile nie zbudujesz tego
na starym cmentarzu należącym do sabatu czarownic i czarowników,
bo jeśli to zrobisz,
oni przyjdą.
Ten żart odbędzie się nad brzegiem jeziora Waddayino,
gdzie ekipa budowlana próbuje zbudować nowy ośrodek
nad jeziorem.
Jednak pojawiły się problemy. Budowlańcy zaczęli znajdować
w piasku na brzegu dziwne rzeczy.
Do zakończenia badań przez Stowarzyszenie Historyczne
nie będzie można kontynuować budowy.
Dziś dwa niczego niespodziewające się cele
wykopią więcej, niż by chcieli.
Najpierw Taylor.
Będzie pracował z brygadzistą, Derekiem,
jednym z naszych aktorów.
Pomoże wykopać i odłożyć na bok wszystko, co nietypowe,
do dalszego zbadania.
I tu wchodzi Emily.
Będzie pracować z planistą, Jeffem,
i historykiem, Nikki,
próbując ustalić, które z wykopalisk są ważne historycznie,
a które to zwykłe śmieci.
Taylor i Emily nie znają się
i nie mają pojęcia, że budowa jest fałszywa,
i że wszyscy, kogo dziś spotkają, są aktorami.
To powinna być łatwa noc poszukiwań, obserwacji i planowania.
Chyba że wykopią coś złego
i wkurzą złą istotę,
która chroni tę świętą ziemię.
Bądźmy szczerzy,
dokładnie to się wydarzy.
JEZIORO WADDAYINO PLAC BUDOWY
- Jak idzie? - Dobrze.
Super.
- Ty jesteś? - Taylor.
- Miło mi. - Wzajemnie.
Derek. To jest Chris.
- Jak się masz? Chris. - Poznałeś Niahlah?
- Super. - Tak, poznaliśmy się.
To Spencer. To jest Taylor.
Co tam, Taylor? Miło cię poznać.
Dave, powiedz mu, co robimy.
- Witaj. Dzięki za pomoc. - Jasne.
Tutaj mają stanąć
domki nad jeziorem.
Zbudujemy piękną przystań,
basen, restaurację.
Ale natknęliśmy się na przedmioty,
które uznano za historyczne.
Przez to pojawiła się biurokracja.
Nie mogę budować na czymś, dopóki inna agencja,
CHS, Stowarzyszenie Historyczne…
Muszą tu przyjechać
i podjąć decyzję,
które rzeczy to śmieci,
a co ma wartość historyczną.
Dobra. Pokaż Emily.
- Jak się masz? - Dobrze. A ty?
Wiesz już coś?
- Nie. - Dobrze.
Budują mieszkanie nad jeziorem.
- Dobra. Super. - Na brzegu tych piasków.
Kilka dni temu znaleźli łyżkę.
Starą łyżkę.
Zatrzymali wszystko i wezwali historyka.
Znaleźli chyba ważne rzeczy.
- Więc chcą… - Jasne.
- …zrobić wszystko, jak należy. - Dobra.
- Żeby potem wznowić prace. - Tak.
Ja pracuję dla hrabstwa.
- Chcę mieć to za sobą. - Czaję.
Są historycy,
budowlańcy i brygadzista, który chce pracować.
- A ja jestem w środku. - Wiele różnych opinii.
Chcę wrócić do domu.
Chcę skończyć robotę.
Jesteś tu dlatego,
by być bezstronną parą oczu.
Chcą przejrzeć wszystko.
- Dobra. - Tam jest ekipa.
Pójdziemy do brygadzisty
i razem wszystko sprawdzimy.
- Zgadzasz się? - Tak.
Poukładałem trochę na tych stołach.
To są rzeczy, które inny gość dzisiaj uznał za ważne.
Tamten stos to na pewno śmieci.
Zaczniesz w tym kwadracie.
- Dobra. - Kop tutaj.
- Krok po kroku. Nie ma pośpiechu. - Tak.
Ciekawe, co znajdzie.
Od jak dawna to robisz?
Pracuję z nim od kilku miesięcy.
- Nieźle. - Tu jesteśmy od kilku tygodni.
Znalazłem coś dziwnego. To wypchana lalka.
Spójrzcie, co ci idioci wyrzucają.
To jest…
To jest dr Campbell.
- Jestem Emily. - To…
- Wybacz. - Nie szkodzi.
- …historyk. - Cześć.
- Miło mi. - Wzajemnie.
Podam ci więcej informacji
o tym, co się tam dzieje.
Wydaje nam się, że istniała tam cywilizacja
datowana na około 1700 rok.
Co to, kurde, jest?
Co tam masz?
Znalazłem kość.
Co? Powiedziałeś „kość”?
W sumie pilnujemy,
żeby żaden ważny artefakt kulturowy nie został zniszczony.
Pokażę kilka przykładów.
Poznajesz ten symbol?
Już to gdzieś widziałam.
To jest triskelion.
Istnieje od około 900 roku p.n.e.
To część tradycji Celtów.
„Tris” z greki oznacza trzy.
Symbolizuje ojca, matkę, dziecko.
Dobrze.
Symbolizuje także odrodzenie.
Niektóre kultury wierzą, że duch nigdy nie umiera.
Kolejna kość. Spójrzcie.
Triskelion umieszcza się tam,
gdzie wędrują te duchy.
- Stary, to jest dziwne. Spójrz na to. - Kurczę, to jest…
Ciekawe, czy kiedyś odprawiali tu jakieś… satanistyczne rzeczy.
To dziwne.
Jeśli nie masz nic przeciwko,
Jeff zaprowadzi cię na miejsce.
Jeśli zobaczysz coś z tym symbolem,
to bardzo ważne, żeby tego nie ruszać.
Jasne.
Jeśli czegoś potrzebujecie, znajdziecie coś ważnego,
dajcie znać przez radio.
- Dobra. - Tak.
- Zobaczmy… - Gotowa?
Tak.
Emily jest w aucie i jedzie na miejsce.
Zróbmy sobie przerwę.
Weźmy to, co mamy i posortujmy.
Jedno po drugim,
mów, co widzisz, bo będziemy rozmawiać z CHS.
Co my tu mamy?
- Hej. - Cześć.
Zaraz nastąpi spotkanie.
Masz zestaw do rozdrabniania?
Weźmiemy później. Połóż tutaj.
- Hej. - Cześć.
Emily i Taylor zaraz się spotkają.
- Cześć. Emily. - Taylor.
Miło mi.
Wszystko, co znajdujemy, albo rzucaliśmy
na kupę śmieci, albo na historyczną.
Rozumiem.
Tych nie jesteśmy pewni.
- Dobra. - Podzielmy to, co jest na tym stole.
Świetnie się spisałeś, Taylor.
Nic tu się nie wyróżnia.
Tu jest taki krzyż.
Nie wiem, czy to ma wartość historyczną.
Trochę demoniczny?
- Będę musiała potem oczyścić ciało. - Tak.
Jeśli to zatrzymacie, to to też.
Niech tak będzie.
A te kości,
nie wiem, czy uznasz je za wartościowe, ale…
Miałem je wyrzucić do śmieci, ale skoro to są kości…
To chyba śmieci.
- Nie sądzę, żeby kości były ważne. - Dobra.
- Więc to wszystko, tak? - Tak.
Zrobisz coś dla mnie? Wywołaj Niahlah.
Taylor do Niahlah.
Trzeba zabrać śmieci.
- Już jadę. - Dzięki.
- Staniesz tutaj? - Tak.
Dobrze, Emily.
Widzisz, jak Spencer kopie?
- Kolana tutaj i… - Tak jest.
- Pracuj tutaj. - Rozumiem.
Krok po kroku, bo wykopujemy delikatne rzeczy.
Pomogę ci. O, właśnie jadą.
- Kości wyrzucamy, tak? - Tak.
No dobra.
- Dobra? - Spoko.
I może zacznij kopać tutaj.
- Tutaj? Po tobie? - Ciężki ładunek.
Przygotować migotanie światła.
- Dzięki. - Jasne.
Super.
Teraz.
Szlag.
To nie pierwszy raz.
Tu Tren z bazy.
Mów, Tren.
Mam problemy z oświetleniem po tej stronie jeziora.
Tak, my też.
W tym tygodniu mieliśmy to już trzy razy.
Niech Taylor użyje wykrywacza metalu. Będzie fajnie.
Hej, Taylor?
- Używałeś kiedyś tego? - Tak, dawno temu.
Zbadasz to miejsce?
Sześć.
Szóstka. O mój Boże.
Tak. Dobra.
To całkiem duża rzecz. Możemy to przekopać?
Zróbmy to.
Dobrze. Zobaczmy, co odkryją.
Ostrożnie…
Tak, to może być…
Coś tu jest.
Tutaj też coś znalazłem.
Chciałam powiedzieć, że słyszę…
Wygląda jak…
- Mała trumna. - Tak.
- Dobra. - Robi się ciekawie.
Nie spodziewałam się takich atrakcji.
Na pewno wygląda jak miniaturowa trumna.
Co to jest?
To symbol.
To symbol, o którym wcześniej mówiła.
- To… - Co masz na myśli?
To jeden z gaelickich symbolów. Ten konkretny,
o którym chciała wiedzieć, jeśli się znajdzie.
- Naciskasz… Ja to zrobię. - Coś nie poszło.
- Nie. Proszę. - Emily do dr Campbell.
Mówi dr Campbell.
Znaleźliśmy artefakt
z tym symbolem, jeśli chcesz go zobaczyć.
Symbolem trylogii.
Jest na czymś,
co wygląda jak miniaturowa trumna.
Proszę zostać na miejscach.
Nie ruszajcie się. Już jadę.
Mam dreszcze.
- Pokażcie mi to. - Tutaj.
Czy było tu coś jeszcze, czy…
Znaleźliśmy też kości.
Dobra. Macie je tu?
Zabrano je?
Chyba tak.
Dobra. W porządku.
Wszystko w porządku?
Stoimy na czymś bardzo ważnym.
W tej kulturze, gdy umierało dziecko,
jego szczątki zakopywano w trumnie.
To miejsce pochówku młodych.
Kto to odkrył?
Chyba ja.
- Oraz… - Tak.
…on mi pomógł. Czyli my oboje.
Dobra. Z szacunkiem i troską
będziemy powoli spychać ziemię i piasek z powrotem na trumnę.
Uważamy, że ten teren należał do cywilizacji
z 1700 roku.
Potężnej cywilizacji.
A na swoich cmentarzyskach często zastawiali pułapki.
Niech nikt nie rusza się z miejsca.
Wyznaczę bezpieczny teren.
Wyjaśnię wam, na czym stoimy.
To był sabat.
Tak zwane czarownice.
Albo czarnoksiężnicy.
Mówimy o ofiarach z ludzi.
O kanibalizmie.
O rytualnych zabójstwach.
Stoimy na miejscu pochówku,
a kości, które tu przynależą, zniknęły.
W tej chwili
najlepszym wyjściem jest zostać tutaj
i czekać na pomoc.
To ważne, by zostać w kręgu.
Dobrze?
I módlmy się do boga, w którego wierzycie,
żeby nasze działanie
nie przyniosło nam krzywdy.
To ważne.
Nie chcę, żeby ktoś opuścił ten krąg.
Jasne.
Halo. Coś tu jest.
Coś tu jest.
Niahlah. To Niahlah.
O mój Boże.
Wywołasz Niahlah?
Mów.
Taylor do Niahlah.
O mój Boże!
Niahlah!
- O mój Boże. - O mój…
Niahlah, mówi Derek. Zgłoś się.
Tu Tren. Co to było?
Chyba jakaś eksplozja koło…
Koło…
Słyszałeś Niahlah?
Podobno kogoś widziała. Co się dzieje? Nasze światła zgasły.
- Ktoś inny się tym zajmie? - Dasz radę.
Chwila. Tutaj też coś jest.
Wysyłamy łódź.
Halo?
Halo.
O Boże. Dobra.
Cześć.
Widzimy tu jakieś mistyczne istoty.
Przyślijcie tu pomoc, proszę.
Nie mamy wrogich zamiarów.
Nie skrzywdzimy tych, którzy tu leżą,
tych, którzy żyli wcześniej.
- Nie życzymy wam źle. - Z całym szacunkiem.
Nie chcemy zrobić nic złego.
Nie wychodź.
- Chcę wyjść. - Nie chcemy…
Nie wchodź do kręgu. Zostań tam.
- Nie wchodź… - Nie wchodź do kręgu.
Gokart wybuchł! Ja…
Ja tylko…
Teraz manekin. Czas na lot Niahlah.
- Chcę… - Nie wchodź do kręgu.
- Nie! - Nie rób tego!
Nie dam rady!
- Nie! - Nie uciekaj! Stój!
Tam są pułapki! Powiedz jej!
- Wracaj! Tam są pułapki! - Stój!
- Nie uciekaj! - Wracaj! Co ty robisz?
O mój Boże!
- O Boże. - Niahlah!
Dobra, wchodzę.
Jakby jej ciało wystrzeliło w górę.
To niemożliwe.
- Coś jest nie tak. - Nie przechodź.
- Słuchaj. - Coś jest nie tak.
- To nie jest normalne. - Nie wchodź do…
Nie wchodź do kręgu.
- O czym ty mówisz? - Nie wchodź do kręgu.
- Spójrz na mnie. - To nie jest normalne!
Chris, posłuchaj.
To nie jest normalne.
- Chris, słuchaj… - Nie wchodź tu.
Musimy okazać szacunek.
- Stój! - Chodźmy, kurwa!
Nie. O mój Boże!
- O mój Boże! Chris! - O Boże.
- Nie. - O mój Boże.
Chris! Hej!
Wszedł w krąg.
Muszę mu pomóc.
W porządku? Chodź, stary.
- Co jest? - Nie rusza się!
No co wy.
Nie czuję się dobrze.
Boli mnie.
- Co? - Wyszedł z kręgu.
- Nie wracaj! - Zostań.
- Ma nie wracać. - Stój.
Nie! Nie rób tego!
Chwila! Nie wychodźcie z kręgu.
Domagam się
ofiary.
Kto się poświęci?
Kto?
Ja. Dobrze?
Uspokój się na chwilę.
Chryste. Znowu to samo?
Nie wiecie, co się dzieje.
- Nie. - Jesteście w ukrytej kamerze.
- Co? - To mój program.
- O mój… - Brawa…
Jestem w szoku.
O rany.
- Dobra, kto brał w tym udział? - Właśnie.
Tylko ja nie?
Nie brali w tym udziału tylko Taylor i Emily.
Tylko wy. Gratulacje.
Wszyscy inni to aktorzy.
Jesteście nieźli.
Próbuję zrozumieć, co się dzieje.
Nie patrzę na nich. Jestem na nich zła.
- Nie znacie się, prawda? - Nie.
- Nie. Super. - Już prawie chciałem uciec.
Widziałeś, co się stało z uciekającymi.
Tak. Nic dobrego.
Tak…
Emily, gdy zobaczyłaś Niahlah w powietrzu,
omal nie wpadłaś w histerię.
Wystraszyłam się.
To było niesamowite.
To było świetne.
- Brawa dla was. - Dziękuję.
Wciąż się boję, choć to jest ściema.
Wciąż mi się to nie podoba.
- To koniec. - Ona…
- Wyglądają… strasznie. - Może już wyjść z roli.
Dobrze. Koniec sceny.
Napisy: Grzegorz Marczyk