NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
STAWIĆ CZOŁA LĘKOM
Kto ma ochotę na sequel?
Pamiętacie, jak chirurg plastyczny, dr Ritter,
porwał kobietę o imieniu Nicole i zrobił na niej operację,
żeby wyglądała jak jego zmarła żona Teresa?
- To moja żona. - To nie ona.
Wiem.
Obłęd.
Wykpiłby się, gdyby nie ten prywatny detektyw,
którego dr Ritter także… wyeliminował.
A skąd ta krew?
Mieliśmy różnicę poglądów,
a różnice poglądów czasem prowadzą
do rękoczynów.
Ale wszystko dobrze się skończyło.
Jesteście w ukrytej kamerze!
Jestem w telewizji!
Jesteś…
Historia skończyła się aresztowaniem lekarza,
który trafił do więzienia,
a Nicole ruszyła dalej
i założyła własną firmę aranżacyjną.
Wszyscy żyli długo i szczęśliwie.
Jak sądziliśmy.
Bo dziś mamy dwa cele, które wkrótce odkryją,
że fizyczne i emocjonalne blizny Nicole nie zagoiły się w pełni.
Pierwszy cel to Kamryn.
Właśnie przyjechała do domu Nicole
i poznaje jej przyjaciółkę, Carmen,
którą gra nasza aktorka.
Kamryn jest ambitną dekoratorką
i wierzy, że będzie pracować z Nicole, by czegoś się nauczyć.
Detektyw Dave może nie żyje,
ale jego brat bliźniak, Chris, przejął jego agencję
i wraz z nowym asystentem, AJ-em,
zajmą się sprawą mężczyzny o imieniu Jimmy,
który szuka zaginionej miłości.
Ale jest problem.
Jimmy to doktor Ritter w przebraniu.
Uciekł z psychiatryka,
a jego poszukiwaną zaginioną miłością
jest nie kto inny jak Nicole.
Kamryn i AJ nie mają pojęcia,
że wszyscy wokół nich są aktorami,
a wszystko, co robią, rejestrują ukryte kamery.
I dziś wieczorem poznają się,
gdy powraca zły doktor Ritter.
OBECNY DOM NICOLE
Jak się masz, Kamryn?
- Dobrze? - Pięknie tu.
- O rany. Dom jest niesamowity. - Jest piękny.
Należy do jej klienta,
który wspaniałomyślnie pozwolił jej tu pracować,
a ona urządza cały dom.
- Wspaniale. - Chodź za mną.
- Jesteśmy w trakcie. - Tak.
To dla ciebie świetna okazja, by się uczyć.
Nicole jest moją dobrą przyjaciółką,
a ja pomagam jej jako asystentka.
- Dobra. - Wiesz coś o Nicole?
Widziałaś ją w wiadomościach?
Jest bardzo utalentowana,
bardzo, o czym świadczy ten dom.
Ale zeszły rok miała dość trudny.
Była w szpitalu przez jakieś osiem miesięcy.
- Nie jest ruchliwa jak kiedyś. - Tak.
Dlatego muszę wiedzieć.
- Jak wyjdę, będzie w dobrych rękach? - Obiecuję.
- Cieszę się, że tu jesteś. - Tak, dziękuję.
Zobaczę, czy jest gotowa wyjść i cię poznać.
- Dziękuję. - Zaraz wracam.
Dziękuję.
Nicole.
Dobra. Pokażesz mi AJ-a?
Po pierwsze, jestem Chris Gregory. Jak masz na imię?
- AJ. - AJ. Dobrze.
Dzięki za pomoc.
- Jestem detektywem. - Dobra.
Pracowałeś kiedyś z jakimś detektywem?
- Nie. - Dobra.
Ale brzmi fajnie.
Mój brat prowadził tu własną agencję.
- Dobra. - Niestety, zmarł.
Przyjechałem tu, żeby się tym zająć.
Mam nowych klientów.
Musisz być dla mnie kolejną parą oczu i uszu.
Dobrze.
- O Boże. - Pomogę ci.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Daj mi chwilę.
- Już. - Dobrze.
Pora, by Kamryn poznała Nicole.
O Boże.
- W porządku? - Dziękuję. Jestem gotowa.
Rety.
Miło cię poznać.
- Jak się masz? - Dobrze.
Jestem Nicole.
- Kamryn. Miło mi. - Cześć. Miło cię poznać.
- Dzięki, że tu jesteś. - Jest urocza.
- Dzięki. - Kocham cię.
- Do jutra. - Tak.
W razie czego dzwoń.
- Do zobaczenia rano. - Pa.
Dobrze.
Dziś będzie łatwy wieczór.
Czekam na telefon od Jimmy'ego.
To nowy klient.
Próbuje dotrzeć do swojej ukochanej z liceum.
Czekamy, aż zadzwoni.
Jeśli się nie odezwie, pracuję nad inną sprawą.
Może pojedziemy, a jeśli zadzwoni,
to pogadamy.
Dobrze.
W porządku. Świetnie. Chris i AJ są w drodze.
Wróćmy do Kamryn.
Porozmawiajmy o tym, co będziesz…
- Będziemy robić. - Dobra.
Znasz się na dopasowaniu kolorystycznym?
Tak.
Zdecydowanie.
Częścią tego, czego będę potrzebować…
Na czym skończyłam?
- Nie wiem. - Tak, mam takie epizody.
Tak jakbym zamarzała w miejscu.
W zeszłym roku było ze mną
bardzo źle.
Trochę o mnie. Cała rodzina…
Mój brat to detektyw, ojciec także.
Inny brat pracuje w ochronie.
Macie to we krwi.
Dobra. Czas na telefon od Jimmy'ego.
Odbierzesz? Tak, to ten facet.
Halo?
Cześć. Czy to Chris?
Mówi AJ. Chris siedzi obok mnie.
Hej, Jimmy.
Cześć. Jak… AJ, tak?
- Tak jest. - Nieźle.
Nie wiem, co już wiesz, ale…
Pracuję nad spotkaniem z moją słodką Teresą.
Bardzo się cieszę.
W projektowaniu chodzi o „przed i po”.
To ciekawe, bo moje życie w zeszłym roku
takie właśnie było.
To jestem ja.
- Czerwony ci pasuje. - Dziękuję.
Widzisz jakąś różnicę?
Na pewno wyglądasz
na szczęśliwszą i…
- Dziękuję. - Nie szczęśliwszą, ale…
Widzisz mój nos?
- Nie zauważyłam. - Tak.
- Zbliżę. - Super…
To był mój nos.
A teraz to jest mój nos.
Wiem, że nad tym pracujesz, ale długo się nie odzywałeś.
Tak, przepraszam.
Mam pewien problem
z twoją sprawą, ale wciąż nad nią pracuję.
Mam dla ciebie dobre wieści.
Spotkamy się?
- Dzisiaj? - Tak.
Tak więc
trafiłam pod nóż,
wbrew woli,
i…
zmuszono mnie do zmiany twarzy.
Mieliśmy dziś jechać do innego klienta…
To może inaczej,
czy byłbyś bardziej skłonny zmienić swój grafik
za 5000 dolarów?
Jeśli się spotkamy? Zwykłe miejsce?
- Gotówka. Jasne. - Tak.
Zrobimy to.
W porządku.
Ten chirurg plastyczny
najwyraźniej stracił żonę
i zwariował.
Tak się cieszę.
Wreszcie zobaczę moją słodką Teresę.
Już jedziemy.
- Do zobaczenia. - Tak.
Próbował znaleźć kogoś,
kto był do niej bardzo podobny.
Cokolwiek było innego, chciał to zmienić,
wykorzystując swoje umiejętności.
I zgadnij, kto pojawił się w jego życiu?
- To będzie lepsze. - Jasne.
Znacznie lepsze.
No i pieniądze nie są złe.
- Pięć tysi. - Tak to nazywają? Pięć tysi?
Tak mówi obecne, młodsze pokolenie.
Ja mówiłem „pięć kafli”. A wy mówicie „pięć tysi”.
Poznasz wiele slangowych słów.
- Nie ma sprawy. - Spoko.
Zobaczmy. To ten parking.
Dobra. AJ właśnie dotarł na miejsce spotkania.
Przygotować się.
Dla mnie „pięć kawałków” to 500.
Mnie się podoba „patol”.
Pięć patoli.
Serio?
Cześć.
Cześć, Jimmy.
Rany.
Cześć. Fajny wieczór, co?
- To jest… - AJ.
Miło cię poznać.
- Miło mi. Wybacz mokre ręce. - Spoko.
Mieliśmy randkę w ciemno
i niewiele z tego pamiętam.
A potem
miałam nową twarz,
i próbował mnie przekonać,
że jestem jego żoną.
Teresą.
Chcesz z nią spędzić resztę życia?
Tak. Całe życie. Na pewno.
Znam ją od czasów liceum.
- Dobra. - Ma na imię Teresa.
Myślę, że to dlatego było ci ciężko ją znaleźć,
bo używa drugiego imienia, Nicole.
Zapomniałam ci powiedzieć, że ma na imię Teresa Nicole,
ale nie wiedziałam, że używa drugiego.
Na szczęście
prywatny detektyw zdołał to wszystko powstrzymać.
A potem zamknęli go w szpitalu psychiatrycznym.
Przykro mi. To okropne.
- Chyba mam jej numer. - Dobra.
To ma związek z nią.
Byłem zbyt zdenerwowany. Nie chciałem dzwonić.
To ma być niespodzianka.
- Dobra. - Przepraszam.
Masz przez nią motyle.
- Czuję je teraz. - Widzę.
Czuję się jak dziecko.
Mówiłeś coś o… pieniądzach czy…
Nie robisz tego z przyjaźni?
- Wiem. To jest interes. - Tak.
To jest interes.
Jak ci się to podoba?
- Tak. - Nieźle.
- W porządku. Wystarczy. - Pięć tysi.
- Pięć tyci? - Pięć tysi.
T-Y-S-I.
Dobra.
Dobra. Zadzwonimy… zadzwonię za tydzień.
- Postaramy się… - Nie.
Chcę to zrobić.
Dostaniecie jeszcze dychę,
jeśli zrobimy to szybko.
Okej.
- Wiesz? - Dobra.
W porządku.
Musimy iść.
- Chcę iść. - Dobra.
Musimy jej poszukać.
Chcę, żeby tak się stało. Kocham ją.
- Dobrze. - Będę dzwonił.
Dziękuję.
- Spoko. - Dobra.
Dziękuję, AJ.
Ten koleś to wariat.
- Słucham? - To jakiś wariat.
To szaleniec.
Nie potrafi przyjąć odmowy.
- Poszedł sobie do lasu? - Tak.
Pewnie ma tu jakąś tajną kryjówkę.
Zadzwońmy pod ten numer
i sprawdźmy, czy Nicole odbierze.
Przygotować się. Kamryn i AJ nawiążą kontakt.
Mogłabyś odebrać i…
Firma Nicole.
Tak. Szukam Nicole.
- Przekażę jej wiadomość. - Jak ci na imię?
Nazywam się Kamryn.
Miło cię poznać. Jestem Alex.
Chcę się dowiedzieć,
czym zajmuje się Nicole. Skierowano mnie do niej.
Nicole jest projektantką wnętrz.
Słyszeliśmy o niej dobre rzeczy.
Macie jakieś miejsce,
gdzie możemy zobaczyć jej pracę?
Chcemy zrobić niespodziankę naszemu przyjacielowi.
Chcemy zmienić wystrój jego domu.
Jutro mam około dwie godziny czasu.
Mam też czas teraz.
Jest dostępna jutro
albo jeszcze dziś.
Dobrze, przyjedziemy dzisiaj.
Możesz podać adres?
South Paper Road 44.
Już tam jedziemy.
Jak przyjedziecie, wejdźcie przez kuchnię
i zawołajcie, bo jesteśmy na górze.
Dobra. Dziękuję.
- Nie ma za co. - Pa.
To naprawdę duży dom.
- Sama zgubiłam się na piętrze. - To prawda.
Myślisz, że powinniśmy zadzwonić do Jimmy’ego?
- Tak, ściągnij go tutaj. - Dobra.
To ty, AJ?
- Tak. - I Chris.
- Jakieś dobre wieści? - Zdobyliśmy jej adres.
Paper Road 44.
Tak!
- Więc tak. - Tak!
Nie mamy pewności,
ale sprawdzimy, czy to ona.
Dziesięć kafli czeka.
Nie kafli tylko tysi.
Dziesięć tysi.
- Dobra. - Nie mogę się doczekać.
Nie mogę się doczekać.
W porządku.
To na razie.
To szaleniec. Mówię ci.
Chwila. To ten dom?
Tu jest przepięknie.
Uwaga. Zaraz nastąpi spotkanie.
Nicole, Kamryn, jesteśmy.
- Halo. - Już idę.
Dobra. Kamryn i AJ zaraz się spotkają.
Ty jesteś Alex?
- Tak. - Kamryn.
Halo. Cześć.
- Miło mi. - Miło mi. Usiądźcie.
Tak, proszę pani.
Świetnie.
Cieszę się, że jesteście.
Tak. Ten dom jest niesamowity.
Dziękuję.
Nie jest mój, ale tutaj pracuję.
- No dobra. - Super.
Zajmuje się tym domem dla przyjaciela.
- Dobra. - Dekoruje go, próbuje go odnowić.
Tego właśnie chcemy dla przyjaciela,
bo jego dom to syf.
- Masakra. - Masakra.
Chcecie pracować ze mną?
Chyba tak. Więc gdybyśmy mogli…
- Jasne. - …o tym porozmawiać.
- Możecie? - Damy wam czas.
Może pójdziemy do drugiego pokoju?
Dziękuję.
To nasza dziewczyna.
- To jest Nicole? - Tak.
Dobra, przejmij inicjatywę…
Powiem tak: „Nie zrozum mnie źle.
Chcę, żebyś zajęła się moim domem.
- Ale jesteśmy tu, bo…” - Dobre.
Super. Dobra.
- Nicole? - Nicole?
- Nicole i Kamryn. - Idę.
- Nicole i Kamryn. - Nicole i Kamryn.
Co…
Podjęliście już decyzję?
- Ty im powiedz. - Jesteśmy tu, bo…
Słyszeliśmy wspaniałe rzeczy o twojej pracy.
Mówi sama za siebie.
Jesteśmy tu dlatego, bo mamy…
- Nicole. - Wspólnego… Halo?
Podjęliście już decyzję?
Co to było?
Ona ma takie chwile i trzeba ją z nich wyrwać…
Znowu się wyłączyłam?
- W porządku? - Tak? Bardzo przepraszam.
- Wybaczcie. - W porządku.
Nie kontroluję tego.
Tak naprawdę jesteśmy prywatnymi detektywami
i jest ktoś, kto chce się z tobą spotkać.
Jego obecność przywoła wiele wspomnień.
- Byliście razem w liceum. - Lubię niespodzianki.
Uważa to za waszą rocznicę,
bo bardzo chce znów się z tobą spotkać.
Naprawdę.
Nazywam się Jimmy.
Pamiętasz Jimmy’ego?
Nie. Jimmy?
Z liceum?
Na pewno?
Czy „Nicole” to tylko nazwa firmy?
Używasz też innych imion?
- Nie. - Na pierwsze imię masz Nicole?
Tak. Firma też nazywa się Nicole.
Nie Teresa?
- Używasz tego imienia? - Co?
Używasz imienia Teresa?
Co? Kto ci to powiedział?
- Jimmy. - Jimmy.
Dobra. Pokażę wam coś.
O Boże…
- Powiedzieliśmy… - Coś złego?
Czy to ktoś, kto sprawił jej wiele bólu?
Jakiś facet zmusił ją do operacji plastycznej.
Co?
Dobra.
- To on. - Poważnie?
- Tak. - To on?
Miał żonę,
która była podobna do niej, ale zmarła,
a on jest chirurgiem plastycznym.
Kiedy spotkali się na randce, on ją chyba odurzył,
a potem zmusił do operacji plastycznej i długo przetrzymywał.
Mówiłeś, że to chirurg?
Chirurg plastyczny.
- To o nim mi opowiadacie? - Tak.
To znaczy… Nie wierzę. Tak mi przykro.
Wyglądam znajomo?
Tak. Trochę.
Jego brat był detektywem. Właśnie zmarł.
Badał sprawy zaginionych osób…
Przepraszam.
Nie podoba mi się to.
Ten facet zmusił mnie do operacji plastycznej.
Żebym wyglądała jak jego żona.
Wierzę ci. Mówiłem, że coś jest z nim nie tak.
- Poznałeś go? - Tak.
Nie mówiłaś, że go zamknęli?
Tak. Jest w więzieniu psychiatrycznym.
Nie spotkaliśmy się z nim tam.
Dobra. Muszę zadzwonić.
Wezwę detektywa.
Chcę się upewnić, że dobrze zrozumiałam.
Biuro detektywa.
Cześć, szukam detektywa Gainesa.
Mówi Gaines.
Cześć. Tu Nicole Tanners.
Mam właśnie w biurze ciekawych ludzi.
Opowiadają mi o kimś, kogo oboje znamy z mojej przeszłości,
z którym mieli kontakt.
Spotkałaś dziś Jamesa Rittera?
Miał na imię Jimmy.
Detektywie, to niemożliwe, prawda?
Ten człowiek został uwięziony, ale jeśli dasz mi chwilę…
- To może być… - Sobowtór?
Tak, sobowtór.
Tak, ale nie wiem… To szalone…
Wiecie, że to się łączy.
Nicole, mówi detektyw Gaines.
Wyszedł. Uciekł.
Detektywie, mówi pan poważnie?
Nie wiem, co robić.
Niedaleko pani jest policjant.
- Dobra. - W innej sprawie.
- Wysyłam go do pani. - Dobrze.
Zachowajcie spokój.
Przyjedzie do was funkcjonariusz Kelly
i zajmie się tym do mojego przybycia.
Dobrze.
Nie wiedzieliśmy, co się dzieje.
Kamryn, nie miałam pojęcia, gdy opowiadałam ci o tym…
- Będzie dobrze. - Nic ci nie jest?
- Nie. - Musimy ją chronić.
Musimy coś teraz zrobić?
On tu jedzie. Musi się spieszyć. Serio.
- Tak. - Nie wyjdziemy.
Funkcjonariusz Kelly!
Zapraszam.
- Jest tu kto? - Na górze.
Jest tam Nicole?
Cześć. To ja.
Witam.
- Nicole. Witam wszystkich. - Jak się pan miewa?
Dzwonił do mnie detektyw Gaines.
- To wszyscy w domu? - Tak.
- Nie ma kelnerów, pomocy… - Nie.
W porządku. Zrobię szybki przegląd domu.
Upewnię się, że jesteśmy tu
tylko my.
To bardzo ważne. Zostańcie tu, póki nie wrócę.
- Dzięki. - Wielkie dzięki.
Oczywiście.
Nikt mu nie powiedział, gdzie jesteśmy, prawda?
Cóż…
Powiedziałeś mu?
Tak, ale nie wiedziałem.
Nic o tym nie wiedzieliśmy. Przepraszam.
Skorzystam tylko z łazienki.
- Tak. - Zaraz wracam.
Chyba jej nie rozzłościłem. Nie wiedziałem.
Zostań.
Cześć.
Dobra robota. Usiądźcie wszyscy.
- Rób, co mówi. - Ty, w środku, na kolana.
Dobra, ja tylko…
Zasłużyłeś na każdego centa
z tych dziesięciu tysi.
O Boże.
Dobra, wchodzę.
Nikomu nie zrobię krzywdy.
Zabieram żonę do domu.
Okłamałeś nas.
Jimmy mógł was okłamać,
ale doktor Ritter zawsze mówi prawdę.
A prawda jest taka,
że miłość zawsze wygrywa!
Chcę tylko wrócić do domu.
Będzie wspaniale.
Gdzie jest Teresa?
Nie ma jej tu.
A gdzie jest?
Nie ma jej tu.
Jestem jej asystentką. Zastępuję ją.
Nie wiem, gdzie ona jest.
Zrobimy tak.
Wszyscy wezmą po jednej.
W ciągu jednego dnia
obudzicie się.
- Nic z tego się nie wydarzyło. - Nic nie wezmę.
Wszyscy wezmą po jednej
i niedługo będzie po wszystkim.
Dobra.
Mamo? Mamo.
Mamo.
Co ty robisz?
Nie, moje piękne oczy!
- Poważnie? - Tak jakby.
- O mój Boże. - Jesteście w moim programie!
W ukrytej kamerze!
To ściema. Jesteś w moim programie!
To program telewizyjny.
Wszystko dobrze?
Jestem roztrzęsiona. To szaleństwo!
Zobaczyłaś mnie i od razu wiedziałaś.
Zobaczyłam cię i pomyślałam: „Nie.”
Chwila. Jest Ronny.
O mój Boże.
To jakiś obłęd.
Znacie się?
- Nie. - Nie.
Ale czułem się inaczej.
Zdziwilibyście się, wiedząc, że tylko wy
nie wiecie, co się tu dzieje?
Nic nie wiedziałem. Wskoczyłem do samochodu.
Pomyślałem sobie: „Jedziemy”.
AJ, o czym myślisz?
„Co ja właśnie, kurwa, przeżyłem?”
Gdy go zobaczyłam, pomyślałam:
„Nie wiem, czy mam uciekać, czy panikować…”.
Ja dosłownie chciałem wyskoczyć
i mu przyjebać. Dosłownie.
- Dobrze, że przyszedłem. - „Zaraz skopię mu tyłek”.
Dlatego jesteście gwiazdami i bohaterami.
Jesteśmy sławni!
Proszę bardzo.
Udało nam się.
Jesteście szaleni.
Napisy: Grzegorz Marczyk