NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
WE MGLE
To klasyczna historia w stylu „tajemnicza mgła
to portal do innego wymiaru”.
Dzisiejszy odcinek ma miejsce w fikcyjnym magazynie Produce Depot,
w placówce, która rozwozi owoce i warzywa na cały świat.
Zupełnym przypadkiem
znajduje się tuż obok dużego konglomeratu chemicznego,
których historia BHP
nie była w ostatnich tygodniach najlepsza.
Do tego stopnia,
że okoliczne firmy mówią o tym głośno,
łącznie z Produce Depot,
która zauważyła, że pojawiły się problemy ze zbiorami,
odkąd firma chemiczna zaczęła wypuszczać do atmosfery
dziwną mgłę.
Więc dziś ta dwójka trochę się ubrudzi,
gdy będą odkrywać warstwy tej zagadki.
Poznajcie Locke'a.
Będzie pracował w dziale kontroli jakości,
razem z Jayem i Beck, naszymi aktorami.
Będzie wybierał dobre owoce i warzywa
z tych dziwnie zmutowanych.
Tymczasem tuż obok
Mercedes będzie pracować z inną aktorką, June,
szefową działu relacji w firmie chemicznej.
Będą działać społecznie,
informując ludzi, że wszystko jest bezpieczne,
także ta dziwna mgła.
Locke i Mercedes się nie znają.
Nie wiedzą też, że wszyscy wokół nich są aktorami.
Nie mają pojęcia, że ich walkę z tą zmieniającą czas mgłą
zarejestrują ukryte kamery.
Wszyscy gotowi?
Do dzieła.
ŚWIEŻY PRODUKT
MAGAZYN FIRMY PRODUCE DEPOT
Masz na imię Locke.
- Tak. - Tak?
Dzisiaj pomagasz mi.
Jestem Beck.
- Beck? - Beck.
- Dzięki, że przyszedłeś. - Oczywiście.
Dobra, to bardzo proste, musi tylko oddzielać dobre owoce od złych.
Mamy kilka różnych partii owoców i warzyw,
które musimy przejrzeć
i oddzielić dobre owoce od złych.
- Dobra. - Staniesz tutaj
i użyjesz tego notesu.
Ogólnie rzecz biorąc,
musisz mi pomóc w dokonaniu dobrej oceny,
zanim wypchniemy je na rynek.
Bo mamy dziś sporo niezbyt dobrych owoców.
Dlatego musimy je sprawdzić.
Pokaż Mercedes.
Być może zwiedzimy placówkę.
- To twoja ochrona przed alergenami. - Dobra.
Formalności mamy za sobą. Witaj w firmie TCT.
- TCT. - Jestem June.
- June. Dobra. - Cieszę się, że cię widzę.
- Jak masz na imię? - Mercedes.
- Mercedes? - Tak. Jak to auto.
Brum, brum?
Dosłownie. Często to słyszę.
- Naprawdę? - Tak.
Dobra. Powiedzmy jej, czym zajmuje się TCT.
Produkujemy tu wiele różnych produktów.
- Dobrze. - Mamy kontrakty z wojskiem
i robimy też produkty domowe.
- Dobra. Idealnie. - Patelnie.
- Tak. - Mikrofalówki.
Pełen przekrój.
Mikrofale na stację kosmiczną.
- To szaleństwo! - Tak!
- Pomogliśmy napisać algorytm YouTube’a. - Naprawdę?
Tak.
- Dużo robicie. Tak. - Owszem.
- Będę miała dużo pytań. - TCT jest wszędzie.
Co sądzisz o tym? Zdaje się być dobry.
Jest miękki?
- Tak, ale w sam raz. - Wygląda dobrze.
W sam raz?
Dobra. Weźmiemy go.
Dobra, Beck. Pokażmy Locke'owi złe owoce.
Spójrz. Tutaj.
Ten pomidor jest zepsuty?
O rany.
Spójrz na to.
Jay!
Tak.
Co to jest?
Chyba coś z tego wypływa.
- To obrzydliwe. Spójrz na ziemniaki. - Skąd one są?
Z Kalifornii, ale wszystko było dobrze, jak tu dotarły.
- To się stało w ciągu kilku dni. - O mój Boże.
Co jest w tej pomarańczy?
Co to za zielona maź?
- Spójrz na to. - Co to ma być?
Tu nie chodzi o to, czy to jesz.
Widziałeś kiedyś coś takiego?
Dla mnie to coś nowego.
Tracimy pieniądze.
Wróćmy do Mercedes.
Uwalniamy teraz parę.
- Dobra. - Od kilku dni.
- Dobra. - To właśnie emitują
nasze fabryki.
To jest naturalne.
I bezpieczne.
Dobra.
Jay, nie wygląda to dobrze.
Nigdy nie było tak źle.
Tak.
- Tak. Tam jest ta fabryka. - Wiem.
- Okropna. - Wypuszczają tę mgłę.
Słuchaj, Locke. Często bywałeś w tej okolicy.
Jeździłeś 75.
Widzisz czasem tę parę, jak przejeżdżasz?
Tak.
Jutro znów będziemy uwalniać parę
około południa, więc będziemy przyjacielskimi sąsiadami.
Będziemy dzwonić do sąsiadów
z tej listy,
i będziemy im mówić:
„Jutro uwalniamy parę.
Macie jakieś pytania?”
- Taka informacja. - Powiadomienie?
Właśnie.
Ale możemy się spotkać, jeśli ktoś o to poprosi.
Dobrze.
Dobra. Przygotujmy się na ziemniaka.
Dwa złe czy tylko jeden? Dwa?
Co to, kurwa, jest?
Nie odłożyłbyś tego na półkę, prawda?
Dobra, Jay, pokażmy mu wysypkę.
Pokażmy mu twoje skrzela.
Beck, coś mnie ugryzło?
Spójrz na to.
Co to jest?
Wygląda jak skrzela.
- Locke, widzisz to na jego szyi? - Tak.
- Widziałeś to? - Swędzi.
- Nie wiem, co to jest. - Nie dotknę tego.
- Jay, normalnie bym ci pomogła… - Nie. Nieważne.
- Wezwijmy lekarza. - Dobra.
- Zadzwonimy, gdy… - To był pająk. Nic mi nie jest.
Dobra. Wróć do Mercedes.
Czas na rozmowę z Jayem.
Dzwonimy.
Kto jest pierwszy na liście?
Dzwonimy do Jaya Holmberga.
Dobra.
- To nie pomarańcza? - Nie.
Czemu jest tak zepsuta?
- Mówi Jay. - Wiem.
Jay, tu Mercedes z TCT.
Chwilę temu rozmawialiśmy o was.
Dzwonimy, żeby dać wam znać, że jutro znów uwalniamy parę.
Coś jest nie tak.
Dwa dni temu było źle,
Nie wiem, co się dzieje. Chciałem zadać kilka pytań.
Tylko nie wiem komu.
Jest naturalna. To tylko uwolnienie pary.
Podobne do parowania wody z ciała.
Coś jest nie tak z moimi owocami.
Chciałbym, żebyście tu przyszli.
Kiedy?
Jesteśmy tu.
Chcemy tylko oszacować szkody.
- Możemy przyjść teraz. - Oczywiście. Byłoby świetnie.
- Dobrze. - Dzięki. Doceniam to.
- Nie ma sprawy. - Dziękuję.
Słuchajcie. Ta firma chemiczna.
Właśnie zadzwonili.
Za chwilę przyjdą tu z nami porozmawiać.
- O czym on mówił? - Że coś jest na produktach.
Myśli, że to przez naszą parę…
O to chce zapytać. Poznać naszą osobistą opinię.
Mamy za dużo dziwnych rzeczy.
Jeśli przyjdą, pokażemy im wszystko.
Próbowali to w ogóle jakoś wyjaśnić?
Martwi się, czy to wpływa na produkty,
gotowe do wysyłki.
- Tak. - Wyguglujemy to?
Napisz „wyciekający zielony płyn”.
- Na pomarańczy i pomidorze. - Dobra.
- To niedaleko? - Możemy iść teraz.
- Pytania? - Masz długopis?
Nie.
Dobra, Mercedes w drodze.
Już prawie czas na spotkanie. Ale najpierw ruszające się mango.
No dobra.
Jedno mango się poruszyło.
Jay?
Mercedes i June opuszczają fabrykę. Zaraz tu będą.
Chyba zaczynam wariować, ale…
Wszyscy czujemy się trochę…
Owoce się ruszają. Mango się rusza.
Jak on się nazywał?
Chyba Jay.
Cześć. Szukasz Jaya?
- To z tobą rozmawiałam? - Tak.
- W czym problem? - To oni.
- To oni? - Chyba tak.
Pokażę wam.
- Pokaż. - Mamy duże problemy.
- Dam wam coś na twarz. - Dobra. Na pewno.
Dobra, przyszła Mercedes.
Czas na spotkanie.
- Mercedes. Locke. - Jak się masz?
Jestem tu od 15, może 20 minut.
Przeglądam owoce. Wybieram dobre i złe.
- Nie przejrzałem wszystkich bananów. - Widzę, co…
- Nie ma ani jednego dobrego. - Jednego.
Gdy podnosisz je za łodygę, odpadają.
Gdy kilka dni temu wpłynęła tu wasza para,
wtedy to zauważyliśmy, i myślimy,
że musi być jakiś związek.
- Z tą placówką. - Myślimy, że jest.
Nigdy nie mieliśmy tego problemu. A to jest dużo pieniędzy.
- Tutaj. - Tak.
To nie jest dobre dla interesu.
Rozumiem. To raczej nie ma nic wspólnego z naszą parą.
- Zadzwonię do szefa. - Jasne.
Zbadamy, czy istnieje jakaś zależność.
Udokumentuję wszystkie złe rzeczy.
Przepraszam. Możesz powtórzyć? Co się stało?
Pierwszy raz nasze owoce tak wyglądają.
Rozmawiałam z szefem.
Wyjaśniłam sytuację,
a on chce pokryć wszystko,
co straciliście. Bez względu na koszt.
Nie ja tu podejmuję decyzje.
- Musimy pogadać z Jayem. - Dobrze.
- Jakie wieści? - Jay. Dobra.
Zwrócimy ci pieniądze za uszkodzone produkty.
- Zrób listę. - Tak.
- Jasne. - Może tak być?
- A potem się tym zajmiemy. - Mamona!
- To znaczy, ratujesz mnie. - Nie…
- Doceniam to. - Tak. Na pewno. Nie ma za co.
Możemy zrobić to teraz? Możemy wrócić do mojego biura,
zebrać wszystkie informacje?
- Tam to spiszemy? - Super. Chcemy, żeby to zniknęło.
Zabierzmy ich do biura.
Chodźmy.
Więc nie masz wykazu wszystkich zniszczonych rzeczy?
Wiem, o co pytasz. Nie wiem,
ile jabłek było w kartonie.
- Ile pomarańczy. - Jasne. Tak.
Locke, dużo.
Oto, co zrobimy.
- Masz jakiś spis? - Tak.
Zapisz wszystkie owoce i warzywa, wszystkie straty.
Na tej liście
napisz wszystkie swoje notatki,
a potem porozmawiam z szefem,
ustalimy kwotę i jeszcze dziś wypiszemy ci czek.
- Dzisiaj? - Tak.
- Dzisiaj. - O rany.
- Dzisiaj. - Chodź tu. Naprawdę?
Zrobimy tak.
Karton jabłek to nieprecyzyjne określenie.
Dlatego musiałbyś…
Z której to fabryki?
- Z naszej? - To nie nasza.
Nasza.
- Wasza? - Tak.
Patrzcie na monitor. Co to jest?
Widzisz, June?
- Nie mieliśmy uwalniać jej dzisiaj. - To jest to?
Beck. Idź to sprawdzić.
Zamknij drzwi.
Zamknij to. Zamykaj.
Dalej. Na dół.
Tak było wtedy z owocami. O tym mówiłem.
Nie zamykają się.
Dalej.
Nie ruszają się. Nie chcą się zamknąć.
Uciekajcie. Do socjalnego.
Chodźcie. Za mną. Chodźcie.
Idziemy.
- Uciekajcie. - Chodźmy.
Mówię wam.
Nie czuję się dziś dobrze.
Ta mgła, ta para, wcześniej w nią wpadłem.
Spójrzcie.
Właśnie takich pytań potrzebuję.
Co tu się dzieje?
- Mam to. Bóle głowy. - Wszystko jest bezpieczne.
Inni też cierpią.
Ludzie nie przychodzili do pracy. To nie jest normalne.
Niech wszyscy trzymają się z dala od tej mgły.
Oczywiście. Jeśli ma to na szyi, a oni mają bóle głowy… Na pewno.
Będę z tobą szczera. Nie jesteśmy pewni, co…
Nie „my”. TCT wie, z czym ma do czynienia.
Ja tego nie wiem.
Jestem specjalistką od roszczeń. Ale dokładnie sprawdzę,
czy istnieje jakaś zależność.
Nie uwolnilibyśmy toksyn
ani mgły, która byłaby szkodliwa,
szczerze myśleliśmy, że jest bezpieczna i naturalna.
Zbadajmy to i upewnijmy się skrupulatnie…
- Jasne. - Coś się dzieje.
Dostaje się tutaj.
Ona krzyczy. Swędzi ich. Płacze. Musimy wyjść…
Nie możemy wyjść w tę mgłę.
- Nie jest dobrze. - Nie otwieraj drzwi.
Dobra. Idę się ujawnić.
Mgła tu wchodzi.
Słuchajcie. Nie wiem, czy przeżyjemy.
Muszę coś powiedzieć. Moja firma,
popełniła wielki błąd.
- To nie mgła. - Co?
To opary…
z innego wymiaru.
Otworzyliśmy coś, czego nie powinniśmy.
Dzieją się rzeczy i nie możemy tego zatrzymać.
To coś na szyi Jaya
to dopiero początek.
Nie możemy pozwolić, by te opary nas dotknęły.
O mój Boże!
Ci ludzie umierają.
- Dzwoń na numer ratunkowy. - Okej.
- Ja pierdolę! - Cholera!
Dzwoń.
- Masz telefon? - Nie, jest tam.
Wynocha!
- Boże. Cofnąć się. - Wynocha!
Przez wentylację!
Wciągają go! Trzeba się wynosić!
Musimy otworzyć drzwi i wiać!
- Ruchy! Jazda! - Kurwa… Ludzie!
- Widzę go. - Musimy iść!
- Musimy uciekać! Wezwij policję! - Nie możemy tam iść.
Pomocy!
Kurwa, co to jest?
Musimy iść!
Jesteśmy w jebanym Stranger Things.
Jesteście w telewizji!
Bierzesz w tym udział? O mój Boże!
- Ty też? - Bardzo przepraszam.
Co jest, kurwa?
Mercedes, Locke, jesteście w moim programie.
- Aha. Super. - Dziękuję. O mój Boże!
Myślałam, że mnie okłamujesz.
- Witajcie w programie. - Cieszę się,
że wszyscy są bezpieczni.
Nikomu nic nie jest. Spotkaliście się kiedyś?
- Nigdy. - Nie.
Tylko wy nie braliście w tym udziału.
Wszyscy tu są zaangażowani.
O rany.
Co pomyślałeś, widząc stan owoców?
Zastanawiałem się, o co chodzi. Co tu się dzieje?
Kto chciał mnie uratować? Ktoś mnie ciągnął za…
- Ja! - Ty!
- Myślałam o niej i o nim. - Widziałem cię. Ktoś mi pomagał.
Nigdy mi tak nie ulżyło na twój widok.
Nie zrobilibyśmy tego kawału bez was.
Brawa dla was.
Dziękuję.
Proszę bardzo…
Napisy: Grzegorz Marczyk