NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
GDYBY TE ŚCIANY MOGŁY MÓWIĆ
„Dom twój, gdzie serce twoje”,
co byłoby przerażające, gdyby to był wasz dom.
W tym odcinku
rozwód doprowadził do sprzedaży wielkiego domu.
W naszej historii Eleanor, matka rodu,
zachorowała i przekazała akt własności domu synowej, Nikki.
Cóż, byłej synowej.
To ona rozwodzi się z jej niedobrym synem, Toddem,
którego przywiązanie do tradycji rodzinnej doprowadza go
do szaleństwa.
Ale dziś te dwa niczego niespodziewające się cele zaznajomią się
z sytuacją panującą w tym domu.
Najpierw Alyria.
Myśli, że pracuje z Deanem,
który zakłada nowy alarm
mający zapobiec kradzieżom podczas dnia otwartego.
Tymczasem nasz drugi cel, Keila,
myśli, że będzie pracować z pośredniczką, Tanyą.
Będą urządzać dom, by bardziej przyciągał klientów.
Alyria i Keila nie znają się,
ale dziś się spotkają
i połączą w niespodziewany sposób.
To jest program telewizyjny,
więc nasze firmy są fałszywe.
Wszyscy wokół są aktorami,
a wszystkie działania zarejestrują ukryte kamery.
Ale dom jest prawdziwy,
i jak mówią w nieruchomościach,
dom ma solidne podstawy.
- Nie przedstawiłem się. Dean. - Alyria.
- Alyria, miło mi. - Tak.
Pracuję dla Express Security Patrol.
- Ty też. - Tak!
Jesteśmy drużyną.
Ci ludzie wystawiają ten dom na sprzedaż.
W tym domu jest wiele kosztowności.
Usuną stąd wartościowe rzeczy.
- Meble, antyki i pamiątki. - Dobra. Ramy.
Zabiorą je i przyniosą tańsze rzeczy.
Sprytne.
Ogólnie urządzają dom.
Montujemy kamery, ponieważ…
- Chcemy chronić dom. - Właśnie.
Pokażesz mi Keilę?
Powinna już być z naszą aktorką, Tanyą.
Jestem Tanya.
- Miło mi. - Wzajemnie.
Tak się cieszę. Moja pierwsza robota.
- Dziękuję za pomoc. - Oczywiście.
Bardzo ekscytujące. Jestem agentem nieruchomości
i urządzamy dom.
Lubisz projektowanie?
Tak.
- To świetna zabawa. - Bardzo mnie to interesuje.
- Naprawdę? O rany! - Tak.
Na Pinterest wrzuciłam:
„Tak kiedyś będzie wyglądał mój dom”.
Jesteś super.
Tak się cieszę.
- Jak widać, wszędzie są kamery. - Dobra.
To jest ganek. To my.
- Dobra. - Ale mam problemy.
Nie mogę ich zmusić do pracy.
To stare kamery. Dom też sprawia mi problemy.
Powiem ci, czego szukamy. Tak zwanych znaczników.
- Co to? - Światła przecinającego ekran.
Mam tego od cholery.
Szukamy też jąkania.
Co to może być?
- Jąkanie jest wtedy, gdy… - Tak.
I na końcu,
chyba najłatwiejsze. Zamrażanie.
- Dobra. - To jest oczywiste.
- Jasne. - Czyli…
No… zamrażanie.
Zawiesza się.
Nie.
Kamera się zawiesza?
Ty zamarłeś? Dobra.
- Dobrze. W ten sposób. - Tak.
O rany. Będzie zabawnie.
Ty zajmiesz się… To będzie twoja stacja bazowa.
- Super. - Centrala…
- Przód pociągu. - Przód…
- Kierownik. - Zgadza się.
- Super. - Ja będę w przedziale.
Dobrze?
Wyślijmy byłą żonę Todda, Nikki.
Halo!
- Cześć! - Cześć!
- Dzięki, że jesteście. Doceniam to. - Jasne.
- Jestem Alyria. - Nikki.
Miło cię poznać.
- Cześć. Dean. - Witaj.
Pracuję tu cały tydzień. Cześć.
- Dobrze. - Ona mi dziś pomaga.
Widziałeś gdzieś ludzi od nieruchomości?
- Jeszcze nie. Nie widziałem Tanyi. - Dobra.
W ten weekend pokazują dom.
Pokażę ci. To są…
To naprawdę ogromny dom,
a te przedmioty
idą do magazynu.
Oto lista naszych najcenniejszych rzeczy.
- Dobra. - A gdy przyjdą ci z nieruchomości,
sprawdźcie, czy pozycje z listy
są na swoim miejscu.
- Dobra. - Mam pytanie.
Wiesz, chcę pytać o to pytać, ale myśleliśmy
- o wartości tego domu. - Tak.
- Powiedz jej, co myślałaś. - Wydaje mi się, że 330 000 dolarów.
Przesadzam?
To 5,9 miliona dolarów.
Pomyliłam się o tak dużo.
To dużo. To…
Dlaczego sprzedajecie?
Mój… Przechodzę przez…
Rozwodzę się.
Mój były mąż, Todd,
jego matka zostawiła mi ten dom.
- Dobra. - Tak.
Więc ona zmarła?
Nie.
Jest bardzo chora.
Właścicielka domu
najwyraźniej jest teraz w szpitalu
i oddała ten dom swojej synowej.
A potem ta para się rozwiodła,
więc synowa dostaje dom.
To trudne, bo Todd jest zły,
że ja dostaję dom.
Dobra.
Ale Eleanor chce być pochowana na cmentarzu.
Todd chce ją pochować tutaj.
To część rodzinnej tradycji, by członków rodziny grzebać na posesji.
Przez ostatnie 200 lat
wszyscy z rodziny Todda zostali pochowani tutaj.
To rodzinna tradycja.
Tak. Jak długo znasz Todda?
Jesteśmy razem cztery i pół roku.
Przykro mi, że nie wypaliło.
Jak to się już skończy, jestem pewna,
że będzie tylko lepiej. Dobrze jest widzieć,
że do tego doszłaś.
Cieszę się, naprawdę.
Wiem, że to bardzo trudne. Zaraz się rozpłaczę,
ale wiem, że to trudne.
- Czekają cię wspaniałe rzeczy. - Tak, to trudne.
- Tak. - Też źle przeżyłem rozstanie.
- Naprawdę? - Tak. Jest ciężko.
Tak. Nie wiem.
W porządku.
Jakby co, będę w pobliżu.
- Daj znać. - Dziękuję!
- Wielkie dzięki. Pa. - Pa.
Powiedziała, że pochowano ich na posesji?
Tak! Robią tak od 200 lat.
Wiesz, ile ciał jest…
Na tej posesji?
Tak, tutaj. Nawet nie wiem, ile ciał…
To może być ponad 2000 ciał. Dwieście lat?
Nie wiem.
Nic nie wiem o wartości domów.
Ale gdybym kupował ten dom…
I dowiedziałbyś się o ciałach.
Nie chciałabym go kupić.
No dobra, sprawdźmy sprzęt.
Może zrobimy test kamery?
- Dobra. - Pójdę do jednej z kamer.
- Zobaczysz mnie. - Dobra.
Mogę sobie tylko wyobrażać, przez co ona przechodzi.
To dom jest warty 5,2 milionów?
- Pięć milionów? - Mówi do siebie.
Dziewczyno, to jest jak jakiś chory zjazd rodzinny.
Że co?
- Spójrz na lwy. - O rany.
Keila właśnie nadjeżdża.
Nigdy nie byłam w takiej rezydencji. Fontanna, to wszystko.
- To niesamowite. - Prawda?
Duży Dean do Sokolego oka.
Tu Sokole oko.
Zróbmy testy.
Będę się mocno poruszał,
a ty powiedz, czy dobrze widać.
Jest dobrze.
Fajna kurtka. Oliwkowa?
Tak.
Jąkanie. Będę biegł wokół stołu.
Jest w porządku.
Zostawiłam otwarte.
To te fartuchy, które założymy.
Alyria chyba zauważyła Keilę na ekranie.
Zaraz będzie spotkanie.
Tam chyba jest Dean.
Kończymy, bo chcę wyjść z tego pokoju.
Te tabliczki z nazwiskami i obrazy mnie przerażają.
Przyjęłam.
Co widzisz?
Widzę twoje niebieskie oczy.
Trzymaj się poręczy, bo tu jest bardzo stromo.
Ta kamera wygląda całkiem nieźle.
Super. Dobrze.
- Jak się masz? - Cześć, Tanya.
- Dean, to Keila. - Cześć!
- Miło cię poznać. - Pomaga mi.
Wrócę do mojej dyspozytorni.
Dobrze.
- Idziesz? Przedstawię cię? - Jasne.
- Zaraz się spotkają.
Pora, by się poznały.
Cześć, Alyria.
- Cześć! - Jestem Keila.
Alyria. Miło cię poznać.
Dziś tylko pomagam.
- Dobra. - Przeprowadzka.
- Cześć. - Alyria.
- Tanya. - Tanya?
- Alyria? - Tak.
- Fajne imię. - Dzięki. To kwiat.
Super! Miło mi.
To lista antyków.
Mam tu żelazny zegar z koniem.
- Rzeźba mężczyzny z brązu. - Tak.
Kufer na piwo.
- A nie „kufel”? - Tak. Przepraszam.
- Kufel. - Jasne.
Metalowy teleskop, metalowy zbiornik na wodę.
- Tak, mam to. - Idealnie.
Przyniesiemy to tutaj,
a potem trafi to do magazynu.
Chodzimy po domu. Sprawdzamy kamery.
- Wiesz. - Dobra. Na razie.
Do zobaczenia.
Tanya i Keila.
O rany. To jakieś żarty?
To nie miało być tutaj.
- Pomożesz mi? To ma być tam. - Tak.
Z jakiegoś powodu ciągle stawiają to tutaj.
Uważaj z tyłu.
Tak.
Jeszcze trochę.
Właśnie tutaj.
Przestawiałam już ten fotel.
Obraz jest niezły.
- Tak. - Wygląda całkiem nieźle.
Może być trochę… Te są całkiem czyste.
Tak.
Co jest pierwsze?
- Żelazny zegar, który… - Naturalnie.
Mamy go dokładnie przed oczami.
- Chyba jest lekki. - Złapiesz go od dołu?
- Lepiej chwycę. - Dziękuję.
- Już. - Idealnie. Świetnie.
Jasne.
Mamy przedmiot numer jeden.
Postawisz go tutaj?
Pokażcie miganie ekranu.
Spójrz na tę małą…
- Tak. - Z boku.
Intrygujące. Ciekawe, skąd to jest.
Jak rzeźba mężczyzny z brązu.
Tak.
Czy to nie jest dziwne?
Widzisz prawy dolny róg?
- Niemożliwe. - Widzisz?
Widzę to, co ty.
Co widzisz?
To obraz na żywo?
- Tak. - Sprawdziliśmy kamerę.
Wszystko grało.
To na pewno na żywo?
- Co widzisz? - Przestań.
Dolny prawy róg?
- Tak. - Możecie przestać?
Widzę, że ten fotel…
- Dopiero co go przesunęłyśmy. …znowu jest w tym rogu.
Chyba nie chcę tam wracać.
- Możecie tego nie robić? - Nikki…
Nikki jest w pobliżu. Poznałaś ją?
- Nie. - Nie widziałyśmy jej, odkąd wróciłam.
- Nie wiem. - Tyle że…
Dopiero co tam byłyśmy.
- Tak. - Poszłyśmy stąd tam.
Nie straszcie mnie tak.
Dobra, wrócimy tam.
- Dobra. - Wezmę drugi przedmiot. Wszystko dobrze.
Przesunęłyśmy go.
Prawda? Jeszcze raz. Nie chcę tego tutaj.
- Na pewno? - Oczywiście.
- Nie widziałam… - Ja też nie.
Testowaliśmy przecież tę kamerę.
Tak.
Dziwne.
Wystraszyła mnie. Ciebie też?
Tak. Kiedy ktoś coś ci wmawia…
Prawda?
Wystraszyła mnie.
O mój Boże. To prawda.
Rzeźba mężczyzny z brązu.
- Dobra. - To ta?
- Tak. - Wygląda jak brąz. To mężczyzna.
O rany.
Tamten obraz.
To jest Keila.
- Cześć! - To Nikki, o której ci mówiłam.
- Miło mi. Dzięki, że przyszłaś. - Piękny dom.
Dziękuję. Doceniam to.
Todd chyba znowu powiesił ten obraz.
To portret.
To jeden z pierwszych członków rodziny.
- Naprawdę? - Tak.
Czuję się, jakby wodził za mną wzrokiem.
Pomożecie mi go zdjąć?
- Tak. Pomożesz jej? - Tak.
Potrzymam to.
- Dobra. - Dobra, zdejmijmy to.
Boże, nienawidzę tego obrazu.
CLIFFORD POKÓJ JEGO DUSZY
Sprawdzę, co u ochroniarzy.
Dziękuję, Nikki.
Wielkie dzięki.
Dobra.
Może wrócimy do tego miejsca?
- Hej! - Cześć!
Czy to wy
ruszaliście portret w winiarni?
Który? Ten?
Tak. Halo.
Mówi dr Thurman.
Witam, doktorze.
Mogłaby pani do mnie przyjechać?
Oczywiście. Wszystko dobrze?
Odbierzesz to? Czasami dostarczają tutaj przesyłki.
Jasne. Co mam mówić?
„Halo”. Nikogo to nie obchodzi.
- Halo? - Kto mówi?
Jestem Keila z firmy projektanckiej.
Och. Mówi Todd. Jesteś w moim domu.
- Cześć. Witam. - Cześć.
Dobrze by było, gdyby pani przyjechała.
Eleanor mówiła jasno, że jeśli dojdzie do tego,
powinna być pani obecna.
Jak ci na imię?
Keila.
Keila. Mogę porozmawiać z żoną?
- To Todd. - Zapisz wiadomość.
- Niech zostawi wiadomość. - Mogę jej coś przekazać.
Świetnie. Idealnie. Mówi Todd.
Mam dobre wieści. Zabieram matkę do domu.
- Dobrze. - To bardzo ekscytujące.
Zrobimy ceremonię.
- Dobra. - Przekaż to Nikki, dobrze?
- Zrobisz to? - Oczywiście.
Też będziesz?
Nie.
Nie będzie cię tam?
- Dobra. - No dobrze.
Wspaniale. Dzięki. Przekaż to Nikki.
- Dobra. - Cześć.
To był Todd?
- Tak. - Co powiedział?
Powiedział, że przywiezie matkę do domu na ceremonię.
Myślałam, że mama źle się czuje.
Z Eleanor wszystko w porządku?
To jeden z momentów, kiedy…
- Chciałbym, żeby tu pani była. - Oddychaj.
- Dobra. - Oddychaj.
Dobrze. Dziękuję. Już jadę.
- Do zobaczenia. - Bez negatywnych myśli.
Dobrze. Dziękuję ci.
Żadnych negatywnych myśli. Nie wiesz. Żadnych negatywnych myśli.
Ton głosu wskazywał, że to złe wieści.
Chyba był zmartwiony, ale nigdy nie wiadomo.
Oddychaj.
- Oddychaj, zanim wyjdziemy. - Jesteś aniołem. Wrócę.
- Dobra. - Oddychaj. Bez negatywnych myśli.
- Dziękuję. - O rany. To najgorszy moment.
Rzeźba mężczyzny z brązu. Super.
Cześć.
- Hej. - Cześć.
Mamy rzecz numer dwa.
To szaleństwo.
W porządku?
Nikki tu była. Dzwonili do niej ze szpitala.
Musi tam szybko jechać, więc…
Źle to brzmiało.
- Tak. - Ze szpitala? Matka?
- Tak. - Tak.
Kiedy nic nie mówią przez telefon…
- Nic nie powiedział. - Nie.
Wielka sprawa.
Bo Todd zadzwonił i powiedział, że ją tu przywozi.
Co?
Będzie jakieś świętowanie albo coś. Jakaś ceremonia.
Coś w tym stylu.
- To możliwe, że Eleanor ma dziś urodziny? - Nie wiem.
- Uroczystość. - Sprawy rodzinne.
- Nie moja sprawa. - Prawda? Na tym zakończmy.
Będziemy tu czekać. Co mamy? Mamy małą puszkę. Świetnie.
- Czad! - Dziękuję.
- Czad! Super. - Świetnie.
Wracajmy.
A my jeszcze coś sprawdzimy.
- Super. - Wezmę ze sobą radio.
- Duży Dean. - I Sokole oko. W porządku.
Co za dzień!
Co za dzień.
Idę na górę, żeby sprawdzić kamerę.
Możecie pracować z Alyrią.
Duży Dean do Sokolego oka.
Tu Sokole oko.
Sokole oko, widzisz mnie?
Tak.
Sprawdźmy znaczniki.
Dobrze.
Widzę latarkę.
Zostaje czy od razu znika?
Zaczynam. Klik.
Znika od razu.
Pomacham rękami. Powiedz, czy się zawieszą.
Uwaga. Przygotować się.
Pora wysłać zaginionego członka rodziny.
Wciąż się ruszam. Ruszam się?
Ktoś schodzi ze schodów.
Gdzie?
No proszę! Skamieniała ze strachu.
Możesz tu przyjść, proszę?
Ktoś tam jest?
Przyjdź tutaj.
- Duży Dean? - Idę.
Co się stało z kamerą?
Zobaczyłam kogoś schodzącego po schodach.
To był mężczyzna. Miał kapelusz i garnitur.
- Nikogo tam nie było. - To straszne.
Patrz. Nagrało się…
Czy to Todd?
- To jego widziałaś? - Nie wiedziałam. To…
To Todd.
Jest tutaj?
To musi być…
Uwielbiam to, bo mają rodzinę
i honorują ją w tym pokoju, to jest takie eleganckie.
Wiesz, co bym chętnie zrobiła?
Napiłabym się kawy.
- Chcesz coś? - Jasne.
Co lubisz? Mnie wszystko jedno.
Napijecie się kawy albo herbaty?
Już idziemy. Chcesz coś?
- Tak. - Chodźmy.
To mnie rozbroiło. Nie myślmy o tym.
I kartę do Starbucks.
Wszyscy są w jednym pokoju.
Czas na poznanie Todda.
- Weźmiemy waniliowe z mlekiem sojowym. - Jedziesz do Starbucks?
Mleko kokosowe jest dobre.
Pracowałam w Starbucks.
- Naprawdę? - Tak.
- No to nawijaj. - Tak.
Wolę mleko kokosowe, a nie sojowe.
Mają waniliową z sojowym, ale kokosowe jest naturalnie słodsze.
- Cześć! - Cześć.
Gdzie moja żona?
To z tobą… Ty jesteś Keila?
- Nie, Keila z tobą rozmawiała. - Tak.
Tak, jestem Todd. Rozmawialiśmy.
- Cześć. - Jest Nikki?
Nie. Nikki dostała telefon ze szpitala,
że powiedziała, że musi tam jechać.
Nic jej nie jest?
- Chodziło o Eleanor. - O moja mamę.
- Czy to Eleanor? - Tak.
Dobrze.
Dobra, idę na pozycję.
- Właśnie zamawialiśmy kawę. - Kawę?
- Chcesz? - Zamówiłaś je?
- Za chwilę. - Świetnie.
- Tak. - Chcesz coś?
Jasne, że tak.
Może być z cynamonem, białą czekoladą.
Ja wezmę mokkę z białą czekoladą
i mlekiem kokosowym.
Spytają, czy chcesz bitą śmietanę.
Nie lubię bitej śmietany w kawie, więc bez.
Bez? Dobra.
Jaką dużą chcesz?
Och, ja… Pierwszy napój jest dla mnie za słodki.
Wezmę herbatę.
Powinniście spróbować tego, co mówiłam,
bo wielu ludzi to lubi, ale wezmę…
To napój, który kupuje wielu klientów.
Zieloną herbatę.
Przypilnujecie mojej mamy?
- Oczywiście. - Dobrze.
Chwila. Nie masz nic przeciwko, żeby zostać…
Wydają się mili.
Super. Wiesz, że cię kocham.
Zaraz wracam.
Wezmę mrożoną brzoskwiniową herbatę…
- Mrożoną? - Tak.
Mrożona brzoskwiniowa zielona herbata,
słodzona, z matchą.
Cześć.
Matka chciała, żebym powiedział wam coś o tym domu.
Słuchajcie. Dom…
nie jest na sprzedaż!
Dobra.
Przejdziemy od tyłu. Za basenem.
Ten dom należy do tej rodziny.
Moich braci.
Moich sióstr.
Moich kuzynów.
Mojego prapradziadka.
Nasza moc tkwi w tych ścianach.
Te ściany
potrafią mówić.
I już najwyższy czas,
by przemówiły.
Dobra. Todd…
Todd, co ty wyprawiasz?
Właśnie wracam ze szpitala. Powiedzieli…
Nikt się do mnie nie zbliża. Proszę, puść mnie.
Proszę, zaraz zemdleję.
- Mam cię. - Zemdleję.
Nie mdlej. Patrzcie!
Uspokójcie się.
Spokojnie.
Chwileczkę.
Dobra? Zaczekajcie.
Za chwilę tam przyjdę.
- Zemdleję. Potrzebuję kogoś. - Musisz iść?
- Spójrz. - Nie wiem, kim on jest.
Mogę ci ulżyć. Mogę wszystko wyjaśnić.
- Nie. - Jesteście w moim programie.
- Nie. Wcale, kurwa, nie. - Tak.
- Wkręciliśmy was. - Nie!
- To mój program. - Siedzisz w tym?
To żart. Wszystko jest fałszywe.
To ściema.
- Tak. To są aktorzy. - Wcale nie.
Przysięgam, że to aktorzy. Patrz.
Tam jest kamera.
- To był żart? - Zgadza się. Patrz. Aktorzy.
Jesteś gwiazdą programu.
- Byliście super. - Usiądź. Usiądź na chwilę.
Nie znacie się, prawda?
- Nie, zdecydowanie nie. - Skądże.
- Ty też w tym byłaś? - Nie.
Zdziwiłoby was to,
że tylko wy nic nie wiedziałyście?
Serio?
Tu są sami aktorzy.
Wielkie nieba.
Jesteście straszni.
Prawie uderzyłeś… Przestraszyłam się, gdy zobaczyłam tego ducha.
- Chciało mi się płakać. - Widziałaś ducha?
- Tak. A wy tutaj… - Czemu mi nie powiedziałaś?
Nie było cię!
Czemu mi nie powiedziałaś?
Wciąż w to wierzyłam, gdy zobaczyłam krew.
„Ale dramatycznie. Nie pozwala na sprzedaż domu”.
Oglądając inne takie programy nie myślałyście, że ktoś wrobi was.
Zawsze myślałam, że to jest ustawiane.
- Jasne. - Zawsze tak myślałam.
Nie wiedziałyście, że przychodząc tu, zostaniecie gwiazdami.
Gratuluję!
- Tak! - Ale ekscytujące.
Ale super.
- Złamałam paznokieć. - Rety!
- Ojej, złamałam… - O rety!
- Złamałam trzy paznokcie. - Nie!
Napisy: Grzegorz Marczyk